Teofil Lenartowicz

Teofil Lenartowicz (1850)

Teofil Aleksander Lenartowicz (1822–1893) – polski etnograf, rzeźbiarz i poeta romantyczny.

• Aniołowie przylecieli
  W porankową cichą porę:
  Złote jabłka otrząsnęli
  Złote liście, złotą korę.
  • Źródło: Złoty kubek

• Dziwne to miasto ta włoska Werona
  I ta fantazja ludu równowzora
  O pięknej Julii brzmi tu każda strofa
  Jakby to było nie dawniej jak wczora
  • Źródło: Werona

• Gdyby życie było jedną chwilą, byłoby tragedią, ale rozwleczone na akty jest tragikomedią.
  • Źródło: Listy o Adamie Mickiewiczu, wyd. Księg. Luxemburgska, Paryż 1875, s. 19.
  • Opis: list z Florencji, 5 czerwca 1874 r.

• Jakże błogo, jak szczęśliwie
  Po majowej biegać łące,
  Pod zielonych wierzb warkocze;
  Piękną Różę kochać tkliwie,
  Patrzeć w oczy jej palące
  I wciąż słuchać, jak szczebiocze.
  • Źródło: Jabłka i wiśnie

• Kiedy kulka grzmotnie,
  Kto westchnie za ciebie?
  Nad grobem samotnie,
  Konik nóżką grzebie.
  Oczy jakby łzawe,
  W dół spuszczona głowa,
  Istne serce prawe,
  Tylko brak mu słowa
  I tylko od bólu
  Rży w dalekim polu.
  • Źródło: Koń przyjaciel

• Ludzie chcąc być zanadto sprawiedliwymi, przechodzą sprawiedliwość, a przeszedłszy, muszą być niesprawiedliwymi; równowaga w sądach zda się być umysłom naszym niedostępną równie jak doskonałość.
  • Źródło: Listy o Adamie Mickiewiczu, wyd. Księg. Luxemburgska, Paryż 1875, s. 61.
  • Opis: list z Florencji, 2 lipca 1874 r.

• Miałam srebrne schowadełko,
  W nim złote szydełko,
  I naparstek szczerozłoty
  Przedziwnej roboty.
  • Źródło: Ofiary Polki

• Miłość nam dźwigać pomaga ciężary,
  I do zwycięstwa dodaje nam wiary;
  Miłość nadzieją serca nasze krzepi,
  Miłość nas uczy wciąż, że będzie lepiej…
  • Źródło: Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus

• Och, kraj nasz tak błogi,
  Że widząc te niwy,
  Choć człowiek ubogi,
  A jednak szczęśliwy
  • Źródło: Czego nam potrzeba

• Płyńcie! płyńcie, łzy tęschnoty,
  Nieutulne łzy tułacze,
  Może jeśli dzień przepłaczę,
  Noc przyniesie mi sen złoty.
  • Źródło: Dumka wygnańca

• Po chałupach w noc zimową
  Kołysałem dzieci,
  Teraz śpiewak z piosnką nową
  By ptaszę podleci.
  • Źródło: Nowy nastrój

• Po szerokim polu modra Wisła płynie,
  pochylone chaty drzemią na dolinie.
  • Jak to na Mazowszu, opublikowany w Szkółce dla Dzieci nr 1, 1850
  • Zobacz też: Mazowsze, Wisła

• Powstań! o Polsko w grobie leżąca!
  Trąba Anioła na niebie grzmiąca
  Ożywia twoje ciało kamienne,
  Rozbudza twoje lica wpółsenne,
  Otwiera oczy twoje promienne —
  Powstań dziewico w kajdanach śpiąca,
  Wstań! męczennico niebiosy śniąca.
  • Źródło: Na dzień przyszły

• Rosła kalina z liściem szerokiem,
  Nad modrym w gaju rosła potokiem,
  Dobry deszcz piła, rosę zbierała,
  W majowym słońcu liście kapała.
  • Źródło: Kalina

• Pan Bóg spojrzy, pieśń się rodzi.

• Śpiewać dla was, rzecz nie lada.
  Kto jedwabne słówka składa,
  Kto nie dzieli z wami doli,
  Nie zaśpiewa sercu k’woli.
  • Źródło: Przygrywka do piosnek wiejskich, z tomu Piosenki wiejskie dla ochronek, Poznań 1862
  • Zobacz też: serce, słowo, śpiewać

• Uwielbiam pokorę, ale upokarzającego uważam za zbrodniarza.
  • Źródło: Listy o Adamie Mickiewiczu, wyd. Księg. Luxemburgska, Paryż 1875, s. 56.
  • Opis: list z Florencji, 2 lipca 1874 r.

• W mojej Polsce wieczna zima,
  Tam posągów, łuków nie ma,
  Lecz jest miłość bratnich dusz (…).
  • Źródło: Co we Włoszech, a co w Polsce

Juliusz Kossak, Wierny towarzysz (1871)

• Żeby narysować olbrzymią górę, należy być z daleka od niej i jak najniżej się pomieścić.
  • Źródło: Listy o Adamie Mickiewiczu, wyd. Księg. Luxemburgska, Paryż 1875, s. 14.
  • Opis: list z Florencji, 5 czerwca 1874 r.