Maria Dąbrowska

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów

Maria Dąbrowska (1889–1965) – polska powieściopisarka i publicystka.

• – A bo to języków nie mawa? (...) To my językami rusali, rusali, a tak my się wsędy pytali, pytali, jaz my się dopytali.
  • Źródło: Na wsi wesele

• Ani różnica poglądów, ani różnica wieku, nic w ogóle nie może być powodem zerwania wielkiej miłości. Nic, prócz jej braku.

• Aniela zawsze była z rodzeństwa najładniejsza, lecz po zamęściu, w czarnej wiejskiej robocie i ona zordynarniała, zmarniała.
  • Źródło: Na wsi wesele

• Cierpienie nie wyzwala, to my się z niego wyzwalamy.

• Czasem stary pisarz, świeżo przez nas poznany, staje się nowym.

• Czasem wystarczy przyprowadzić do ładu i lśniącej czystości powszednie rzeczy, aby dźwignąć się z rozterki, pokonać rozpacz i zwątpienie.

• Człowiek jest tajemnicą – z tajemnicy przybywa i w tajemnicę odchodzi.

• Człowiek może służyć czemuś, nigdy komuś.

• Człowiek pragnący czegoś dokonać nie może być krytykiem i historykiem swoich czynów.

• Despotyczna młodość łaknie aprobaty nawet od świata, który skazuje na zagładę.

• Dobrzy ludzie nigdy o siebie nie dbają. Tak, jakby naprawdę nie byli dla tego świata.

• Gdy miłość otwiera świat, otwiera go nawet nieszczęśliwa.

• Gdy nie stać nas na miłość, stać nas zawsze na zazdrość.

• Historia rzadko ma coś wspólnego z elegancją.

• Idea rośnie przede wszystkim krwią swoich ofiar.

• Inteligencja jest tą przyprawą, która z najpospolitszych rzeczy robi cuda.

• Interes, władza, maszyna – te rzeczy nie widzą człowieka, potrzebują tylko masy.

• Jak człowiek przyzwyczaja się do każdej rzeczy, która trwa. Jak trudno oderwać się nawet od złej przeszłości.

• Jak to bywa, że jednemu dolega, co kiedy złego doznał, a drugiemu – co kiedy złego zrobił.

• Jakby cierpienie uczyło, to Polska byłaby jednym z najmędrszych krajów świata.
  • Zobacz też: Polska

• Jesteśmy wobec samych siebie, na własnej ziemi jak w nieprzyjacielskim kraju, gdzie postarano się ze wszystkich sił, by każdemu życie uprzykrzyć i utrudnić.

• Kompromisy mogą zawierać tylko ci, których dusza nie zna, co to kompromis. Każde warunki mogą przyjąć jedynie ci, co są niezależni od jakichkolwiek warunków.

• Konsekwencje się przeżywają i zamieniają w konwenans, a ten jest śmiercią sztuki.

• Kto odda się cały jednej wielkiej czy małej sprawie, w dodatku sprawie beznadziejnej, ten musi umrzeć w końcu za nią albo też przez nią.

• Kto wszedł w cudze – tego łatwo wystraszyć.

• Kto zna prawdę niewątpliwą, ten o nią nie zabiega, nie walczy, bo ta prawda walczy za niego.

• Marzenia zwykle się spełniają, ale nie tak i nie wtedy, kiedy tego pragniemy.

• Mężczyzna zdolny jest do zazdrości nawet wobec kamienia, który jego znudzona partnerka wyróżniła jako szczególnie piękny.

• Miłość fałszuje obraz świata. Ukazuje go dobrym pomimo wszystko.

• Najszczęśliwsze, z czystej miłości małżeństwo zawiera tyle samo niedoli, ile chwil szczęścia bywa w najbardziej chłodnym związku.

• Nie ma innego zaklęcia na szczęście – jak tylko umieć i lubić pracować.

• Nie masz innej radości prócz tej, że życie się toczy, lecz ta właśnie wystarczy, by żyć.

• Nie wraca się nigdy na dobre tam, skąd się niegdyś wyszło.

• Niejeden walczy z przemocą nie dlatego, że jej nienawidzi, ale dlatego, że ją kocha. Tylko że w najcenniejszej skrytce duszy sam jeden czuje się uprawniony do jej wywierania.

• Niemożność porozumienia się z drugim człowiekiem jest 1 z największych mąk życia na ziemi.

• Odwaga cywilna jest w Polsce rzadsza jak skłonność do natychmiastowego umierania.

• Pewne zaniedbanie formy jest konieczne, aby duch mógł przez nią przezierać.

• Pismo i sztuka to jedyni świadkowie naszych czasów.

• Śmiech, sen i nadzieja – to 3 rzeczy nam dane po to, aby osłodzić przykrości życia.

• Prócz tego, co jest możliwe, jest jeszcze to, co jest konieczne.

