Przejdź do zawartości

Margaret Thatcher

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Margaret Thatcher (1975)

Margaret Hilda Thatcher (1925–2013) – premier Wielkiej Brytanii w latach 1979–1990, należąca do Partii Konserwatywnej, prawnik.

  • Albo staniemy na zasadach, albo nie staniemy w ogóle.
    • Źródło: „Metro”, 9 kwietnia 2013, ISSN 16428684, s. 2.
  • Atmosferę w rodzinie wciąż jeszcze tworzy matka. To ona jest w domu menedżerem.
  • Być potężnym – to tak samo jak być damą. Jeśli musisz zapewniać, że nią jesteś – to nie jesteś.
  • Ci, którzy rządzą w tej chwili będą mieli opory przed podjęciem właściwej akcji w warunkach kryzysowych, gdyż w przyszłości mogą być postawieni przed sądem innego państwa, aby za swoje decyzje odpowiedzieć. Ponadto – jak na ironię – jest niezwykle mało prawdopodobne, żeby ci, którzy w swoich krajach rzeczywiście sprawują rządy absolutne, zrzekli się ich w obecnej sytuacji, a to z obawy, że będą musieli dokonać żywota w hiszpańskim więzieniu.
    • Opis: uzasadniając swoje stanowisko w kwestii osądzenia Augusto Pinocheta.
    • Autor: Michael White, Pinochet arrest damages Britain, sais Thatcher, „Guardian”, 7 lipca 1999, cyt. za: Shelley Klein, Najgroźniejsi dyktatorzy w historii, tłum. Jolanta Sawicka, wyd. Muza, Warszawa 2008, ISBN 9788374953238, s. 142.
  • Dziewięćdziesiąt procent naszych zmartwień dotyczy spraw, które nigdy się nie zdarzą.
  • Gdyby moi przeciwnicy zobaczyli, że przechodzę suchą stopą po Tamizie, powiedzieliby, że nie umiem pływać.
    • If my critics saw me walking over the Thames, they would say it was because I couldn’t swim. (ang.)
    • Źródło: Gyles Brandreth, Messing about in quotes, Oxford University Press, 2018.
  • I tak oto w drugiej połowie lat siedemdziesiątych Stany Zjednoczone, Wielka Brytania i nasi europejscy sojusznicy stanęli w obliczu radzieckiego zagrożenia – poważnego jak nigdy dotąd. Niestety, nie byliśmy wystarczająco silni ani psychicznie, ani militarnie, a już w najmniejszym stopniu ekonomicznie, aby z powodzeniem stawić mu czoło.
    • Źródło: Margaret Thatcher, Moje lata na Downing Street, Wydawnictwo Dream Music, 2012, ISBN 9788393459520, s. 22.
  • Jako dziesiąty mówca i pierwsza kobieta chcę powiedzieć, że kogut może sobie piać, ale to kura zniesie jajko.
    • Źródło: Paul Johnson, Bohaterowie, tłum. Anna i Jacek Maziarscy, wyd. Świat Książki, Warszawa 2009, s. 298
  • Jestem wyjątkowo cierpliwa, pod jednym wszelako warunkiem, że w końcu wyjdzie na moje.
    • I am extraordinarily patient, provided I get my own way in the end. (ang.)
    • Źródło: „Observer”, 4 lipca 1989
  • Jeśli chcesz, by coś zostało powiedziane – powierz to mężczyźnie. Jeśli chcesz by zostało zrobione – powierz to kobiecie.
  • Nieszczęścia własne nie uprawniają nas do unieszczęśliwiania innych.
  • Nie chcemy takiego społeczeństwa, w którym państwo odpowiada za wszystko, a nikt nie odpowiada za państwo.
  • Nie idź za tłumem, bo nigdzie nie dojdziesz.
  • Nie ma czegoś takiego jak publiczne pieniądze. Jeśli rząd mówi, że komuś coś da, to znaczy, że zabierze tobie, bo rząd nie ma żadnych własnych pieniędzy.
    • Źródło: „Metro”, 9 kwietnia 2013, ISSN 16428684, s. 2.
  • Nie ma czegoś takiego jak społeczeństwo. Są tylko pojedynczy mężczyźni, kobiety i rodziny.
  • Och, chyba mogłabym wpadać do nich co jakiś czas, żeby go wyręczyć. Tylko czy to by mu pomogło?
    • Opis: dowiedziawszy się, że pewien irlandzki premier musiał sam robić pranie, gdyż jego sparaliżowana żona nie chciała zatrudnić służącej.
    • Źródło: Paul Johnson, Bohaterowie, op. cit., s. 302.
  • Jadąc tutaj mijałam lokalne kino i okazało się, że jednak spodziewacie się mnie, bo na billboardzie przeczytałam Mumia powraca.
  • Po upadku komunizmu, chcąc usprawiedliwić „pokojową politykę” z czasów zimnej wojny, ukuto teorię, iż pod koniec lat siedemdziesiątych Związek Radziecki nie mógł stanowić większego zagrożenia, skoro był stosunkowo słaby pod koniec lat osiemdziesiątych, po całym dziesięcioleciu wzmożonej aktywności gospodarczej i militarnej. (…) teoria ta razi niekonsekwencją logiczną, jak bowiem można stawiać skutek przed przyczyną. (…) cała historia Związku Radzieckiego, począwszy od roku 1917, a na ostatnich latach kończąc, także ukazuje bezpodstawność takiej argumentacji.
    • Źródło: Margaret Thatcher, Moje lata na Downing Street, Wydawnictwo Dream Music, 2012, ISBN 9788393459520, s. 22.
  • Podobanie się wszystkim nie jest zajęciem dla polityków.
  • Powołanie do życia Unii Europejskiej było największą głupotą naszych czasów.
    • Źródło: Statecraft, 2000
  • To nie jest czas dla trzęsących się!
    • This is no time to go wobbly! (ang.)
    • Opis: w rozmowie telefonicznej z Georgem H.W. Bushem w sprawie interwencji zbrojnej w Kuwejcie.
  • UE jest skazana na niepowodzenie, gdyż jest czymś szalonym, utopijnym projektem, pomnikiem pychy lewicowych intelektualistów.
  • Uwielbiam mieć władzę.
  • W polityce jeśli chcesz, żeby coś było powiedziane, poproś mężczyznę, jeśli chcesz, żeby coś było zrobione, poproś kobietę.
  • Związek Radziecki (…) doprowadził się na skraj gospodarczej przepaści. Nigdy jednak nie zaniedbywał sektora zbrojeniowego, gdzie właściwie koncentrował wszystkie dostępne środki, a uzyskane w ten sposób wpływy polityczne wykorzystywał, aby wymuszać od innych, groźbą bądź siłą, większe środki finansowe. Od drżącego o pokój Zachodu w okresach „odwilży” wyłudzał subwencjonowane kredyty, natomiast kiedy następowało „ochłodzenie” stosunków, podporządkowywał sobie coraz to nowe terytoria.
    • Źródło: Margaret Thatcher, Moje lata na Downing Street, Wydawnictwo Dream Music, 2012, ISBN 9788393459520, s. 22.
  • Zwyczajowo mówi się, że to niewyobrażalne, aby Wielka Brytania wystąpiła z Unii Europejskiej. Ale unikanie tego typu rozważań to nędzna namiastka własnych sądów.
    • Źródło: Statecraft: Strategies for Changing World, 2002
    • Zobacz też: Unia Europejska
Uwaga: W dalszej części znajdują się słowa powszechnie uznawane za wulgarne!


