Arthur Rimbaud

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów

Popiersie Arthura Rimbauda

Jean Arthur Rimbaud (1854–1891) – francuski poeta zaliczany do grona tzw. „poetów przeklętych” (obok Charlesa Baudelaire'a i Paula Verlaine'a). Przedstawiciel francuskiego parnasizmu oraz symbolizmu, prekursor surrealizmu.

Spis treści

[edytuj] Dzieła

[edytuj] Sezon w piekle

  • Dlaczego nie wspomaga mnie Chrystus, darząc moją duszę szlachectwem i wolnością? Niestety, Ewangelia przeminęła! Ewangelia! Ewangelia.
  • Myślę o rodzinach jak moje, zawdzięczających wszystko Deklaracji Praw Człowieka.
  • Nie lubię kobiet. Trzeba na nowo wymyślić miłość, to wiadome. One potrafią już tylko pragnąć zapewnionej sytuacji. Z chwilą zdobycia sytuacji, serce i piękność odkłada się na bok: pozostaje chłodna wzgarda, ta pożywka dzisiejszego małżeństwa. Widuję też kobiety naznaczone stygmatem szczęścia, z których potrafiłbym zrobić dobre kompanki, a które z miejsca są pożerane przez gburów o uczciwości kłody drewna...
  • Nie sądzę, bym wybrał się na zaślubiny, za teścia mając Jezusa Chrystusa.
  • Nuda nie jest już moją miłością. Przystępy wściekłości, rozpusta i szaleństwo – których znam wzystkie uniesienia i klęski – całe moje brzemię jest zdjęte. Oszacujemy bez przesady granice mojej niewinności.
  • Pływać, ugniatać trawę, polować, zwłaszcza palić tytoń i pić alkohole mocne jak wrzący metal – jak czynili to drodzy przodkowie wokół ognisk.
  • Pewnego wieczoru wziąłem na kolana Piękno. – I przekonałem się, że jest gorzkie.
  • Po galijskich przodkach mam jasnoniebieskie oczy, ciasny umysł i niezręczność w walce. Zauważyłem, że noszę się równie barbarzyńsko jak oni. Tyle, że nie smaruję włosów masłem.
  • Przełknąłem tęgi haust trucizny. – Po trzykroć niech będzie błogosławiony zamysł, jaki mnie nawiedził! -Palą mnie wnętrzności. Zaciekły jad skręca mi ciało, zniekształca mnie, zwala z nóg. Konam z pragnienia, duszę się, nie mogę krzyczeć. To piekło, cierpienie wieczne! Spójrzcie, jak wznosi się płomień! Płonę jak trzeba! Zgoda, demonie! Majaczyło mi nawrócenie się na dobro i szczęście, zbawienie. Czy opisać mam wizję? aura piekła nie znosi hymnów! Były to miliony czarownych istot, słodki koncert duchowy, siła i uspokojenie, szlachetne popędy, czy ja wiem? Szlachetne popędy!
  • I wiosna przyniosła mi okropny śmiech idioty.
  • Moja głupota budzi grozę.
  • Ale zegar nigdy nie wybije godziny samego tylko bólu.

[edytuj] Iluminacje

  • Ach, nasze kości pokryły się nowym ciałem miłosnym.
  • Dzicy odtańcowują bez końca święto nocy.
  • Morze czuwania jak piersi Amelii.
  • O moje Dobro! Moje Piękno!
  • Ona śmiała się i drżała. On mówił przyjaciołom o objawieniu, o skończonej próbie. Omdlewali, tuląc się do siebie.
  • To ukochana, ani dręczona, ani dręcząca. Ukochana.
  • Twoje serce bije w tym brzuchu, gdzie drzemie podwójna płeć.
  • Każda potworność wymusza na Hortensji okrutne gesty.
  • Ubierzcie się świątecznie, śmiejcie się i tańczcie. Nigdy nie będę w stanie wyrzucić Miłości za okno.

