Robotnicy Przemysłowi Świata

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Skocz do: nawigacja, szukaj
Godło organizacji
Czarny kot – symbol stworzony przez działacza IWW Ralpha Chaplina, często używany do oznaczania akcji sabotażowych lub dzikich strajków

Robotnicy Przemysłowi Świata (ang. Industrial Workers of the World, IWW) – międzynarodowy związek zawodowy założony w 1905 w Chicago.

  • Chcesz wiedzieć, co oznacza akcja bezpośrednia? To sytuacja, w której robotnik mówi szefowi, kiedy i gdzie, jak długo, za jaką stawkę i na jakich warunkach będzie pracować. (…)
    Akcja organizowana bezpośrednio przez, dla i z udziałem samych robotników, bez zdradzieckiej „pomocy” złych przywódców związkowych i knujących polityków. Strajk inicjowany, kontrolowany i rozwiązywany przez bezpośrednio zainteresowanych pracowników (…). Akcja bezpośrednia to demokracja przemysłowa.
    • Opis: fragment jednej z broszur IWW.
    • Źródło: Howard Zinn, Ludowa historia Stanów Zjednoczonych. Od roku 1492 do dziś, tłum. Andrzej Wojtasik, Wyd. Krytyki Politycznej, Warszawa 2016, s. 430.
    • Zobacz też: demokracja
  • Klasa robotnicza i klasa pracodawców nie mają ze sobą nic wspólnego. Nie może być pokoju dopóty, dopóki miliony ludzi pracy żyją w głodzie i nędzy, a nieliczni tworzący klasę pracodawców posiadają wszystkie dobra. Między tymi dwiema klasami trwać musi walka, aż wszyscy ludzie pracy zjednoczą się zarówno w dziedzinie polityki, jak i przemysłu, przejmą to, co sami produkują, za pośrednictwem organizacji ekonomicznej klasy robotniczej.
    • Opis: preambuła deklaracji uchwalonej w 1905 w Chicago na pierwszym masowym konwencie amerykańskich socjalistów, anarchistów i radykalnych związkowców, która powoływała nowy związek zawodowy o nazwie Robotnicy Przemysłowi Świata.
    • Źródło: Howard Zinn, Ludowa historia Stanów Zjednoczonych. Od roku 1492 do dziś, tłum. Andrzej Wojtasik, Wyd. Krytyki Politycznej, Warszawa 2016, s. 429.
  • Strajki to tylko incydenty w wojnie klasowej; to tylko sprawdziany siły, okresowe ćwiczenia, w trakcie których robotnicy szkolą się do wspólnych działań. Trening ten jest niezbędny, aby przygotować masy do końcowej „katastrofy”, strajku generalnego, który doprowadzi do wywłaszczenia pracodawców.
    • Opis: fragment jednej z broszur IWW.
    • Źródło: Howard Zinn, Ludowa historia Stanów Zjednoczonych. Od roku 1492 do dziś, tłum. Andrzej Wojtasik, Wyd. Krytyki Politycznej, Warszawa 2016, s. 431.
    • Zobacz też: strajk, walka klas

O Robotnikach Przemysłowych Świata[edytuj]

  • Celem „wobbliesów” – jak z przyczyn nie do końca jasnych zaczęto nazywać członków IWW – było zorganizowanie pracowników wszystkich profesji w „Jeden Wielki Związek”, bez podziałów ze względu na płeć, rasę czy umiejętności. Sprzeciwiali się oni zawieraniu umów z pracodawcą, ponieważ bardzo często uniemożliwiały one pracownikom strajki w ramach akcji solidarnościowych z innymi strajkującymi, przez co spychały ich faktycznie do roli łamistrajków. Prowadzone przez liderów negocjacje w sprawie umów zastępowały ciągłą walkę szeregowych robotników, w której skuteczność wierzyli „wobbliesi”.
    • Autor: Howard Zinn, Ludowa historia Stanów Zjednoczonych. Od roku 1492 do dziś, tłum. Andrzej Wojtasik, Wyd. Krytyki Politycznej, Warszawa 2016, s. 430.
  • Członków IWW cechowała wojowniczość i odwaga. Pomimo złej reputacji, jaką mieli w prasie, „wobbliesi” nie stosowali przemocy jako pierwsi, lecz jedynie odpowiadali na nią, gdy sami zostali zaatakowani. Gdy w 1906 roku w McKees Rock w stanie Pensylwania prowadzili strajk sześciu tysięcy robotników, a w 1909 roku organizowali akcję przeciwko U.S. Steel Company, stawiali opór policji stanowej i toczyli walki z funkcjonariuszami. Za każdego zabitego robotnika obiecali odebrać życie jednemu spośród napastników (w jednej ze strzelanin zostało zabitych czterech strajkujących i trzech żołnierzy). Mimo akcji policji udało się im utrzymać pikietę fabryki aż do zwycięstwa strajku.
    • Autor: Howard Zinn, Ludowa historia Stanów Zjednoczonych. Od roku 1492 do dziś, tłum. Andrzej Wojtasik, Wyd. Krytyki Politycznej, Warszawa 2016, s. 430.

Zobacz też[edytuj]