Jarosław Iwaszkiewicz

Jarosław Iwaszkiewicz

Jarosław Iwaszkiewicz (1894–1980) – polski pisarz.

• Ale noc zawsze dzień przesila,
  Nic nigdy ziemi nie przeraża,
  Pole kłosami się pochyla,
  Niebo gwiazdami się rozżarza.
  • Źródło: XXXVIII, z tomu Lato 1932; za: Wiersze zebrane, Czytelnik 1968.

• Smugi jasne, smugi srebrne, smugi szare,
  Srebrnowłose, srebrnodźwiękie, ukochane (...).
  • Źródło: Deszcz
  • Opis: przykład aliteracji.

• Doszedł do mnie ostatni tom wierszy Czesława Miłosza (jeśli to można nazwać tomem wierszy) i wzbudził we mnie i w mojej Żonie prawdziwy zachwyt. Leży to u mnie na biurku i odczytuję to sobie raz za razem. To bardzo wielki poeta – i tylko u nas tacy poeci mogą się urodzić, z tym przedziwnym zmąceniem. Niby Pan Adam, niby Julek – a nie ten Cyprian okropny królewiak z wysuszonym mózgiem.
  • Źródło: Wybrańcy losu, Julia Hartwig, Sic! Warszawa 2006. Zobacz też: Czesław Miłosz

• Jak kroplę czuć na wardze smak każdej chwili
  Rozcinać mocnym nożem welinu białej kartki...
  • Źródło: Szczęście

• Jeżeli nie można być świętą, to lepiej już być potępioną.
  • Źródło: Opowiadania
  • Zobacz też: świętość

• Kocham książkę dlatego, że wprowadza mnie w mój własny świat, że odkrywa we mnie bogactwa, których nie przeczuwałem.
  • Zobacz też: książka

• Leje psiakrew, ta jesień tutaj zawsze taka. Czasem później przychodzi, czasem wcześniej. Tym razem przyszła wcześniej, w zeszłym roku była później. Ale zawsze przychodzi taka sama, błoto, miasto źle oświetlone, łuna bije nad Warszawą. I co panu powiem? Złudna łuna, bo jak człowiek do stolicy przyjedzie, to też ciemno, to też głucho, to też smutno…
  • Źródło: Wzlot

• Nie bądź dumna ze swego szczęścia. Szczęście jest zawsze krótkotrwałe. Ale nurzaj się w chwilach dzisiejszych jak w chłodnych falach wiecznych źródeł.
  • Zobacz też: szczęście

• Nie dla nas winnic modry stok
  I winnic wdzięk, i winnic sok,
  A dla nas pylny owsa łan
  I karczmarz Żyd, i wódki dzban.
  • Źródło: Księga dnia i księga nocy. Księga nocy, XXXIII, 1929 rok

• Nie ma większego grzechu niż uważać, że wszystko jest jasne i zrozumiałe. Jest to grzech dumy i zaufania do siebie, który chciała popełnić Ewa, gdy pragnęła być bogom równa.
  • Zobacz też: duma

• Nikt nikogo jeszcze nie uratował. Sam się człowiek też nie uratuje.
  • Źródło: Wzlot

• Nim przyjdzie wiosna,
  nim miną mrozy,
  w ciszy kolebce –
  nade mną sosna
  nade mną brzoza
  witkami szepce.
  • Źródło: Nim przyjdzie wiosna.

• O czym mam ci powiedzieć, Rosjo, czy to, że Puszkin jest pisarz niebieski?
  Czy o tym, że mnie ze wzgardą smagał Dostojewski? (...)
  Czy to, że po twym ciele kołysze słodkie i ciężkie zboże?
  Czy to, że dzieli nas przepaść, na którą już nic nie pomoże,
  Przepaść, która mnie boli i pali, jak nożem zatrutym zadana nieuleczalna rana?
  Mam ci rzec, że cię nienawidzę? Czy rzec, że jesteś ukochana?
  • Źródło: Do Rosji
  • Zobacz też: Rosja

• Polacy są zbyt inteligentni jak na swe położenie geograficzne.
  • Opis: przypisywane Iwaszkiewiczowi

• Pomyśl, Kostek, ja mam dwadzieścia pięć lat. Powtórz za mną, no, powtarzaj: dwadzieścia pięć lat! Ty rozumiesz, co to jest dwadzieścia pięć lat? Mnie się zdaje, że ja jestem stary, ale to jest młodość, rozumiesz przecie, młodość. A ja jeszcze nie żyłem. I co, nigdy żyć nie będę?
  • Źródło: Wzlot

• Szczęście jest wówczas pełne, gdy światło poranku budzi dwoje ludzi do dnia pełnego wspólnych czynów i rozmów.
  • Zobacz też: szczęście

• Sztuka rządzenia polega na umiejętności przystosowania się do warunków.

• Taka skromna była całe życie, a umiera jak Beethoven. W burzę.
  • Źródło: Sława i chwała
  • Zobacz też: Ludwig van Beethoven

• Wierzysz w potęgę miłości, napełnia cię ona do tego stopnia, że nie zostawia miejsca na pytania. I dobrze tak jest. Bo skoro dopuścisz do jednego pytania, jednej wątpliwości, pustka zacznie wkradać się do twojego serca.
  • Zobacz też: miłość

• Wszystko jest bez sensu,
  Wszystko pogmatwane,
  Jak te winorośle,
  Gąszcze cmentarniane.
  • Źródło: Piosenka dla zmarłej

• Wzywają mnie mej drogi ścieżki pogmatwane.
  Samotności wieczystej tajemne potęgi
  Mówią, że nie zbuduję, co nie zbudowane.
  • Źródło: Włóczęga

• Za książką kryje się autor. Jego pisanie jest więc zawsze listem do czytelnika. Piszemy zazwyczaj listy do przyjaciół. Książka jest listem autora do przyjaciela.
  • Zobacz też: autor

• Za tysiąc lat
  wszystkie kopuły czas wyrówna
  i nikt nie będzie znał już naszych imion
  • Źródło: Za tysiąc lat