Wahadło Foucaulta

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wahadło Foucaulta (wł. Il pendolo di Foucault) – wielowątkowa powieść sensacyjna autorstwa Umberto Eco; tłum. Adam Szymanowski.

  • (…) być tak nieskończenie potężnym, że można sobie pozwolić na dobroć…
  • (…) istnieje tajne stowarzyszenie, które ma odgałęzienia na całym świecie i które uknuło spisek polegający na tym, żeby szerzyć pogłoskę, ze istnieje spisek powszechny.
  • Jak się to dzieje, że do tego stopnia szczodre jest to życie, które zapewnia tak wzniosłą nagrodę za przeciętność.
  • Jestem Bogiem. (…) Wszyscy żyją w moim świetle, a ja żyję w nieznośnym iskrzeniu moich mroków.
  • Każdy skomplikowany problem ma proste rozwiązanie i jest ono błędne.
  • Każdy wielki myśliciel jest głupcem dla innego wielkiego myśliciela.
  • Kształtujemy się na odpadkach mądrości.
  • Nie lękaj się ciemności. Nie jest ci groźbą, lecz ochroną.
  • Nie ma tajemnic największych, gdyż natychmiast po ujawnieniu stają się małe.
  • Nie myśl ma duszo o Mądrości, szukaj wsparcia w wiedzy.
  • Nie unika się ujawnienia identyczności łudząc się, że można napotkać rozmaitości.
  • Nie wnika się w nieskończoność uciekając ku innej nieskończoności.
  • Po co pisać powieści? Lepiej napisać na nowo Historię, która następnie stanie się rzeczywistością.
  • Prawda jest anagramem anagramu.
  • Rozumie się wszystko, kiedy nie ma już nic do rozumienia.
  • Rzecz nieprawdopodobna jest najbardziej podobna do cudu.
  • Sztuka nas zwodzi i uspokaja, podsuwa świat takim, jaki powinien być według artystów.
  • Świat jest zagadką łagodną, a nasze szaleństwo czyni ją straszną, gdyż chce objaśnić według swojej prawdy.
  • Ulec, stawiając czoło kosmicznemu spiskowi, to żaden wstyd.
  • Żyć tak jakby istniał Plan – oto kamień filozofów.

Zobacz też: