Adriana Szymańska

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Adriana Szymańska (ur. 1943) – polska poetka, prozaiczka, eseistka, polonistka.

  • Spójrz! W kopertę powietrza
    wkładam parzenicę serca i nadaję ten list
    z wierzchołka najokazalszej jodły. Sikorka
    terkocząca jak anielski dzwonek poniesie ją
    w ogień zachodu, co buzuje tuż nad urwiskiem horyzontu.
    • Źródło: List z gór nie całkiem do Pana Boga, 1995
    • Zobacz też: ptak

Opowieści przestrzeni[edytuj]

  • Dusza mieszkająca w tobie, we mnie, w buzującym na niebie słońcu, w zielonym wciąż świerku, w śpiewie drozda, w różowych żyłkach kamienia, jedynie ona jest zdolną dźwignąć ten świat nie dbając o sens istnienia.
  • Mogę tylko dłonią – tą płochą gałązką duszy – dotknąć twego ramienia i szepnąć: no, dobrze, już idź...
  • Mogłabym właściwie nie być, gdyby nie to bezprawne czekanie na cud. Na tę jedną chwilę zachłyśnięcia się pędem światła, które wybucha i nagle – jestem samym pulsem blasku, splotem słonecznych barw, furią wszechmaterii, czarną... rozpaczą.
  • No, bo jak powiedzieć tobie o tym, że – gdy stajesz obok – wszystkie niezapominajki krwi, wszystkie ostróżki nerwów, wszystkie jaskry mowy zabiegają się w jeden ognisty krzew we mnie i drętwieją z niemocy.
  • Teraz każda kropla deszczu na szybie jest pamiątką po czyimś istnieniu, każdy promień słońca wspomnieniem dawnej tęsknoty.