Jarosław Iwaszkiewicz

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jarosław Iwaszkiewicz

Jarosław Iwaszkiewicz (1894–1980) – polski pisarz.

  • Ale noc zawsze dzień przesila,
    Nic nigdy ziemi nie przeraża,
    Pole kłosami się pochyla,
    Niebo gwiazdami się rozżarza.
    • Źródło: XXXVIII, z tomu Lato 1932; za: Wiersze zebrane, Czytelnik 1968.
  • Smugi jasne, smugi srebrne, smugi szare,
    Srebrnowłose, srebrnodźwiękie, ukochane (...).
  • Doszedł do mnie ostatni tom wierszy Czesława Miłosza (jeśli to można nazwać tomem wierszy) i wzbudził we mnie i w mojej Żonie prawdziwy zachwyt. Leży to u mnie na biurku i odczytuję to sobie raz za razem. To bardzo wielki poeta – i tylko u nas tacy poeci mogą się urodzić, z tym przedziwnym zmąceniem. Niby Pan Adam, niby Julek – a nie ten Cyprian okropny królewiak z wysuszonym mózgiem.
  • Jak kroplę czuć na wardze smak każdej chwili
    Rozcinać mocnym nożem welinu białej kartki...
    • Źródło: Szczęście
  • Jeżeli nie można być świętą, to lepiej już być potępioną.
  • Kocham książkę dlatego, że wprowadza mnie w mój własny świat, że odkrywa we mnie bogactwa, których nie przeczuwałem.
  • Leje psiakrew, ta jesień tutaj zawsze taka. Czasem później przychodzi, czasem wcześniej. Tym razem przyszła wcześniej, w zeszłym roku była później. Ale zawsze przychodzi taka sama, błoto, miasto źle oświetlone, łuna bije nad Warszawą. I co panu powiem? Złudna łuna, bo jak człowiek do stolicy przyjedzie, to też ciemno, to też głucho, to też smutno…
    • Źródło: Wzlot
  • Nie bądź dumna ze swego szczęścia. Szczęście jest zawsze krótkotrwałe. Ale nurzaj się w chwilach dzisiejszych jak w chłodnych falach wiecznych źródeł.
  • Nie dla nas winnic modry stok
    I winnic wdzięk, i winnic sok,
    A dla nas pylny owsa łan
    I karczmarz Żyd, i wódki dzban.
    • Źródło: Księga dnia i księga nocy. Księga nocy, XXXIII, 1929 rok
  • Nie ma większego grzechu niż uważać, że wszystko jest jasne i zrozumiałe. Jest to grzech dumy i zaufania do siebie, który chciała popełnić Ewa, gdy pragnęła być bogom równa.
  • Nikt nikogo jeszcze nie uratował. Sam się człowiek też nie uratuje.
    • Źródło: Wzlot
  • Nim przyjdzie wiosna,
    nim miną mrozy,
    w ciszy kolebce –
    nade mną sosna
    nade mną brzoza
    witkami szepce.
    • Źródło: Nim przyjdzie wiosna.
  • O czym mam ci powiedzieć, Rosjo, czy to, że Puszkin jest pisarz niebieski?
    Czy o tym, że mnie ze wzgardą smagał Dostojewski? (...)
    Czy to, że po twym ciele kołysze słodkie i ciężkie zboże?
    Czy to, że dzieli nas przepaść, na którą już nic nie pomoże,
    Przepaść, która mnie boli i pali, jak nożem zatrutym zadana nieuleczalna rana?
    Mam ci rzec, że cię nienawidzę? Czy rzec, że jesteś ukochana?
    • Źródło: Do Rosji
    • Zobacz też: Rosja
  • Polacy są zbyt inteligentni jak na swe położenie geograficzne.
    • Opis: przypisywane Iwaszkiewiczowi
  • Pomyśl, Kostek, ja mam dwadzieścia pięć lat. Powtórz za mną, no, powtarzaj: dwadzieścia pięć lat! Ty rozumiesz, co to jest dwadzieścia pięć lat? Mnie się zdaje, że ja jestem stary, ale to jest młodość, rozumiesz przecie, młodość. A ja jeszcze nie żyłem. I co, nigdy żyć nie będę?
    • Źródło: Wzlot
  • Szczęście jest wówczas pełne, gdy światło poranku budzi dwoje ludzi do dnia pełnego wspólnych czynów i rozmów.
  • Sztuka rządzenia polega na umiejętności przystosowania się do warunków.
  • Taka skromna była całe życie, a umiera jak Beethoven. W burzę.
  • Wierzysz w potęgę miłości, napełnia cię ona do tego stopnia, że nie zostawia miejsca na pytania. I dobrze tak jest. Bo skoro dopuścisz do jednego pytania, jednej wątpliwości, pustka zacznie wkradać się do twojego serca.
  • Wszystko jest bez sensu,
    Wszystko pogmatwane,
    Jak te winorośle,
    Gąszcze cmentarniane.
    • Źródło: Piosenka dla zmarłej
  • Wzywają mnie mej drogi ścieżki pogmatwane.
    Samotności wieczystej tajemne potęgi
    Mówią, że nie zbuduję, co nie zbudowane.
    • Źródło: Włóczęga
  • Za książką kryje się autor. Jego pisanie jest więc zawsze listem do czytelnika. Piszemy zazwyczaj listy do przyjaciół. Książka jest listem autora do przyjaciela.
  • Za tysiąc lat
    wszystkie kopuły czas wyrówna
    i nikt nie będzie znał już naszych imion
    • Źródło: Za tysiąc lat
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Techniczne
Narzędzia