Vicente Blasco Ibáñez

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Vicente Blasco Ibáñez
Wikisource

Vicente Blasco Ibáñez (1867–1928) – hiszpański pisarz, publicysta i lewicowy działacz polityczny.

Czterech jeźdźców Apokalipsy[edytuj]

(hiszp. Los cuatro jinetes del Apocalipsis, wyd. Księgarnia Biblioteki Dzieł Wyborowych, Warszawa 1924; tłum. Helena Janina Pajzderska)

  • Człowiek przyjmuje jako logiczne i rozsądne to wszystko co służy jego egoizmowi, to jedynie uważa za szczyt rzeczywistości.
  • Najszlachetniejsze żądania rzadko kiedy znajdują posłuch, przeznaczenie bowiem bawi się wyszydzaniem i wykoszlawianiem ich.
  • Tylko egoiści mogą być szczęśliwi.

Wrogowie kobiety[edytuj]

(hiszp. Los enemigos de la mujer, wyd. Towarzystwo Wydawnicze „Rój”, Warszawa 1928; tłum. Michalina Domańska)

  • Jest rzeczą nieodzowną od czasu do czasu porozmawiać z kobietą, choćby przez przyjaźń.
  • Miłość i kobieta przypominają mi nędzę naszego istnienia, koniec nieunikniony, śmierć.
  • Prawdziwie mądrym jest ten mężczyzna, który potrafi obejść się bez kobiety.
  • Towarzystwo kobiety przywodzi mi myśl o śmierci. Zdaje się nam, że uwielbiamy najwyższą piękność, a ciskamy tylko szkielet. Obraz śmierci nas przeraża, a wszystkie kobiety noszą go w sobie, zmuszają do wielbienia go.
  • W większej części na świecie są tylko samice, młode, stare ale kobiet nie ma. Kobieta, prawdziwa kobieta, to wytwór sztuczny starych cywilizacji, coś podobnego do kwiatu cieplarnianego, o pięknie perwersyjnym i skomplikowanym.
  • Wszystkie iluzje młodzieniaszków, wszystkie uniesienia poetów są krętymi drogami, wiodącymi do jednego celu: aktu cielesnego.