C.K. Dezerterzy (film)

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marek Kondrat,
odtwórca roli Jana Kaniowskiego
Zbigniew Zapasiewicz,
odtwórca roli kapitana Wagnera

C.K. Dezerterzypolsko-węgierski film z 1985 roku w reżyserii Janusza Majewskiego. Autorami scenariusza na podstawie powieści Kazimierza SejdyJanusz Majewski i Pavel Hajný.

Uwaga: W dalszej części znajdują się słowa powszechnie uznawane za wulgarne!

Wypowiedzi postaci[edytuj]

Jan „Kania” Kaniowski[edytuj]

  • Bardzo ładnie. To ma się świecić jak psu jajca.
  • Cześć, cesarsko-królewskie obsrajnogi!
    • Opis: do towarzyszy po wizycie generała na inspekcji.
  • Kocham cię przed, w trakcie i po. W trakcie najbardziej.
    • Opis: do Mitzi odpowiadając na jej zarzut, że już jej nie kocha.
    • Zobacz też: miłość, seks
  • Powiedział to, co wszyscy wiemy. Jesteś marną, niemiecką gnidą!
    • Opis: do kaprala Ulmbacha.
  • Melduję posłusznie, panie kapitanie, takie dostałem polecenie. Pan oberleutnant słusznie zauważył, że zawsze podczas inspekcji wywołuje się z szeregu największego bałwana, więc lepiej żeby nauczył się czegoś na pamięć, niż ma mówić od siebie. Faktycznie, tak to już jest, że najszybciej na siebie zwraca uwagę idiota.

Kapitan Wagner[edytuj]

  • Nie ma w słowniku ludzi kulturalnych słów, które mogłyby dostatecznie obelżywie określić pańskie postępowanie.
  • Pan się nie kwalifikuje nawet do sądu dla ludożerców, buszmenie. W moich oczach jest pan nędznym gadem, omyłkowo tylko nazywanym człowiekiem, panie oberleutnant von Nogay. Niech pan stąd wyjdzie, bo ja nie mogę na pana patrzyć, bydlaku.
    • Opis: do von Nogaya.
  • To są pytania, na które nie oczekuję odpowiedzi, te odpowiedzi znam, a nawet gdybym ich nie znał, to i tak by mnie nie interesowały, jak zresztą i pytania. Znam wszystkie możliwe pytania i wszystkie odpowiedzi; i jeśli mimo to je zadaję, to dlatego, że jest to, niestety, mój obowiązek. Zrozumieliście? Co do wspomnianego mojego obowiązku to chcę jeszcze dodać, że mój stosunek do tegoż obowiązku jest moją osobistą i całkowicie prywatną sprawą, co zwalnia mnie od wszelkich dalszych komentarzy, przypisów, suplementów i gloss. Zrozumieliście?

Inne postacie[edytuj]

  • Co to za bydlę?!
    • Postać: generał
    • Opis: na widok papugi nauczonej drwić z cesarstwa.
  • Nie wiem.
    • Ich weiss nicht. (niem.)
    • Postać: Chudej
    • Opis: często powtarzane słowa.
  • Cesarz idiota. Generał idiota.
    • Kaiser Idiot. General Idiot. (niem.)
    • Postać: papuga von Nogaya
    • Opis: powtarzając wyuczone przez Baldiniego nieprawomyślne słowa.
  • Nie zdziwię się, jeśli dziś będzie twierdził, że napadła go załoga angielskiej łodzi podwodnej, która jakimś cudem ominęła blokady na Morzu Czarnym, wpłynęła do Dunaju, jakimś dopływem dostała się do nas, potem rurami kanalizacyjnymi podjechała do sracza i zakotwiczyła w oczekiwaniu pana oberleutnanta.
    • Postać: lekarz
  • Oni hymn znają, ale nie umieją.
    • Postać: szef kompanii
    • Zobacz też: hymn
  • Trzeba było mnie zabrać ze sobą! A nie zostawiać w szatni! Ja nie jestem parasol!
    • Postać: Maurycy Haber
    • Opis: gdy po podglądaniu kobiet na basenie wpadł do szatni i zniszczył kapelusz.

