Armia Polska na Wschodzie

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Romer, Władysław Sikorski, Władysław Anders i Tadeusz Klimecki podczas podróży inspekcyjnej Naczelnego Wodza na Bliskim Wschodzie 1943. Wizytacja jednostek Armii Polskiej na Wschodzie

Armia Polska na Wschodzie – związek operacyjny Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie w latach 1942–1947.

  • Armia Polska na Wschodzie weszła w skład wydzielonego w 1942 r. z wojsk Środkowego Wschodu (Middle East) dowództwa "Paiforce", powołanego w celu ochrony przed spodziewanym (około lutego 1943 r.) zagrożeniem niemieckim od strony Kaukazu oraz akcjami dywersyjnymi i sabotażowymi. Obronę obszaru pól naftowych w północnym Iranie i transportów materiałowych dla ZSRR płynących do Zatoki Perskiej powierzono początkowo słabej 10 Armii brytyjskiej dowodzonej przez gen. Quinana. Armię tę zamierzano wzmocnić m. in. 3 DSK, lecz wobec sprzeciwu gen. Sikorskiego skierowano na ten obszar całe wojsko polskie, z jednej strony do ochrony wspomnianych urządzeń naftowych, z drugiej zaś w celach szkoleniowych.
  • Od listopada skoncentrowane na terenie Iraku wojsko podjęło szkolenie zgodnie z rozkazem dowództwa "Paiforce" o osiągnięciu przez jednostki polskie gotowości bojowej do 1 maja 1943 r. Trwały jednocześnie przygotowania do obrony Iraku od strony Kaukazu. Sytuacja na tym odcinku poprawiła się dopiero z nastaniem 1943 r., kiedy to armia niemiecka doznała niepowodzeń w Rosji i w Afryce północnej.
  • Wyjście wojska było katastrofą dla pozostawionych w Rosji setek tysięcy Polaków i przekreślało możliwość dalszej współpracy. Ale pozostawienie tam tego trzydywizyjnego korpusu było coraz bardziej niemożliwością przy naprężonych stosunkach politycznych. (…) Wojsko i ludność cywilna, pozostając w Sowietach były u kresu odporności fizycznej. A czynniki emocjonalne grały coraz większą rolę.

Zobacz też: