Adam Naruszewicz

Zobacz w Wikiźródłach inne utwory Adama Naruszewicza

Bo w Polsce złota wolność pewnych reguł strzeże:
Chłopa na pal, panu nic, szlachcica na wieże.
- Źródło: O prawdziwym szlachectwie. (Szlachetność), w: Wybór poezyj, wyd. S. Lewental, Warszawa 1882, s. 361.
- Zobacz też: wolność

Głupi...
Kto języka nie umie, a książki tłumaczy.
- Źródło: Księga aforyzmów, myśli, zdań, uwag i sentencji ze stu pisarzy polskich wybranych, wyboru dokonał Władysław Bełza
- Zobacz też: język, książka, tłumacz

Jeżeli szkoda zdobyczą,
I łzy mogą być słodyczą,
Twoje to połącza imię,
Roksolański pisorymie!
- Źródło: Odpis od Dzieduszyckiego Karpińskiemu

Komu fortuna chętne z powicia
Przed wrota koło zatacza,
A dni jasnego poskoczne życia
Złotemi kreski naznacza;
- Źródło: Pociecha cnoty

Kto kocha muzy, niech po dziewięć pije, a po trzy łyknie, kto kocha gracyje.
- Zobacz też: muza

Lecz w naszym kraju jeszcze ten dzień nie zawitał,
Żeby kto w domu pisma pożyteczne czytał.
- Źródło: Chudy literat (1773)
- Zobacz też: czytanie

Nałóg z występków cnoty porobił modele.
- Opis: przykład zastosowania inwersji.
- Źródło: Reduta
- Zobacz też: nałóg

Oto ci uroczyste stawimy ołtarze,
Bo cię cnoty z świętemi w równéj kładną parze:
W sercach je naszych stawim: i dotąd ci chętne
Będą, póki te kraje na Boga pamiętne.
- Źródło: Polacy do zmarłéj księżny

W ludzkiej żona postaci, długim niewidzeniem
zmienionego zobaczy małżonka – jeleniem.
- Zobacz też: jeleń, mąż, żona

Żaden kraj cudzéj potęgi nie zwabił,
Który sam siebie pierwéj nie osłabił.
- Źródło: Głos umarłych, w: Wybór poezyj, wyd. S. Lewental, Warszawa 1882, s. 268.
- Zobacz też: kraj

O Adamie Naruszewiczu

Nie należał do najgorliwszych zwolenników zakonnej reguły. Jako poeta pisał czasami erotyki, zaś tryb jego życia nie zawsze odpowiadał wymogom surowych moralistów. (…) Nie stronił też (…) od nie zawsze przychylnych religii i Kościołowi pism francuskich filozofów, a i sam przyłożył rękę do ich popularyzacji, tłumacząc na język polski ostre teksty Woltera. Był więc zwolennikiem „pobożności oświeceniowej” i w tym miejscu poglądy jego spotykały się z poglądami Stanisława Augusta.
- Autor: Andrzej Wierzbicki, Poczet historyków polskich. Historiografia polska doby podzaborowej, Poznań 2014, s. 20.

Obok Trembeckiego, a później Krasickiego, należał do najwybitniejszych uczestników obiadów czwartkowych. Król honorował go szczególnie, nie tylko powierzając pierwsze miejsce za stołem, ale i obdarzając najwyższymi odznaczeniami.
- Autor: Andrzej Wierzbicki, Poczet historyków polskich. Historiografia polska doby podzaborowej, Poznań 2014, s. 21.