I ty, Brutusie, przeciw mnie

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

I ty, Brutusie, przeciw mnie?

  • I ty, Brutusie, przeciw mnie?
  • I ty, dziecino?
    lub
    Ty także, mój synu?
    • Kai su, teknon? (gr.)
    • Autor: Swetoniusz, Żywoty cezarów
    • Opis: podaje, że te słowa są tylko przypisywane Cezarowi, który w rzeczywistości nie powiedział nic.
  • Ty też, Brutusie, mój synu?
    • Tu quoque, Brute, fili mi? (łac.)

Pochodzenie[edytuj]

Są to ostatnie słowa przypisywane Juliuszowi Cezarowi.

Juliusz Cezar padł ofiarą spisku, który przygotowali zwolennicy Senatu, w obawie, że ogłosi się on królem. Do grupy przeciwników Cezara należał również uchodzący za jego przyjaciela Marek Brutus.

Cezar został zamordowany w senacie w idy marcowe 44 p.n.e. Spiskowcy kolejno godzili w niego sztyletem, zadali mu nim 20 ciosów, po czym tymi słowami Cezar miał się zwrócić do Brutusa.

Według innej wersji słowa te skierowane były do adiutanta Cezara, Decimusa Juniusza Brutusa, który również brał udział w zamachu.

Według niektórych autorem powyższego cytatu jest William Shakespeare (w sztuce Juliusz Cezar; akt III, scena I), a same słowa w rzeczywistości z ust mordowanego Cezara nie padły.

Nawiązania[edytuj]

  • Et tu Brute Więc padnij Cezarze.
    • Et tu Brute Then fall Ceasar (łac./ang.)
    • Autor: William Shakespeare, Juliusz Cezar, akt III, scena 1

Zobacz też[edytuj]

Wikisłownik
Zobacz też hasło et tu, Brute, contra meWikisłowniku