Leopold Staff

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Leopold Staff

Leopold Staff (1878–1957) – polski poeta.

Tom Dzień duszy (1903)[edytuj]

  • Ktoś dziś mnie opuścił w ten chmurny dzień słotny…
    Kto? Nie wiem… Ktoś odszedł i jestem samotny…
    • Źródło: Deszcz jesienny
  • Przez ogród mój szatan szedł smutny śmiertelnie.
    • Źródło: Deszcz jesienny

Tom Dziewięć muz (1958)[edytuj]

  • Każdy z nas jest Odysem co wraca do swej Itaki.
    • Źródło: Odys
    • Zobacz też: Odys
  • Niech cię nie niepokoją
    Cierpienia twe i błędy.
    Wszędy są drogie proste,
    Lecz i manowce wszędy.
    • Źródło: Odys
  • O to chodzi jedynie,
    By naprzód wciąż iść śmiało,
    Bo zawsze się dochodzi
    Gdzie indziej, niż się chciało.
    • Źródło: Odys
  • Zostanie po mnie pusty pokój
    I małomówna, cicha sława.
    • Źródło: Dziewięć muz. Ostatni z mego pokolenia

Tom Wysokie drzewa (1928)[edytuj]

  • Niedziela, święto miejskiej melancholii.
  • O, cóż jest piękniejszego niż wysokie drzewa.
    • Źródło: Wysokie drzewa

Inne[edytuj]

A Ą B C Ć D E Ę F G H I J K L Ł M N Ń O Ó P Q R S Ś T U V W X Y Z Ź Ż

A[edytuj]

  • A większą mi rozkoszą podróż niż przybycie!
    • Źródło: W przededniu

B[edytuj]

  • Budowałem na piasku
    I zwaliło się.
    Budowałem na skale
    I zwaliło się.
    Teraz budując zacznę
    Od dymu z komina.
    • Źródło: Podwaliny

C[edytuj]

  • Celem życia człowieka jest wędrówka do Boga.
  • Chroń, Panie, wątłą mojej duszy zieleń,
    Od podeptania i martwych spopieleń,
    Abym wśród życia Ostatniej Wieczerzy
    Czuł jej aromat balsamiczny, świeży.
    • Źródło: Modlitwa
  • Czas, straszny lekarz, w ślepym bezrozumie leczy najdroższy ból wbrew sercu.
    • Źródło: Radość i smutek szczęścia i chwili
  • Czytam historię
    I widzę, coś zrobił
    Przez tysiąclecia, Człowiecze!
    Zabijałeś, mordowałeś l wciąż przemyśliwasz,
    Jakby to robić lepiej.
    Zastanawiam się, czyś godzien, Aby cię pisać przez wielkie C.
    • Źródło: Człowiek

D[edytuj]

  • Dość się weseli serce, gdy daje i sobą się dzieli.
    • Źródło: Poezje zebrane, tom 2, PIW, Warszawa 1967, s. 443.

G[edytuj]

  • Gdziekolwiek źle się dzieje, jakie by wzlotów szczyty,
    Ja zawsze jestem górą, jam zawsze zawsze jest pobity!
    • Źródło: Poeta
  • Głupiec głupotę kosi, mędrzec – mądrość.
    Każdy znajduje to, czego mu trzeba.
    • Źródło: Ostatnie drogi
  • Gorce chmurne i dżdżyste, zielone manowce,
    Smreki, szałasy kryte szczerniałymi deski,
    Piargi, liche kartofle i chude owieski,
    Musujące potoki i skubiące owce.
    • Źródło: Gorce
    • Zobacz też: Gorce

I[edytuj]

  • I cóż za prawdą świadczy bardziej niż to, że błąd ma więcej czaru?
    • Źródło: Prawda
  • Im bardziej uszlachetniasz swe serce, tym oblicze twej sztuki bardziej prawe.
    • Źródło: Estetyka

J[edytuj]

  • Jak zwie się wasza boleść sroga?
    – Nie mamy Boga! Brak nam Boga!
    • Źródło: Idą gościńcem
  • Jedyna godna rzecz na świecie: twórczość,
    A szczyt twórczości to tworzenie siebie.
    • Źródło: Igrzysko
  • Już? Tak prędko? Co to było?
    Coś strwonione? Pierzchło skrycie?
    Czy nie młodość swą przeżyło?
    Ach, więc to już było… życie?
    • Źródło: Młodość

K[edytuj]

