Przejdź do zawartości

Piekło

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów

Piekło – według wielu religii jest to miejsce kary, na którą skazane są potępione dusze zmarłych.

A B C Ć D E F G H I J K L Ł M N O Ó P Q R S Ś T U V W X Y Z Ź Ż

Sandro Botticelli, Inferno

B

[edytuj]

D

[edytuj]
  • Dlaczego wszyscy nie będziemy zbawieni? Dlatego, że nie wszyscy będą tego chcieli. Łaska, która jest darmowa, zbawia tylko pragnących dostąpić zbawienia, a tych, którzy tego nie chcą, nie zbawia.
  • Dziś byłam w przepaściach piekła, wprowadzona przez anioła. Jest to miejsce wielkiej kaźni, jakiż jest obszar jego strasznie wielki. Rodzaje mąk, które widziałam: pierwszą męką, która stanowi piekło, jest utrata Boga; drugie – ustawiczny wyrzut sumienia; trzecie – nigdy się już ten los nie zmieni; (160) czwarta męka – jest ogień, który będzie przenikał duszę, ale nie zniszczy jej, jest to straszna męka, jest to ogień czysto duchowy, zapalony gniewem Bożym; piąta męka – jest ustawiczna ciemność, straszny zapach duszący, a chociaż jest ciemność, widzą się wzajemnie szatani i potępione dusze, i widzą wszystko zło innych i swoje; szósta męka – jest ustawiczne towarzystwo szatana; siódma męka – jest straszna rozpacz, nienawiść Boga, złorzeczenia, przekleństwa, bluźnierstwa.

J

[edytuj]
  • Języki piekła
    Są tępe jak potrójny
    Język tępego, tłustego Cerbera
    Sapiącego u bram.

K

[edytuj]
  • Każdy ma takie piekło na jakie go stać.
  • Każdy na ziemi ma takie niebo, czyściec i piekło, na jakie zasługuje.
  • Komu najlżej w piekle? Zadają sobie i odpowiedają: kowalom, bo ci już na tym świecie nauczą się przy ogniu, to im tamten nie szkodzi.
    • Opis: Silva rerum, rękopis sporządzony przez różne osoby w XVII, XVIII i XIX wieku.
    • Opis: pisownia oryginalna.
    • Źródło: Dawna facecja polska (XVI–XVIII w.), oprac. Julian Krzyżanowski i Kazimiera Żukowska-Billip, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1960, s. 342.
    • Zobacz też: kowal, ogień

N

[edytuj]
  • Najgorsze w piekle to nie palący ogień, wieczność męczarni, utrata łaski bożej czy poddanie szatańskim torturom.
    Najgorsze w piekle jest to, że nie wiesz, czy już się w nim nie znajdujesz.
  • Nie każdy, kto stracił wiarę w raj, zaczyna wierzyć w piekło.
  • Nie wierzymy, może raczej inaczej, nie potrafimy sobie wyobrazić, że żyjąca obok nas jednostka ludzka, wspaniały, uczynny i dobry człowiek miałby znaleźć się w „piekle”, ponieważ nie jest praktykującym katolikiem. Wyobrażenie, że wszyscy „dobrzy” ludzie zostaną zbawieni, stało się obecnie dla przeciętnego chrześcijanina tak samo oczywiste, jak niegdyś przekonanie o przeciwieństwie tego stanowiska.
    • Autor: Benedykt XVI, Neopoganie i Kościół, w: Ostatnie rozmowy, tłum. J. Jurczyński, Rafael, Kraków 2016, s. 301.

O

[edytuj]
  • Od miejsca, gdzie stoi Lucyper przykuty, do dalszych otchłani piekielnych prowadzą trzy bramy z napisem: nad pierwszą – karania za ciemięstwo kmiotków, nad drugą – męczarnie za łzy ludzkie, nad trzecią – katusze za krew niewinną.

