Umberto Eco
Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Umberto Eco (ur. 1932) – włoski pisarz i felietonista.
Spis treści |
[edytuj] Imię róży
- Badaj twarze, nie słuchaj tego, co mówią usta.
- By istniało zwierciadło świata, świat musi mieć jakiś kształt.
- – Co może człowiek, to niewiele. Trudno pogodzić się z myślą, że gdyby istniał ład we wszechświecie, stanowiłby obrazę dla wolnej woli Boga i dla Jego wszechmocy. Tak więc wolność Boga jest nasza zgubą, a przynajmniej zgubą naszej pychy.
– Lecz jak może istnieć byt konieczny, całkowicie utkany z możliwości? Jakaż jest więc różnica między Bogiem a pierwotnym chaosem? Czy utrzymywanie, że Bóg jest absolutnie wszechmocny, nie jest tym samym, co utrzymywanie, że Bóg nie istnieje?
- Czasem prostaczkowie lepiej pojmują sprawy niźli uczeni.
- Gdyby wszystkie kawałki krzyża znajdujące się w różnych kościołach były prawdziwe, Pan Nasz nie byłby umęczony na dwóch skrzyżowanych belkach, ale na całym lesie.
- Kiedy natura niewieścia, z przyrodzenia jakże przewrotna, wznosi się do świętości, wówczas zdolna jest stać się najwznioślejszym nośnikiem łaski.
- Miast mówić lub milczeć, winno się działać.
- Nie buduj zamku podejrzeń na jednym słowie.
- Nie ufaj odnowie rodzaju ludzkiego, kiedy mówią o niej kurie i dwory.
- Nie wszystkie prawdy są dla wszystkich uszu.
- Skoro tak niewiele wystarczyło zbuntowanym aniołom, by zmienić żar uwielbienia i pokory w żar pychy i buntu, cóż powiedzieć o istocie ludzkiej?
- Zawsze jest lepiej, żeby ten, kto wzbudza w nas strach, bał się nas bardziej.
[edytuj] Wahadło Foucaulta
- (...) istnieje tajne stowarzyszenie, które ma odgałęzienia na całym świecie i które uknuło spisek polegający na tym, żeby szerzyć pogłoskę, ze istnieje spisek powszechny.
- Jak się to dzieje, że do tego stopnia szczodre jest to życie, które zapewnia tak wzniosłą nagrodę za przeciętność.
- Jestem Bogiem.(...) Wszyscy żyją w moim świetle, a ja żyję w nieznośnym iskrzeniu moich mroków.
- Każdy skomplikowany problem ma proste rozwiązanie i jest ono błędne.
- Każdy wielki myśliciel jest głupcem dla innego wielkiego myśliciela.
- Kształtujemy się na odpadkach mądrości.
- Nie lękaj się ciemności. Nie jest ci groźbą, lecz ochroną.
- Nie ma tajemnic największych, gdyż natychmiast po ujawnieniu stają się małe.
- Nie myśl ma duszo o Mądrości, szukaj wsparcia w wiedzy.
- Nie wnika się w nieskończoność uciekając ku innej nieskończoności.
- Po co pisać powieści? Lepiej napisać na nowo Historię, która następnie stanie się rzeczywistością.
- Prawda jest anagramem anagramu.
- Rozumie się wszystko, kiedy nie ma już nic do rozumienia.
- Rzecz nieprawdopodobna jest najbardziej podobna do cudu.
- Sztuka nas zwodzi i uspokaja, podsuwa świat takim, jaki powinien być według artystów.
- Świat jest zagadką łagodną, a nasze szaleństwo czyni ją straszną, gdyż chce objaśnić według swojej prawdy.
- Ulec, stawiając czoło kosmicznemu spiskowi, to żaden wstyd.
- Żyć tak jakby istniał Plan – oto kamień filozofów.
[edytuj] Baudolino
- Czymże jest życie, jeśli nie umykającym cieniem snu?
- Jeśli nasz umysł zdoła stworzyć rzecz, nad którą nie masz większej, ta rzecz z pewnością będzie istniała.
- Jeśli trzymasz się wielkich ludzi, sam też stajesz się wielki, chociaż wielcy ludzie są w istocie bardzo mali. Władza jest wszystkim, nie ma więc powodu byś pewnego dnia nie wziął jej w swoje ręce.
- Każda rzecz cierpi, gdyż jest marną imitacją Boga, ale niczego bardziej nie pragnie, jak połączyć się z nim na nowo.
- Uważasz, że piękne jest dzieło stworzenia, choć zaczaiła się w nim śmierć?
- W wielkiej Historii można zmienić maleńkie prawdy, by tym lepiej ukazać prawdę większą.
- Wszyscy na tym świecie cierpią, chcieliby bowiem wrócić tam, skąd przybili, a zopomnieli już, jak to osiągnąć.
[edytuj] Dopiski na marginesie Imienia róży
- A potem, jeśli nie brak ci przenikliwości, spostrzeżesz, w jaki sposób wciągnąłem cię w pułapkę, bo przecież mówiłem ci na każdym kroku, ostrzegałem dokładnie, że prowadzę ku potępieniu (...).
