Przejdź do zawartości

Pan Cogito

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów

Pan Cogito – cykl wierszy Zbigniewa Herberta wydany w 1974 roku.

Cytat z Przesłania Pana Cogito na obelisku w Gdańsku
  • a Gniew twój bezsilny niech będzie jak morze
    ilekroć usłyszysz głos poniżonych i bitych
    • Źródło: Przesłanie Pana Cogito
  • a nagrodzą cię za to tym co mają pod ręką
    chłostą śmiechu zabójstwem na śmietniku
    • Źródło: Przesłanie Pana Cogito
  • bądź odważny gdy rozum zawodzi bądź odważny
    w ostatecznym rachunku jedynie to się liczy
    • Źródło: Przesłanie Pana Cogito
  • dziadek już tylko oswojony a laską przyciskał do boku
    srebrną szpadę i nie kochaną babkę która była tak uprzejma
    że przybrała dla niego twarz pierwszej miłości
    • Źródło: Pan Cogito biada nad małością snów
  • golę się w łazience
    otwieram drzwi
    inkasent wręcza mi rachunek za gaz i elektryczność
    nie mam pieniędzy wracam do
    łazienki
    rozmyślając
    nad liczbą 63,50
    podnoszę oczy i wtedy widzę w lustrze
    twarz moją tak realnie że budzę się z krzykiem
    • Źródło: Pan Cogito biada nad małością snów
  • i nie przebaczaj zaiste nie w twojej mocy
    przebaczać w imieniu tych których zdradzono o świcie
    • Źródło: Przesłanie Pana Cogito
  • I sny maleją
    • Źródło: Pan Cogito biada nad małością snów
  • idź bo tylko tak będziesz przyjęty do grona zimnych czaszek
    do grona twoich przodków: Gilgamesza Hektora Rolanda
    obrońców królestwa bez kresu i miasta popiołów
    • Źródło: Przesłanie Pana Cogito
  • Idź dokąd poszli tamci do ciemnego kresu
    po złote runo nicości twoją ostatnią nagrodę

    idź wyprostowany wśród tych co na kolanach
    wśród odwróconych plecami i obalonych w proch
    • Źródło: Przesłanie Pana Cogito
  • Jego twarz groźna w chmurze nad wodami dzieciństwa
    (tak rzadko trzymał w ręku moją ciepłą głowę)
    • Źródło: Rozmyślania o ojcu
  • kłopot polega na tym
    że krzyk wymyka się formie
    jest uboższy od głosu
    który wznosi się
    i opada
    • Źródło: Pan Cogito a pop
  • Kto ma lepszą sztukę, ma lepszy rząd – to jasne.
    • Źródło: Co myśli Pan Cogito o piekle
  • Kto pisał nasze twarze na pewno ospa
    kaligraficznym piórem znacząc swoje „o”
    lecz po kim mam podwójny podbródek
    po jakim żarłoku gdy cała moja dusza
    wzdychała do ascezy
    • Źródło: Pan Cogito obserwuje w lustrze swoją twarz
  • magia i gnoza
    kwitnie jak nigdy

    sztuczne raje
    sztuczne piekła
    sprzedawane są na rogu ulicy
    • Źródło: Pan Cogito o magii
  • Myśli chodzą po głowie
    mówi wyrażenie potoczne

    wyrażenie potoczne
    przecenia ruch myśli
    • Źródło: Pan Cogito a ruch myśli
  • Najniższy krąg piekła. Wbrew powszechnej opinii nie zamieszkują go ani despoci, ani matkobójcy, ani także ci, którzy chodzą za ciałem innych. Jest to azyl artystów, pełen luster, instrumentów i obrazów. (…) Cały rok odbywają się tu konkursy, festiwale i koncerty. Nie ma pełni sezonu. Pełnia jest permanentna i niemal absolutna.
    • Źródło: Co myśli Pan Cogito o piekle
    • Zobacz też: artysta, sztuka
  • należy zgodzić się
    pochylić łagodnie głowę
    nie załamywać rąk
    posługiwać się cierpieniem w miarę łagodnie
    jak protezą
    bez fałszywego wstydu
    ale także bez pychy
    • Źródło: Pan Cogito rozmyśla o cierpieniu
  • Na pierwszej stronie
    meldunki o zabiciu 120 żołnierzy