Dialogi[edytuj]

Haber: Bo widzisz, życie jest jak wielki żelazny most.
Kania: Dlaczego?
Haber: Nie wiem…
  • Opis: uciekając z pociągu po „leczeniu” konia feldmarszałka.

Kapitan Wagner: Widzę, że jest pan z tej grupy oficerów zawodowych, którzy nigdy nie potrafią się wyzbyć bezkrytycznego zapału do pracy, panie Oberleutnant von Nogay.
Von Nogay: Panie kapitanie! Pragnę zauważyć, że kompania jest straszliwie rozpuszczona!
Kapitan Wagner: Ja wiem o tym.
Von Nogay: Uważam, że taki stan rzeczy jest wbrew regulaminowi!
Kapitan Wagner: To dobrze pan uważa. Chcę jednak, żeby pan wiedział, że nie widzę możliwości urobienia ich do konsystencji przewidywanej przez regulaminy.
Von Nogay: Jak to?
Kapitan Wagner: W tej kompanii służą ludzie, którzy są najsprytniejszymi na tej szerokości geograficznej łazikami -- i nie przerobi ich żadna propaganda ani szykany.
Von Nogay: Ależ...
Kapitan Wagner: Ja wiem, że ma pan dane, a pogromca i sadysta patrzy panu z oczu. Cokolwiek będzie pan czynić środkami regulaminowymi, będę tolerował. Natomiast na żadne brutalizowanie i pastwienie się nie pozwolę i będę się mu przeciwstawiał z całą stanowczością.
Von Nogay: Panie kapitanie!
Kapitan Wagner: Posiada pan dostateczne walory, aby doprowadzać ludzi do samobójstw i innych desperackich kroków. Chcę, żeby pan wiedział, że chcę mieć do końca tej wojny spokój i przetrwać ją bez żadnych burzliwych przejść [siada za biurkiem] Teraz jest bardzo ważne, aby dobrze się pan zastanowił nad tym, co właśnie panu powiedziałem. Albo obaj będziemy mieli spokój, albo się rozstaniemy. Bez żalu z mojej strony. Pańscy poprzednicy, którzy próbowali mi szkodzić poufnymi meldunkami, skończyli smutno - i ich kości bieleją na wszystkich frontach tej wojny. Mam wujka generała, który współpracuje z naczelnym wodzem i nigdy nie odmawia mi takich rzeczy, jeżeli go o to poproszę. Czy pan dobrze mnie zrozumiał?
Von Nogay: Dla mnie najważniejszy jest regulamin! I mój obowiązek wobec ojczyzny, panie kapitanie!
Kapitan Wagner: Barbarzyństwo, jakim się pan wykazał, jest biegunowo odległe od regulaminu. Pan doprowadził tę kompanię do upodlenia. Chcę, żeby pan wiedział, że nie ma w słowniku ludzi kulturalnych słów, które pozwoliłyby dostatecznie obelżywie określić pańskie zachowanie.
Von Nogay: Panie kapitanie!
Kapitan Wagner: Radzę panu nie podnosić głosu, Herr Oberleutnant.
Von Nogay: Oficerski sąd honorowy przekona pana kapitana, że to wszystko, co pan przed chwilą powiedział, jest wystarczające do żądania przeze mnie satysfakcji!
Kapitan Wagner: Pan się nie kwalifikuje nawet do sądu dla ludożerców... buszmenie. W moich oczach jest pan nędznym gadem, omyłkowo tylko nazywanym człowiekiem, panie... Oberleutnant von Nogay. Niech pan stąd wyjdzie, bo ja nie mogę na pana patrzeć, bydlaku.

