Albert Schweitzer
Albert Schweitzer (1955)
Albert Schweitzer (1875–1965) – niemiecki teolog, filozof, organista, muzykolog i lekarz.
Poszukiwania historycznego Jezusa
[edytuj](tłum. Marcin Walter, My Book, Szczecin 2025, ISBN 9788375647334)
- Kiedy Zachód pokonał Wschód w Chalcedonie i zerwał poprzez swoją doktrynę o dwóch naturach z jedną osobowością, to w ten sposób udaremnił ostatnią możliwość powrotu do historycznego Jezusa. Tę samą w sobie sprzeczność podniesiono do rangi obowiązującego dogmatu. (…) Należało najpierw wstrząsnąć tym dogmatem, zanim można było ponownie szukać historycznego Jezusa, zanim można było nawet pomyśleć o istnieniu Jezusa historycznego. To, że jest on kimś innym niż Jezus Chrystus z dogmatu o dwóch naturach, wydaje się dzisiaj być dla nas czymś oczywistym. Trudno nam obecnie zrozumieć, w jak długich bólach rodził się historyczny pogląd na życie Jezusa. Kiedy już powstał do życia, nadal nosił śmiertelne bandaże jak Łazarz: bandaże dogmatu o dwóch naturach.
- Źródło: s. 15
- Zobacz też: Jezus Chrystus
- Badania historyczne nad życiem Jezusa nie wywodziły się z zainteresowań czysto historycznych, ale szukały Jezusa historii jako pomocnika w walce o wolność od dogmatów. Potem, gdy już uwolniły się od patosu, szukały Jezusa historycznego, takiego, jaki był zrozumiały dla czasów tych badań.
- Źródło: s. 15
- Cała historia „chrześcijaństwa” aż do dnia dzisiejszego, to znaczy jego rzeczywista, wewnętrzna historia, opiera się na opóźnieniu paruzji, czyli na braku jej realizacji, porzuceniu eschatologii i związanym z tym postępującym i mającym istotny wpływ odeschatologizowaniu religii.
- Źródło: s. 321
- Należy przy tym pamiętać, że Jezus i jego uczniowie byli w tamtym czasie pod silnym wpływem eschatologicznych oczekiwań. Znajdowali się pośród ludu pokutującego za grzechy, wierzącego w Królestwo i oczekującego w każdej chwili nadejścia Królestwa oraz objawienia Syna Człowieczego. Oczekujący tłum sam w sobie dawał pewność, że rachuba czasu była poprawna.
- Źródło: s. 339
- Pozostaje pytanie, jak Jezus jako Syn Człowieczy myślał o kolejności śmierci, zmartwychwstania i paruzji. W zasadzie było możliwe, że wyobrażał sobie te trzy wydarzenia jako rozgrywające się w jednym akcie, na przykład w ten sposób, że w chwili śmierci lub nawet już w chwili agonii rozpocznie się nadprzyrodzony bieg wydarzeń, a on objawi się w chwale jako Syn Człowieczy. Za takim założeniem przemawia krzyk rozpaczy na krzyżu (Mk 15, 34).
- Źródło: s. 340
- Prymitywna metafizyka późnego judaizmu, w której Jezus wyraża swój światopogląd, skrajnie utrudnia tłumaczenie jego idei na formuły naszych czasów.
- Źródło: s. 486
Inne
[edytuj]- Być człowiekiem znaczy podlegać władcy, któremu na imię cierpienie.
- Zobacz też: cierpienie, człowiek
- Dobrze zrozumiana nauka chroni człowieka przed pychą, gdyż ukazuje mu jego granice.
- Dopóki człowiek nie obejmie współczuciem wszystkich żywych stworzeń, dopóty on sam nie będzie mógł żyć w pokoju.
- Zobacz też: pokój, współczucie
- Etyka czci dla życia.
- Die Ethik der Ehrfurcht vor dem Leben. (niem.)
- Źródło: Kulturphilosophie, II
- Groby żołnierzy są najlepszymi kazaniami o pokoju.