  • Pan się myli, ja nigdy tego zawodu nie uprawiałam.
    • Opis: gdy jeden z posłów opozycji w Izbie Gmin krzyknął do pani premier: „Ty kurwo!”.

O Margaret Thatcher

[edytuj]
  • 22 grudnia 1986, kiedy dowiedziałem się, że jestem seropozytywny, wyznaczyłem sobie cel: wyjawię moją tajemnicę i przeżyję rządy Margaret Thatcher. Udało mi się. Teraz patrzę ku millennium i ku światu, w którym wszyscy będziemy równi.
  • „Czy on jest jednym z nas?” – oto symptomatyczne pytanie epoki Margaret Thatcher. Stawiała je sama pani premier, a określało ono sprawdzian, któremu musieli się poddać politycy i inni urzędnicy publiczni, starający się o jej poparcie. Wyraża to, jak pani Thatcher pojmowała swoją misję. Zamierzała mianowicie zgromadzić wokół siebie ludzi myślących podobnie, którzy podjęliby się zmienić oblicze Partii Konserwatywnej i rozpoczęliby odbudowę Wielkiej Brytanii.
    • Autor: Hugo Young, The Iron Lady: A Biography of Margaret Thatcher
    • Źródło: Deborah G. Felder, 100 kobiet, które miały największy wpływ na dzieje ludzkości, tłum. Maciej Świerkocki, wyd. Świat Książki, Warszawa 1998, ISBN 8371296665, s. 216.
  • Margaret Thatcher udowodniła, że droga do sukcesu kobiety nie wiąże się z zaciskaniem pięści, ze stękaniem ofiary czy nawet z akcją afirmatywną. To taka sama droga jak dla mężczyzn: ciężka praca, wytrwałość i trzymanie się zdrowych konserwatywnych zasad.
  • W ciągu dekady jej rządów – które poza walką z górnikami, oznaczały generalną dezindustrializację – zwalniani masowo uciekali na rentę, toteż liczba Brytów niezdolnych do pracy z powodu choroby wzrosła z 770 tysięcy do 1,6 miliona. I to mimo, iż w szczycie rządów Thatcher bezrobocie wynosiło 12 procent – ponad dwa razy więcej, niż kiedy obejmowała władzę. W dniach po śmierci „Żelaznej Damy” najpopularniejszą piosenką w brytyjskim internecie była „Ding-dong, the witch is dead” („Dzyń dzyń, wiedźma nie żyje”). Inaczej mówiąc pytanie o to, czy jakiś polityk będzie dla Polski „prawdziwą Thatcher” to trochę jakby zapytać, czy daje nadzieję na bycie prawdziwą epidemią syfilisu.
  • W Stanach Zjednoczonych urzędy regulacyjne nie sprostały wyzwaniu, bo były niedofinansowane, trudno było im przyciągnąć zdolny personel i bez przerwy musiały walczyć z oporem polityków. Do tego stanu doprowadzono, gdy obowiązywała doktryna Reagana i Thatcher, która zakładała, że rynek jest skutecznym substytutem kosztownego rządu. Kryzys udowodnił co innego.
    • Autor: Francis Fukuyama, Nie stać nas na kapitalizm, „Foreign Affairs”, za: „Forum”, 26 kwietnia 2011.
Uwaga: W dalszej części znajdują się słowa powszechnie uznawane za wulgarne!