  • Kochaj cierń, co dolega, i kamień, co nuży. Jakże ci słodki będzie kiedyś kres podróży.
    • Źródło: Kamień i cierń
  • Kochać i tracić, pragnąć i żałować,
    Padać boleśnie i znów się podnosić,
    Krzyczeć tęsknocie „precz” i błagać „prowadź”
    Oto jest życie: nic, a jakże dosyć…
    • Źródło: Kochać i tracić
  • Kto mówił, że chwilą jest mniej niż sto lat?
    • Źródło: Poezje zebrane, tom 1, PIW, Warszawa 1967, s. 659.
  • Kto szuka Cię, już znalazł Ciebie;
    Już Cię ma, komu Ciebie trzeba;
    Kto tęskni w niebo Twe, jest w niebie;
    Kto głodny go, je z Twego chleba.
    • Źródło: * * *
  • Kwiaty na to są, ażeby więdły, ale serca są, aby kochały.
    • Źródło: Trwoga miłości

M[edytuj]

  • Ma dola jest nieszczęsna, ma dola jest szczęśliwa!
    Muszę mieć zawsze w duszy to, na czym innym zbywa.
    • Źródło: Poeta

N[edytuj]

  • Najgłębszy smutek szczęścia, że wszystko przemija.
    • Źródło: Wojciech Bałus, Młoda Polska, tom 7, część 1, wyd. SMS, 2006, s. 392.
  • Nic mi, świecie, piękności twej zmącić niezdolne!
    • Źródło: Łabędź i lira. Kochać i tracić, 1914
  • Nie widzą Ciebie moje oczy,
    Nie słyszą Ciebie moje uszy;
    A jesteś światłem w mej pomroczy.
    A jesteś śpiewem w mojej duszy.
    • Źródło: * * *
  • Noc czarna, srebrna noc
    Świat nieskończony
    W czasie i przestrzeni.
    Pośrodku Droga Mleczna
    Któż po niej przechodzi?
    To przechodzi ludzkie pojęcie.
    • Źródło: Niebo w nocy

O[edytuj]

  • O, te wszystkie drobne, małe rzeczy,
    Z których każda rani i kaleczy,
    Tak bezpłodna, a jątrzy i skrzeczy.
    • Źródło: Drobne rzeczy
  • O, życie moje!
    Bądź mi święte i olbrzymie!
    • Źródło: Nienazwany
  • Obudził się wietrzyk
    Łagodny i miękki
    I brzozom podnosi
    Zielone sukienki.
    • Źródło: Maj

P[edytuj]

  • Po minionych złych deszczach i burzy
    Powracają burze i złe deszcze
    Ale ciągle nadzieja mi wróży,
    Że to, czego czekam, przyjdzie jeszcze.
    • Źródło: Nadzieja
  • Pokazałeś w wesołej herezji
    Przez swe fraszki fiołkowe i gęsie,
    Ile jest nonsensu w poezji
    Ile poezji w nonsensie.
    • Źródło: Gałczyński

S[edytuj]

  • Słońce świeci, deszczyk pada,
    Czarownica się podkrada. (…)
    Słońce świeci, deszczyk pada,
    Czarownica dziwy składa.
    • Źródło: Deszcz majowy

Ś[edytuj]

  • Śmierci tak potrzeba uczyć się jak życia.
    • Źródło: Nauka

T[edytuj]

  • Teraz budując zacznę od dymu z komina.
    • Źródło: Podwaliny
  • To, czego się nie widzi, istnieje przede wszystkim.
  • To jam powrozem biernym, który skuł ci
    Ramiona; pletnią, którą cię smagano;
    Cierniem, co skroń ci wieńczyła nim zbrodnia;
    Podaną tobie z octem gąbką żółci;
    Tą kością, którą o twą szatę grono;
    Krzyżem, na którym do dziś konasz co dnia.

W[edytuj]

  • (…) weseli się serce,
    gdy daje i sobą się dzieli.
    • Źródło: Wino miłości
  • Wolność nie jest ulgą lecz trudem wielkości.
    • Źródło: Oto twa pieśń
  • Woń jest konaniem kwiatów.
  • Wielkie jest tylko to, co ponad siły.
  • Wszelką radość płaci się smutkiem jej zgonu.
    • Źródło: Radość i smutek szczęścia i chwili

Z[edytuj]

  • Zbiegać za jednym klejnotem pustynie,
    Iść w toń za perłą o cudu urodzie,
    Ażeby po nas zostały jedynie
    Ślady na piasku i kręgi na wodzie.
    • Źródło: Kochać i tracić
  • Zbierają krągłe bulwy, jak jaja spod kwoki,
    I rzucają je w wiadro lub ceber głęboki,
    Co głucho brzmią jak bębny na odmarsz jesieni.
    • Źródło: Kartoflisko

O Leopoldzie Staffie[edytuj]

  • W meloniku, kurtka krótka,
    Wśród nadbrzeżnych zniknął traw.
    Wzrok zamglony, siwa bródka:
    Krótko mówiąc: Poldzio Staff.