    wojna trwa długo
    można się przyzwyczaić
    • Źródło: Pan Cogito czyta gazetę
  • ocalałeś nie po to aby żyć
    masz mało czasu trzeba dać świadectwo
    • Źródło: Przesłanie Pana Cogito
  • powtarzaj stare zaklęcia ludzkości, bajki i legendy
    bo tak zdobędziesz dobro, którego nie zdobędziesz
    • Źródło: Przesłanie Pana Cogito
  • powtarzaj wielkie słowa powtarzaj je z uporem
    jak ci co szli przez pustynię i ginęli w piasku
    • Źródło: Przesłanie Pana Cogito
  • pozostało mu niewiele
    właściwie tylko
    wybór pozycji
    w której chce umrzeć
    wybór gestu
    wybór ostatniego słowa

    dlatego nie kładzie się
    do łóżka
    aby uniknąć
    uduszenia we śnie

    chciałby do końca
    stać na wysokości sytuacji
    los patrzy mu w oczy
    w miejsce gdzie była jego głowa
    • Źródło: Pan Cogito o postawie wyprostowanej
  • Prometeusz śmieje się cicho. Jest to teraz jego jedyny sposób wyrażenia niezgody na świat.
    • Źródło: Stary Prometeusz
  • strzeż się jednak dumy niepotrzebnej
    oglądaj w lustrze swą błazeńską twarz
    powtarzaj: zostałem powołany – czyż nie było lepszych

    strzeż się oschłości serca kochaj źródło zaranne
    ptaka o nieznanym imieniu dąb zimowy
    • Źródło: Przesłanie Pana Cogito
  • tak to przegrałem turniej z twarzą
    • Źródło: Pan Cogito obserwuje w lustrze swoją twarz
  • Tyle książek słowników
    opasłe encyklopedie
    ale nie ma kto poradzić

    zbadano słońce
    księżyc gwiazdy
    zgubiono mnie
    • Źródło: Pan Cogito szuka rady
  • Ulubioną zabawą
    Pana Cogito
    jest gra Kropotkin

    ma wiele zalet
    gra Kropotkin

    wyzwala wyobraźnię historyczną
    poczucie solidarności
    odbywa się na wolnym powietrzu
    obfituje w dramatyczne epizody
    jej reguły są szlachetne
    despotyzm zawsze przegrywa
    • Źródło: Gra Pana Cogito
  • władzę sprawował najlepiej
    to znaczy nie sprawował jej wcale

    nie udało się nakłonić go do
    trwałych związków miłosnych
    z drogą żoną moją Caesonią
    więc nie powstała niestety linia cesarzy - centaurów

    dlatego Rzym runął
    • Źródło: Kaligula
  • wybuchamy śmiechem
    gdy mówią jak mało trzeba
    aby się pojednać
    • Źródło: Rozmyślania o ojcu
  • Wyciągnięte ręce świecą w ciemności jak stare miasto.
    • Źródło: Matka
  • Żeby wywieść przedmioty z ich królewskiego milczenia, trzeba albo podstępu, albo zbrodni. (…) podpalony dom gada wielomównym językiem ognia, językiem zdyszanego epika, to o czym długo milczało łóżko, kufry, zasłony.
    • Źródło: Żeby wywieść przedmioty

O Panu Cogito

[edytuj]
  • Herbert w pewnym sensie odwraca słowa Kartezjusza; nie tylko „myślę, więc jestem”, ale również: skoro chcę istnieć naprawdę – muszę myśleć.
  • Kim jest Pan Cogito? Jest właśnie człowiekiem na wskroś współczesnym, który za sobą ma wojny i zmiany ustrojów, wokół siebie – paradoksy codziennego życia, przed sobą – nadzieje i niepokoje przyszłości. Jest intelektualistą, ale nie wyodrębnia się z tłumu i nie pragnie nad nim górować; jego poczucie jednostkowej odrębności walczy o lepsze z potrzebą odnalezienia się wśród innych ludzi.