P

[edytuj]
  • Pamiętaj o tym: jak jesteś w piekle, tylko diabeł może ci pomóc.
    • Źródło: Piła II
    • Postać: Jigsaw do jednej ze swych ofiar
    • Zobacz też: diabeł
  • Piekło istnieje i jest tam gdzie niezrozumienie i zapomnienie siebie samego.
  • Piekło jest puste, a wszystkie diabły są tutaj.
  • Piekło to inni.
    • L’enfer c’est les autres (fr.)
    • Autor: Jean-Paul Sartre
    • Źródło: Przy drzwiach zamkniętych
  • Piekło to ledwie niemożność miłości (…).
    • Autor: Cyprian Kamil Norwid
    • Źródło: ***, w: Bohdan Drozdowski, Bohdan Urbankowski, Od Staffa do Wojaczka. Poezja polska 1939–1988. Antologia, tom 2, Wydawnictwo Łódzkie, 1991, s. 297.
  • Piekło to przywilej specjalny, zastrzeżony dla tych, którzy go bardzo żądali.
  • (…) „potępienia” nie można przypisać inicjatywie Boga, ponieważ w swej miłosiernej miłości pragnie On jedynie zbawienia istot stworzonych przez siebie. W rzeczywistości to istota stworzona sama zamyka się na Jego miłość. „Potępienie” polega właśnie na ostatecznym oddaleniu się od Boga, które człowiek dobrowolnie wybrał i potwierdził ten wybór ostateczną pieczęcią w chwili śmierci. Wyrok Boży jedynie ratyfikuje ten stan.
    • Opis: z audiencji generalnej w 1999.
    • Autor: Jan Paweł II
    • Źródło: Sławomir Zatwardnicki, Katolicki pomocnik towarzyski. Czyli jak pojedynkować się z ateistą, Fronda, 2012, s. 131.
  • Próba zrealizowania nieba na ziemi kończy się zawsze wyprodukowaniem piekła.
  • Przeze mnie droga w miasto utrapienia,
    Przeze mnie droga w wiekuiste męki,
    Przeze mnie droga w naród zatracenia.
    Jam dzieło wielkiej, sprawiedliwej ręki.

S

[edytuj]
  • skundlenie
    stan powszechny
    inferno no services ahead
    nie ma żadnego dalej
    nie ma żadnego później

T

[edytuj]
  • (…) trzeba uczciwie powiedzieć: tak człowiek się zagubił, wychowawcy się zgubili. Nie mają już odwagi „straszyć piekłem”. Może nawet słuchacze przestali się go lękać. Pamiętajmy, że jeszcze w niezbyt odległych czasach w kazaniach rekolekcyjnych czy misyjnych sprawy ostateczne stanowiły zawsze nienaruszalny punkt programu rozważań, a kaznodzieje umieli na ten temat mówić w sposób obrazowy i sugestywny. Iluż ludzi te kazania i nauki o sprawach ostatecznych skłoniły do nawrócenia, do spowiedzi! (…) Wstrząsały jego sumieniem, rzucały na kolana, przyprowadzały do kratek konfesjonału, miały swoje potężne oddziaływanie zbawcze.
    • Autor: Jan Paweł II, Przekroczyć próg nadziei, za: „Egzorcysta”, marzec 2013, nr 3 (7), s. 68.

U

[edytuj]
  • Umrzeć w grzechu śmiertelnym, nie żałując za niego i nie przyjmując miłosiernej miłości Boga, oznacza pozostać z wolnego wyboru na zawsze oddzielonym od Niego. Ten stan ostatecznego samowykluczenia z jedności z Bogiem i świętymi określa się słowem „piekło”.
    • Źródło: Kongregacja Nauki Wiary, Katechizm Kościoła Katolickiego, 1992, Część pierwsza: „Wyznanie wiary”, Dział drugi: „Wyznanie wiary chrześcijańskiej”, Rozdział trzeci: „Wierzę w Ducha Świętego”, Artykuł 12: „Wierzę w życie wieczne”, IV. „Piekło”, Punkt 1033.

W

[edytuj]
  • W pewnym dniu ujrzałam dwie drogi: jedna szeroka, wysypana piaskiem i kwiatami, pełna radości i muzyki i różnych przyjemności. Ludzie idąc tą drogą tańcząc i bawiąc się dochodzili do końca, nie spostrzegają się, że już koniec. A na końcu tej drogi była straszna przepaść, czyli otchłań piekielna. Dusze te na oślep wpadały w tę przepaść, jak szły, tak i wpadały. A była ich wielka liczba, że nie można było ich zliczyć. I widziałam drugą drogę, a raczej ścieżkę, bo była wąska i zasłana cierniami i kamieniami, a ludzie, którzy nią szli ze łzami w oczach i różne boleści były ich udziałem. Jedni padali na te kamienie, ale zaraz powstawali i szli dalej. A w końcu drogi był wspaniały ogród przepełniony wszelkim rodzajem szczęścia i wchodziły tam te wszystkie dusze. Zaraz w pierwszym momencie zapominały o swych cierpieniach.
  • Według polskiej książki Witolda Bunikiewicza Żywoty Djabłów polskich (1930) można odbyć podróż do piekła nawet z Polski (…) i dlatego mnisi i misjonarze rozmaitego autoramentu w Polsce mają tak wiele do powiedzenia o piekle.
    • Autor: Maximilian Rudwin, Diabeł w legendzie i literaturze, tłum. Jacek Illg, Znak, Kraków 1999.
  • Wieczność bez miłości to piekło, nawet jeśli wydaje nam się, że mogą być cięższe kary.
    • Autor: Benedykt XVI, Neopoganie i Kościół, w: Ostatnie rozmowy, tłum. J. Jurczyński, Rafael, Kraków 2016, s. 303.
  • Wrota niebios i piekieł sąsiadują z sobą i są identyczne.
Źródło: „https://pl.wikiquote.org/w/index.php?title=Piekło&oldid=630796”