- [Abelard] używał (…) sformułowania nulla rosa est[gr. „nie ma róży”], by wskazać, że język może mówić albo o rzeczach, które przepadły, albo o rzeczach nieistniejących. (…) róża jest figurą symboliczną tak brzemienną w znaczenia, że nie ma już prawie żadnego: róża mistyczna i nie masz róży, która by nie zwiędła, [wojna Dwóch Róż], róża jest różą, [różokrzyżowcy], dziękuję za wspaniałe róże, świeżość i woń róż.
- Autor powinien umrzeć po napisaniu powieści, by nie stawać na drodze, którą ma przed sobą tekst.
- (...) bohaterowie muszą działać zgodnie z prawami świata, w którym żyją.
- Czy jest pisarz, który pisałby tylko dla potomnych? Nie, nawet jeśli tak twierdzi; gdyż może jedynie wyobrażać sobie potomnych na podstawie tego, co wie o współczesnych.
- Debiutowałem w roli powieściopisarza, a co więcej, dotychczas na powieściopisarzy patrzyłem z drugiej strony barykady. Wstydziłem się opowiadać.
- Jakiego modelowego czytelnika pragnąłem, kiedy pisałem? Z pewnością chodziło mi o wspólnika, godzącego się na grę, którą podjąłem.(...) Ale jednocześnie pragnąłem ze wszystkich sił, by zarysowała się postać czytelnika, który po przebrnięciu przez trudy inicjacji padnie moim łupem, czy też łupem tekstu, i uzna, że chce tego tylko, co tekst mu ofiaruje.
- Kiedy autor powiada, że pracował w porywie natchnienia, kłamie.
- Miałem ochotę otruć mnicha. Sądzę, że powieść rodzi się z tego rodzaju pomysłów, a reszta to miąższ, który dorzuca się po drodze.
- Napisałem powieść, gdyż właśnie na to miałem chęć. Sądzę, że to wystarczający powód, żeby przystąpić do opowiadania. Człowiek jest z natury swej zwierzęciem opowiadającym.
- Od dwóch lat odmawiam udzielania odpowiedzi na potrzebne pytania. Na przykład: (…) z którymi bohaterami się utożsamiasz? Mój Boże, z kimże utożsami się autor? Z przysłówkami, to jasne.
- Odkryłem, że w okresie początkowym nic powieści po słowach. Pisanie powieści to przedsięwzięcie kosmologiczne, jak to podjęte w Księdze Rodzaju.
- Pisarz nie powinien objaśniać swojego dzieła, po cóż bowiem pisałby powieść, która jest wszak maszyną do wytwarzania interpretacji.
- Sztuka jest ucieczką od wzruszeń.
- Średniowiecze pozostało jeśli nie moim zawodem to moim hobby i stałą pokusą, i widzę je wyraźnie we wszystkich sprawach, którymi się zajmuję i które na średniowieczne nie wyglądają, a jednak takimi właśnie są.
- Teraźniejszość znam wyłącznie z ekranu telewizyjnego, natomiast średniowiecze – bezpośrednio.
- Trzeba narzucić sobie ograniczenia, żeby puścić wodze fantazji.
- W gruncie rzeczy podstawowe pytanie filozofii brzmi tak samo jak w powieści kryminalnej: kto zawinił?
- (...) w paktach z diabłem piękne jest to, iż składa się na nich podpis, doskonale wiedząc, z kim ma się do czynienia. W przeciwnym wypadku czemu niby mielibyśmy być nagrodzeni piekłem? (...).
[edytuj] Zapiski na pudełku od zapałek
- Stosunek heteroseksualny to najkrótsza droga do śmierci; przecież nawet dziecko wie, że ma on na celu prokreację, a im więcej ludzi się rodzi, tym więcej umiera.
- Źródło:Jak unikać chorób zakaźnych
[edytuj] Trzecie zapiski na pudełku od zapałek
- Najpierw trzeba nauczyć się korzystania z informacji, a następnie używania jej z umiarem.
- Źródło:To filozofia nauczy nas, jak korzystać z informacji
- Jeśli intelektualista ma jakiś obowiązek, to polega on na dawaniu codziennego świadectwa poprzez krytykę – zwłaszcza własnych stronników.
- Źródło:Intelektualisto, dlaczego chcesz być kwiatem w butonierce
[edytuj] Inne
- Kto czyta książki, żyje podwójnie.
- Semiotyka to dyscyplina badająca wszystko, czego można użyć, by powiedzieć nieprawdę. Jeśli coś nie może być użyte do powiedzenia nieprawdy, nie może być również użyte do powiedzenia prawdy, a tak naprawdę to nie może być użyte do powiedzenia czegokolwiek.
- Telewizja ogłupia ludzi kulturalnych i ukulturalnia ludzi, którzy prowadzą ogłupiający tryb życia.
- Źródło: Forum, 18 czerwca 2007
- Wszędzie szukałem spokoju i nigdzie nie znalazłem, jak tylko w kąciku z książką.
- In omnibus requiem quaesivi, et nusquam inveni in angulo cum libro. (łac.)
- Nie zdajemy sobie z tego sprawy, ale nasz skarb w porównaniu z analfabetą (albo analfabetą, który nie bierze książki do ręki) – to fakt, że on przeżywa i przeżyje tylko swoje życie, a my przeżyliśmy ich mnóstwo.