• Rewolucje zaczynają się nie od dołu, jak to się mniema powszechnie, ale od góry.

• To prawda, że dobra tego świata są ograniczone i ludzie zawsze je muszą sobie wydzierać. Niedole tylko zdają się nie mieć granic.

• To, co wiecznie, zawodzi, wiecznie też jest przedmiotem nadziei.

• Tracić siebie dla drugich to jest właśnie odnajdywać siebie.

• Trochę sukcesu przydaje się nawet ludziom najmniej dbającym o sławę.

• Tych rzeczy najlepszych – serca, które nas kocha, słońca, które nam świeci – i tak na własność mieć nie podobna.

• W normalnej przebudowie społecznej nie powinno się jednych krzywd zastępować innymi.

• W życiu bywają noce i bywają dni powszednie, a czasem bywają też niedziele. Rzadziej się to zdarza niż w kalendarzu.

• Wartość Polaka mierzy się stosunkiem do tego, co polskie nie jest.

• Za każdym Don Kichotem wszczynającym awantury idzie zawsze Sanszo Pansza, który je wykorzystuje.

• Za silna dawka pobożności jest niebezpieczna.

• Zwalczyć samemu pokusę może się wydawać zwycięstwem, lecz świadomość, że ktoś nie uległ pokusie, którą myśmy byli dla niego, boli jak niepowetowana porażka.

• Życie nie byłoby tak szalenie trudne, gdyby nie to, że wszyscy mają trochę racji. Idzie o to, jaka racja jest na poziomie czasów.

Cytaty z powieści Noce i dnie

• „Bo wszystko zło, którego się wiecznie spodziewała, może się stać lub nie. Ale to jedno czeka na pewno i ją, i tych czworo, siedzących wesoło przy stole. Nieunikniony rozpad i rozkład, choroba, męka i śmierć.”

• „Czyżbym się łudził i okłamywał? A może takie okłamywanie się jest również rodzajem prawdy. Prawdy chcianej... I czy taka prawda może mieć jakieś rzeczowe znaczenie?”

• „Gdy te hamulce pękną, a bywa, że wystarczy, aby jeden się obluzował, wszystko się rozprzęga i toczy choć na złamanie karku, byle ku jakiejś odmianie. Aż póki znów nieprzewidziane względy ruchu nie zatamują.”

• „Wystarczyła wiadomość, że ma go ujrzeć, aby stara rana zaczęła krwawić.” (reakcja Barbary na wieść o spotkaniu z Tolibowskim)

• „Czy na tym świecie jedynie miłość nieszcześliwa była czymś trwałym, nie zamykającym się, nie kończącym się nigdy? (...) A może ta miłość nie była taka nieszczęśliwa, tylko ona [Barbara] swoim usposobieniem przeobraziła ją w gorzkie niepowodzenie.”

• „Jakże mogła przypuszczać kiedykolwiek, aby te błahe uśmiechy, te powabne słowa, gesty, spojrzenia oznaczały miłość. Czyż jednocześnie, jak tylko poznał jej uczucia, a poznał je niestety, nie unikał każdego sam na sam?”

• „I czyż dał jej kiedyś uczuć, że obchodzi go w niej coś poza chwilami wspólnej zabawy(...)?”

• „(...) odkąd tylko wtedy nad rzeką ujawniła swoje uczucia była już z nim zawsze taka skrępowana, osowiała, nękana uczuciem poniżenia utraciła wobec nego całą zalotną wesołość, która mu się tak podobała.”

• „(...) tam nie było żadnej miłości, a ona głupia opierała tyle nadziei na czymś tak strasznie znikomym.”

• „I czemu w tym jednym głupi człowiek czepia się tak uparcie popełnionej omyłki, czemu poraniony, pokaleczony, świadomy, że idzie złą drogą brnie wciąż dalej, ciągle się łudząc, że to może nie była omyłka?”

• „Mówią, że kobieta powinna się wyżyć w miłości, bo inaczej nie będzie pełnym człowiekiem.”

• „Miłość (...), któż dociecze z jakich pobudek powstaje, czym wzrasta, żywi się i umiera, któż przewidzi, jakie niesie za sobą pokusy, odstępstwa i manowce, do jakich prowadzi zwycięstw i cnót. Możebne, że wielka miłość jest zawsze rezygnacją z czegoś, bez względu na to, co jej rezygnacją być każe. A czymkolwiek jest i skądkolwiek się wywodzi, nic temu nie zaprzeczy, że istnieje pomiędzy nimi dwojgiem, zagubionymi śród świata. Trzeba ją nieść, a jeśli tak wypadnie, to ją dźwigać, lub ku niej wzlatać z nizin i snuć ją przez siebie, i brać w siebie razem ze wszystkim, co ją krzywi, brudzi, czy może tylko wikła.”