Kazimierz Pużak

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Pużak

Kazimierz Pużak (pseud. Bazyli; 1883–1950) – polski działacz socjalistyczny, sekretarz generalny PPS-WRN, komendant główny Gwardii Ludowej WRN i współorganizator Polskiego Państwa Podziemnego.

  • Dla człowieka stojącego nad grobem jak ja, byłoby śmiesznym i patologicznym zjawiskiem odwoływać cokolwiek ze swego życia.
    • Opis: słowa Kazimierza Pużaka skierowane 5 listopada 1948 r., do sędziów Wojskowego Sądu Rejonowy w Warszawie.
  • Gdy zatem wojna się skończyła, a w ślad za nią rozpoczęła się odbudowa gospodarcza, wówczas właściciele nieruchomości, a z nimi klasy posiadające w ogóle, wszczęły zaciekły atak na całe prawodawstwo czasu wojny, jako ograniczające własność prywatną, w szczególności zaś na znienawidzoną ustawę o ochronie lokatorów. W Polsce, gdzie ustawa o ochronie lokatorów wynikła z dekretu rządu Moraczewskiego – walka przeciw tej ustawie i w jej obronie skoncentrowała się około trzech głównych zagadnień: nienaruszalności prawa lokatora do dachu nad głową, a więc obrony przed wyrzuceniem na bruk, ustawowego oznaczenia wysokości czynszu komornianego z usunięciem tak zwanej dobrowolnej umowy i rozciągnięcia dobrodziejstw ustawy także na sublokatorów.
  • Jestem rzymskim katolikiem narodowości polskiej. Więcej nic nie mam panom do powiedzenia.
    • Opis: wypowiedź Kazimierza Pużaka skierowana 5 listopada 1948 r., do sędziów Wojskowego Sądu Rejonowy w Warszawie.
  • Moje miejsce na złe i dobre jest z polską klasą robotniczą, a nie w emigracyjnym Londynie.
  • Mnie car trzymał w manelach kilkanaście lat i nie złamał, a oni teraz, kiedy stoję nad grobem, żądają ode mnie zdrady. To byłaby zdrada was wszystkich.
  • Paryż był wolny, a Warszawa zamieniała się w cmentarzysko.
    • Opis: w liście z 29 września 1944 r. gratulując generałowi de Gaulle’owi oswobodzenia Paryża.
    • Źródło: Marcin Panecki, Kazimierz Pużak (1883–1950). Biografia polityczna, wyd. Neriton, Warszawa 2010.
    • Zobacz też: powstanie warszawskie
  • Z tym zwycięstwem wiązano nadzieje na lepszą przyszłość, zwłaszcza że Piłsudski uchodził dotąd za wroga reakcji (...). Nadzieje te nie sprawdziły się. Piłsudski i jego zwolennicy (...) poszli (...) odrębną drogą i (...) wzięli rozbrat nie tylko z PPS i demokracją, ale i (...) z własną przeszłością polityczno-legionową.

O Kazimierzu Pużaku[edytuj]