[edytuj] Poezje

  • A czerń, E biel, I czerwień, U zieleń, O błękit.
    • A noir, E blanc, I rogue, U vert, O bleu: voyelles. (fr.)
    • Źródło: Samogłoski, powst. 1871, wyd. 1883
    • tłum. Adam Ważyk
  • Lecz ty, kupo wnętrzności, słodkie ukojenie,
    Kobieto! tyś nam nigdy nie jest siostrą w męce.
  • Miała koszulkę cieniutką,
    A drzewa zaciekawione
    Przez okna bliziutko, bliziutko
    Schylały liście zielone.

    Na miękkie rzuciła poduszki
    Rąk nagich ciepłe oploty,
    W podłogę drobniutkie nóżki
    Tętniły z wielkiej ochoty.

    Patrzyłem na promień woskowy
    Słońca, jak w swojej podróży
    Kręcił się wokół jej głowy
    I piersi: muszka na róży.
  • O Anno, Anno poślę – swój głód na twoim ośle.
    • Ma faim, Anne, Anne, Fuis sur ton âne.
    • Źródło: Uczta głodu
    • tłum. Adam Ważyk
  • Pod żółtą, czystszą od luidora powieką
    kaczeniec w wodzie – kwiat twej, Małżonko, wierności!
  • Torturą jest oddanie i uścisk miłości!
  • Wszystko nam bez złej woli przynosisz, o Nocy,
    Jak tajne krwi kobiecej miesięczne płynienie.

[edytuj] Wiersze wolne

  • Była to tym razem kobieta, którą ujrzałem w mieście,
    Mówiłem z nią, ona ze mną. Leżałem w łóżku, w ciemnościach. Powiedziano mi w pewnej chwili, że jest ona u mnie. I ujrzałem ją obok mnie, oddała mi się. Zaległa ciemność. Ogarnął mnie wielki niepokój,
    Mnie okrywały łachmany, ona należała do wielkiego świata. Należało nakazać jej odejść, co za strapienie!
    Posiadłem ją, pozwoliłem jej, prawie nagiej, upaść z łóżka. I, w mojej niewypowiedzianej słabości, spadłem na nią. I wciąż w ciemnościach tarzałem się wraz z nią wśród dywanów. Ogromna lampa w sąsiednim pokoju rozczerwieniła inną. Wtedy kobieta znikła.
    Łez wylałem więcej niż Bóg mógłby żądać ich ode mnie. Wyszedłem do miasta, które nie miało granic. O utrudzenie! Czułem się zatopiony w głuchej nocy po ucieczce szczęścia. Była to jak gdyby noc zimowa ze śniegiem, pragnącym zdusić świat na zawsze.

[edytuj] Listy

  • Ach, nieskończony egoizm wieku dorastania, optymizm żarliwy.
  • JA – to ktoś inny.
    • JE est un autre. (fr.)
    • Źródło: II List Jasnowidza (do Paula Demeny), 15 maja 1871
  • Jedyną myślą nie do zniesienia jest to, że znieść można wszystko.
  • Miłość nie istnieje – trzeba ją wymyślić na nowo.
  • Poeta czyni się jasnowidzem przez długie, bezmierne i wyrozumowane wyprowadzenie z równowagi wszystkich zmysłów.
    • Źródło: II List Jasnowidza (do Paula Demeny), 15 maja 1871
    • Zobacz też: poeta
  • Stały pobyt w tym samym miejscu zawsze będę uważał za nieszczęście.

[edytuj] Opinie na temat Rimbauda

  • Czytając Rimbauda, szóstą pieśń Maldorora, wstydzę się mej twórczości.
Wikisource
Wikiźródła, nasz siostrzany projekt, zawiera teksty Arthura Rimbauda
Źródło „http://pl.wikiquote.org/wiki/Arthur_Rimbaud”