Psychiatra: Co to jest?
Von Nogay: Kura.
Psychiatra: Na pewno kura?
Von Nogay: Na pewno.
Psychiatra: A może pan się myli, może to nie jest kura, dajmy na to pies?
Von Nogay: To nie jest pies, to jest kura.
Psychiatra: Niech się pan dobrze przypatrzy. Twierdzi pan kategorycznie, że to nic innego jak tylko stworzenie nazywane kurą?
Von Nogay: Twierdzę kategorycznie, że to jest osioł! Znaczy, kura.
Psychiatra: Powiedział pan „osioł”?
Von Nogay: Przejęzyczyłem się. To jest kura.
Psychiatra: Niech pan się naprawdę dobrze zastanowi. Być może ta kura... przypomina panu osła?
Von Nogay: TA KURA NIE PRZYPOMINA OSŁA!

Szef kompanii: Co tu się dzieje?
Kania: Panie szefie, melduję, że Slavik dostał sraczki, mówiłem Haberowi, żeby go zastąpił, a ta świnia nie chce.
Szef kompanii: Nie chce? Koledze nie chce pomóc? Haber, leserze jeden, natychmiast na patrol!
Kania: Tak jest, panie szefie!
Szef kompanii: No!

Sierżant: Co się tu dzieje?
[ogólna wrzawa]
Sierżant: Cisza! Nie mówcie jeden przez drugiego! [Kania gwiżdże, uciszając obecnych] Ty, idź po lekarza. A ty [wskazuje na Habera] mów, co się tutaj stało.
Haber: To było tak, panie sierżancie. Ćwiczyliśmy razem hymn, kiedy nagle pan kapral Ulmbach zadał Benedekowi dziwne pytanie: „Słuchajcie, Benedek. Po co wy nosicie te głupawe węgierskie wąsy? Chodźcie ze mną do pokoju obok, to ja was ogolę”. Myśmy myśleli, że on żartuje. Ale pan kapral Ulmbach powiedział, że on nas wszystkich ogoli. A pana sierżanta to – za przeproszeniem – zarżnie jak świnię.
Żołnierze: Tak! / Dokładnie! / Zgadza się!
Haber: I kiedy pan kapral Ulmbach zakrzyknął: „I na końcu... wykastruję najjaśniejszemu panu!”, to pan Kania powiedział: „Panie Ulmbach, pan bredzi od rzeczy. Niech pan nie robi zgorszenia”. Wtedy kapral rzucił się na pana Kanię, ale Benedek go zasłonił i pan kapral Ulmbach zajechał Benedeka nożem w twarz. Wydaje nam się, że pan kapral Ulmbach [gwiżdże i wykonuje gest palcem obok głowy] zwariował.
Ulmbach: [wyrywa się na chwilę krępującym go żołnierzom] Idioci! To nie ja zwariowałem, ty polska świ... [zostaje z powrotem obezwładniony]
Sierżant: Zabierzcie go stąd [żołnierze siłą wyprowadzają Ulmbacha] Jutro go zawieziemy. Do czubków.
Kania: Tak jest! Panie sierżancie.

Von Nogay: O co zostaliście oskarżeni?
Kania: Melduję posłusznie, że zostałem oskarżony o agitację w latrynie!
Von Nogay: A więc jednak.
Kania: Ale ja nie agitowałem. Spytałem pana sierżanta, czy wie, dlaczego oficerowie piją czarną kawę.
Von Nogay: No i?
Kania: No nie wiedział, więc mu powiedziałem: „Żeby gówno glanc miało!”
Von Nogay: Was???!!!
Kania: A ten kolega, prawdę mówiąc kretyn, pyta: „Po cóż ten glanc?”. Więc mu mówię: „Dla odróżnienia. Bo nasze gówno musi stać na baczność przed oficerskim!”

Mitzi: O czym myślisz?
Kania: O niczym. Jestem bezmyślnym jełopem, który myśli o niczym.

Kania: Ta jaka owłosiona…
Haber: Takie najlepsze!
Kania: Chyba do zamiatania…

O filmie[edytuj]

  • (…) Markowi Kondratowi udało się uszlachetnić postać bohatera „haszkowską” lekkością. Jego szeregowiec Kaniowski, słodki cwaniak, urodzony kawalarz był figurą farsową, ale miał rys kogoś, kto demaskuje absurd wojny.
    • Autor: Krzysztof Demidowicz, „Film” nr 5, 1997
    • Zobacz też: Marek Kondrat

Zobacz też[edytuj]