Timothy Garton Ash

Timothy Garton Ash (ur. 1955) – brytyjski historyk.

Klucz do odnowy Europy nadal tkwi w narodowym państwie demokratycznym. To tam nastąpi odrodzenie europejskie, jeżeli w ogóle do niego dojdzie. Odnośnie do współczesnej Europy można strawestować słynne powiedzenie Churchilla o demokracji: nasza Europa jest fatalna, ale nigdy nie było lepszej.
- Źródło: rozmowa Christopha Schwennicke i Gerharda Sporla, Zbyt dużo do stracenia, „Der Spiegel”, tłum. „Forum”, 5 grudnia 2011.
- Zobacz też: Europa

Teraz wybija godzina prawdy dla Wielkiej Brytanii, bo jeśli ostanie się strefa euro, dojdzie do unii fiskalnej, co oznacza unię polityczną eurolandu.(...) Za dwa, trzy albo cztery lata staniemy w Wielkiej Brytanii przed ostatecznym pytaniem: wchodzić do Unii, czy z niej wychodzić? (...) Będziecie zaskoczeni, ale może się ona okazać pozytywna i opowiemy się za integracją.
- Źródło: rozmowa Christopha Schwennicke i Gerharda Sporla, Zbyt dużo do stracenia, „Der Spiegel”, tłum. „Forum”, 5 grudnia 2011.
- Zobacz też: euro, Wielka Brytania

Trzeba ludziom uświadomić, że „Europa na wyciągnięcie dłoni”, jak nazywam tę doświadczaną codziennie wolność, zostanie zagrożona, jeśli strefa euro ulegnie rozpadowi.(...) Większości Europejczyków, wiedzie się jeszcze zbyt dobrze. Mówiąc brutalniej: nie jest jeszcze dostatecznie źle. Największym problemem Europy jest bowiem to, że jej sukces uznajemy za zupełnie oczywisty.
- Źródło: rozmowa Christopha Schwennicke i Gerharda Sporla, Zbyt dużo do stracenia, „Der Spiegel”, tłum. „Forum”, 5 grudnia 2011.

Zauważyłem, jak zręcznie Wałęsa daje sobie radę z tym niesfornym zgromadzeniem. Kiedy tylko spór staje się nazbyt gwałtowny i słychać rozdrażnione głosy, przywołuje duchy Legionów Dąbrowskiego i intonuje „Jeszcze Polska…”. Spór zamiera w chwili, gdy wszyscy wstają. „Marsz, marsz Dąbrowski, z ziemi włoskiej do Polski…” i w trakcie tej niezawodnej katharsis dach niemal unosi się w powietrze, a wszystkie niesnaski pierzchają.
„Za twoim przewodem złączym się z narodem…” – śpiewają to o Dąbrowskim, czy o Wałęsie? Czysto polska magia. Wiadomo, że wielki magik przywołał ją świadomie, by nie rzec, cynicznie. Jednak kiedy śpiewa sam ulega przemianie. Nie jest już zadziornym małym elektrykiem w niedopasowanych spodniach, sprytnym mówcą z wieloma ludzkimi słabościami, jego autorytet nie jest już oparty na umiejętności zastosowania kolokwializmu i ciętej riposty.
Stoi teraz wyprostowany, z głową przechyloną do tyłu, jak drewniana figura spod dłuta któregoś z rzeźbiarzy ziemi dobrzyńskiej, gdzie Wałęsa się urodził. Staje się wizerunkiem, nie człowiekiem.
- Źródło: Polska rewolucja. „Solidarność” 1980–1982
- Zobacz też: Lech Wałęsa