Milan Kundera

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Milan Kundera (ur. 1929) – czeski i francuski pisarz i eseista.

Nieznośna lekkość bytu[edytuj]

Information icon.svg  Poniżej znajdują się wybrane cytaty, więcej znajdziesz w osobnym haśle Nieznośna lekkość bytu.
  • Kochać kogoś z litości to znaczy nie kochać go naprawdę.
  • Nawet własny ból nie jest tak ciężki jak ból z kimś współodczuwany, ból za kogoś, dla kogoś, zwielokrotniony przez wyobraźnię.
  • Nie każda kobieta jest godna tego, by nazywać ją kobietą.
  • Wierność jest pierwszą z cnót; to ona nadaje naszemu życiu jednolitość – w przeciwnym wypadku rozprysnęłoby się na tysiące chwilowych wrażeń jak na tysiąc szklanych odłamków.
  • Zdrada oznacza opuszczenie szeregu, aby pójść w nieznane.

Życie jest gdzie indziej[edytuj]

Information icon.svg  Poniżej znajdują się wybrane cytaty, więcej znajdziesz w osobnym haśle Życie jest gdzie indziej.
  • Człowiek może być w pełni sobą tylko wtedy, gdy jest w pełni pośród innych ludzi.
  • Czułość rodzi się w chwili, gdy człowiek zostaje wyrzucony na próg dojrzałości i poniewczasie zaczyna uświadamiać sobie zalety dzieciństwa, z których jako dziecko nie zdawał sobie sprawy.
  • Życie jest krótkie i okazje, które przepuścimy, nie powrócą.

Śmieszne miłości[edytuj]

  • Brzydota ma w naszym świecie swoją funkcję pozytywną. Nikt nie ma ochoty nigdzie dłużej się zatrzymywać, ludzie szybko zewsząd wychodzą i w ten sposób powstaje pożądane tempo życia.
  • Człowiek idzie przez teraźniejszość z zawiązanymi oczyma. Może jedynie przeczuwać i odgadywać, co właściwie przeżywa. Dopiero później odwiązuje mu się chusteczkę z oczu, a on spojrzawszy w przeszłość stwierdza, co przeżył i jaki to miało sens.
  • Człowiek to coś więcej niż tylko ciało, które niszczeje, najważniejsze jest przecież dzieło naszego życia, to, co człowiek pozostawia po sobie innym.
  • Czym jest piękno lub brzydota wobec miłości? Czym jest brzydka twarz wobec uczucia, w którego wielkości odzwierciedla się sam absolut?
  • Każdy człowiek tworzy jakieś dzieło, choćby nawet najskromniejsze, i że na tym, i tylko na tym polega jego wartość.
  • Miłość to właśnie to, co nielogiczne.
  • Nawet radość z obecności ukochanego mężczyzny najlepiej przeżywa się w samotności. Gdyby jego obecność trwała bezustannie, istniałaby właściwie jedynie poprzez swoje ustawiczne przemijanie. Zatrzymać ją można tylko w chwilach osamotnienia.
  • Prawdziwa miłość kończy się śmiercią, i tylko ta miłość, która kończy się śmiercią, jest miłością.
  • Sensem życia jest bawić się życiem, a jeżeli życie jest zbyt leniwe, nie pozostaje nic innego jak dać mu lekkiego szturchańca.
  • Wartość człowieka mieści się w tym, czym sam siebie przerasta, w tym, czym jest poza samym sobą, czym jest w innych i dla innych.
  • Żyć na świecie tak długo i przeżyć tak mało – to hańba.

Księga śmiechu i zapomnienia[edytuj]

  • Albowiem całe życie człowieka wśród innych ludzi jest nieustanną walką o uszy słuchaczy.
  • Ewa jest wesołym łowcą mężczyzn. Nie poluje jednak na nich w celu matrymonialnym. Poluje tak, jak mężczyźni polują na kobiety. Jej zdaniem miłość nie istnieje, jedynie przyjaźń i sensualizm. Dlatego ma wielu przyjaciół: mężczyźni nie obawiają się, że chce ich zapędzić do ślubu, a kobiety, że chce im odbić męża.
  • Kobieta-poetka to kobieta do kwadratu.
  • „Litos” jest to bolesny stan spowodowany przez nagłe odkrycie własnej nędzy.
  • Miłość jest przywilejem, a wszystkie przywileje są nie zasłużone i trzeba za nie płacić.
  • Na kartach policyjnych archiwów jest nasza jedyna nieśmiertelność.
  • Piękno jest burzeniem chronologii i buntem wobec czasu.
  • Powieść jest wymysłem ludzkiej iluzji, że możemy zrozumieć drugiego człowieka.
  • Śmiać się, to znaczy żyć tak głęboko...
  • Śmiech – niezmierzona i piękna rozkosz, rozkosz czysta...
  • Śmierć ma dwie postacie: Po pierwsze, oznacza niebyt. Po drugie zaś, oznacza przerażający materialny byt trupa.
  • Walka człowieka z władzą jest walką pamięci z zapomnieniem.
  • Wystarczy tak mało, niedostrzegalny powiew wiatru, by sprawy lekko się przesunęły i to, za co jeszcze przed chwilą człowiek gotów był oddać życie, nagle ukazuje się jako pozbawiony treści bezsens.

Żart[edytuj]

  • W chwilach niedoli człowiek szuka pociechy w tym, że zespala swój smutek ze smutkiem innych.
  • (...) albowiem żyć w świecie, w którym nikt nie uzyska przebaczenia, gdzie wszyscy skazani są na potępienie, to to samo, co żyć w piekle.
  • Wyznawcami radości bywają przeważnie ludzie najsmutniejsi.
  • Na samotność bowiem skazują człowieka nie wrogowie, lecz przyjaciele.
  • Kto żyje życiem wiecznym, nie dręczy się tęsknotą.
  • Wszystko polega na tym, żeby człowiek był taki, jaki jest, żeby nie wstydził się chcieć tego, czego chce i marzyć o tym, o czym marzy. Ludzie są na ogół niewolnikami konwenansów. Ktoś im powiedział, że powinni być tacy i tacy, i starają się być takimi aż do śmierci, nie wiedząc nawet, kim byli i kim są naprawdę. Nie są więc nikim i niczym, postępują niejednoznacznie, niejasno, chaotycznie. Człowiek przede wszystkim musi mieć odwagę być sobą.
  • (...) żadna wielka idea mająca przeobrazić świat nie toleruje drwiny i lekceważenia, bo to jest rdza, która wszystko przeżera.

Inne[edytuj]

  • Być może kobieta i mężczyzna są sobie bliżsi, jeśli z sobą nie żyją i tylko wiedzą o sobie, i są sobie wdzięczni za to, że są, i że o sobie wiedzą. I do szczęścia tylko to im wystarcza.
  • Jeżeli kobieta nie żyje w dostatecznej mierze swym ciałem, zaczyna uważać ciało za wroga.
  • Kartoteki policyjne są często naszą jedyną przepustką do nieśmiertelności.
  • Miłość albo jest szalona, albo w ogóle jej nie ma.
  • Miłość nie wyraża się w pragnieniu uprawiania seksu, lecz w pragnieniu wspólnego snu.
  • Nostalgia jest cierpieniem spowodowanym przez niespełnione pragnienie powrotu.
    • Źródło: Niewiedza
  • Uwieść kobietę to umie byle dureń, lecz umieć ją porzucić – o, po tym właśnie poznaje się dojrzałego mężczyznę.
    • Źródło: Walc Pożegnalny