Meduza (gorgona)
Meduza wedle Caravaggia (1596)
Meduza (gr. Médousa, łac. Medusa) – w mitologii greckiej najmłodsza z trzech Gorgon.
- Leży, wpatrując się w niebo
o północy, obrócona na wznak
na szczycie góry, w obłokach,
ponad ziemią daleką i drżącą;
boskie w niej piękno i trwoga.
Na wargach jej i powiekach
spoczywają tak wdzięk, jak i cień,
i jaśnieją nimi sine, gorączkowe,
tam niżej się szamoczące
agonie trwogi i śmierci.
A jednak mniej trwoga niż wdzięk
obraca w głaz twardy ducha,
który patrzy, linie martwej twarzy
są rzeźbione, aż się zmienią rysy wszystkie
i staną się samą nią,
i zgubi się nawet myśl.
Jak śpiewna jest ta barwa piękna, ciśnięta
na wskroś ciemności, łuna męki –
człowieczeństwa i harmonii pozór.- Autor: Percy Bysshe Shelley, Poemi postumi (1819), przeł. Agnieszka Kuciak
- Sama śpiesząc na walkę, płodną w płacz i jęki,
Gromów boga kirysem piersi swoje kryje:
Mnóstwo wężów na groźnej egidzie się wije,
Strach ją wkoło otacza i co na krew dyszy,
Zwada, Przemoc i Napaść tam jej towarzyszy;
Na środku znak gniewnego Zeusa skrwawiony:
Okrutnego potworu, srogiej łeb Gorgony.
- Zaopatrzony przez Hermesa w adamantowy sierp, lecąc w powietrzu, dotarł nad Okeanos i zastał tam Gorgony pogrążone we śnie. Były to: Stheno, Euryale i Meduza. Tylko Meduza była śmiertelna i dlatego to po jej głowę został wysłany Perseusz. Na głowach Gorgon kłębiły się pokryte łuską węże, miały też Gorgony wielkie kły jak u dzików, spiżowe ręce i złote skrzydła, dzięki którym mogły latać. Zamieniały w kamień tych, którzy na nie spojrzeli. Perseusz zbliżył się zatem do nich, gdy wciąż spały. Atena pokierowała jego ręką, a on odwrócił się i patrząc w spiżową tarczę, w której widział odbicie Gorgony, ściął jej głowę.
- Autor: Apollodor z Aten, Biblioteka opowieści mitycznych (Bibliothéke), przeł. Tomasz Mojsik, Wrocław 2018, s. 173.
- Zobacz też: Perseusz