- Harmonia i siła są w nas, gdy nasze myślenie i działanie stanowią jedność.
- Źródło: Teresa Bętkowska, Ojciec kochał – matka wychowywała, „Alma Mater” nr 156–157, kwiecień-maj 2013, s. 26.
- Jestem życiem, które pragnie żyć, pośród życia, które pragnie żyć.
- Ich bin Leben, das leben will, inmitten von Leben, das leben will. (niem.)
- Źródło: Die Ehrfurcht vor dem Leben, C.H. Beck, 2008, s. 111.
- Zobacz też: życie
- Każdy człowiek ma do uiszczenia niezwykły dług, a mianowicie – za życie odpłacić musi życiem.
- Zobacz też: dług
- Ludzie wiedzą, że są nieszczęśliwi, ale mało kto wie, że mógłby być szczęśliwy.
- Viele Menschen wissen, daß sie unglücklich sind. Aber noch mehr Menschen wissen nicht, daß sie glücklich sind. (niem.)
- Zobacz też: nieszczęście, szczęście
- Na pytanie, czy jestem optymistą czy pesymistą, odpowiadam, że moje poznanie jest pesymistyczne, a moje pragnienia i nadzieje – optymistyczne.
- Najpiękniejsza przyjaźń istnieje między ludźmi, którzy wiele od siebie oczekują, ale niczego nie żądają.
- Zobacz też: przyjaźń
- Propaganda jest matką wydarzeń.
- Die Propaganda die Mutter des Geschehens. (niem.)
- Źródło: Albert Schweitzer Lesebuch, C.H. Beck, 1995, s. 104.
- Zobacz też: propaganda
- Przebaczenie jest najtrudniejszą miłością.
- Zobacz też: miłość, przebaczenie
- Szczęścia nie ma, ale istnieją przyjemności.
- Źródło: „Przekrój” nr 1744, 10 września 1978
- Szczęście to jedyna rzecz, która się mnoży, gdy się ją dzieli.
- Das Glück ist das einzige, was sich verdoppelt, wenn man es teilt. (niem.)
- Ten, kto ma odwagę sądzić samego siebie, staje się coraz lepszy.
- To właśnie ludzkie współczucie wobec wszystkich istot czyni z niego prawdziwego człowieka.
- To, co możesz uczynić, jest tylko maleńką kroplą w ogromie oceanu, ale właśnie jest tym, co nadaje znaczenie twojemu życiu.
- Źródło: „Przekrój”, wydania 1–8, Krakowskie Wydawnictwo Prasowe, 2001, s. 5.
- Trzeci tytuł doktora otrzymałem dlatego, że miałem już dwa poprzednie. Drugi za to, że byłem już doktorem, a pierwszy dlatego, że… nie miałem dotąd żadnego.
- Źródło: Przemysław Słowiński, Sławni ludzie w anegdocie, Videograf II, Katowice 2009, ISBN 9788371837272.
- Wcześniej czy później musi nadejść ostateczny renesans, który przyniesie światu pokój.
- Früher oder später muß die wahre endgültige Renaissance anbrechen, die der Welt den Frieden bringt. (niem.)
- Źródło: Aus meinem Leben und Denken, R. Meiner, 1950, s. 147.
- Wśród ludzi jest pełno oziębłości, ponieważ nie mamy odwagi być tak serdeczni, jak jesteśmy naprawdę.
- Viel Kälte ist unter den Menschen, weil wir nicht wagen, uns so herzlich zu geben, wie wir sind. (niem.)
- Źródło: Die Ehrfurcht vor dem Leben, C.H. Beck, 2008, s. 76.
- Zobacz też: oziębłość, serdeczność
- Żaden promień słońca nie ginie, lecz zieleń, którą on budzi, potrzebuje czasu, aby wzrosnąć.
- Kein Sonnenstrahl geht verloren. Aber das Grün, das er weckt, braucht Zeit zum Sprießen. (niem.)
- Źródło: Albert Schweitzer Lesebuch, C.H. Beck, 1995, s. 57.
- Zobacz też: słońce