Manuel Noriega

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Manuel Noriega

Manuel Antonio Noriega Moreno (1934–2017) – panamski generał i polityk, bliski współpracownik CIA.

  • Jak chcą, niech tu przyjadą. To na nich czeka.
    • Opis: wbijając maczetę w stół po groźnie Stanów Zjednoczonych dotyczącej możliwej interwencji w Panamie
    • Źródło: Robert Czarkowski, Wróciłem z piekła (spisał i oprac. Błażej Kusztelski), Oficyna Wydawnicza G&P, Poznań 2000, ISBN 83-7272-019-3, s. 44.
  • Nigdy się nie wyniosę. Niech to kosztuje, ile ma kosztować.
    • Opis: gdy w grudniu 1987 Amerykanie oferowali mu możliwość swobodnego osiedlenia się w wybranym miejscu w Europie lub Ameryce Południowej w zamian za rezygnację i wyjazd z kraju.
    • Źródło: I. Man, Il caso Noriega o come si diventa narcodittatore, „Mondo Operaio”, Febbraio 1990, s. 17, cyt. za: Marek Bankowicz, Demokraci i dyktatorzy, Krakowski Instytut Wydawniczy, Kraków 1993, ISBN 8390038503, s. 257.
  • José Sebastián Laboa: Może pan skończyć jak Mussolini, zlinczowany, wydany na pastwę motłochu.
    Manuel Noriega: Rozwiązanie waszej eminencji jest najlepsze.
    • Opis: przystępując do poddania się na skutek widoku 10 000 manifestantów skandujących „Zabijcie tego Hitlera!” przed nuncjaturą Watykanu, gdzie się schronił.
    • Źródło: Philippe Broussard, Seks, narkotyki i Noriega w: Ostatnie dni dyktatorów, tłum. Anna Maria Nowak, wyd. Znak Horyzont, Kraków 2014, s. 216.
  • W odniesieniu do Pańskiej prośby o wywiad, w związku z projektowaną książką o pewnych „zapomnianych osobistościach”, o ludziach niegdyś bardzo wpływowych, a teraz obarczanych odpowiedzialnością za problemy, z którymi borykają się ich kraje itd., odpowiadam, co następuje. Nie uważam siebie za „zapomnianą osobistość”, gdyż Bóg, wielki Stwórca wszechświata, Ten, który pisze prosto, choć czasem na krzywych liniach, nie napisał jeszcze ostatniego słowa o Manuelu A. Noriedze!
    • Opis: z listu do Ricardo Orizio z 2 sierpnia 2000.
    • Źródło: Riccardo Orizio, Diabeł na emeryturze. Rozmowy z siedmioma dyktatorami, tłum. Janusz Ruszkowski, Zysk i S-ka Wydawnictwo, Poznań 2004, ISBN 8372984662, s. 206.

O Manuelu Noriedze[edytuj]

  • Najpierw policyjna fotka. Charakterystyczna obrzmiała twarz, której nie sposób poznać. Oczy czarne, odrobinę skośne, czoło wydatne, łysiejące. Matowa, dziobata twarz przywodzi na myśl ananas, dojrzewający w panamskim słońcu. Tu nie ma wątpliwości. Manuel Noriega na zawsze już pozostanie „Cara de pina” (ananasową głową). Słodkie przezwisko, nie pasujące do mistrza podwójnej gry. Od 1983 do 1989 łączył role żołnierza, głowy państwa, sojusznika CIA i wspólnika kolumbijskich karteli narkotykowych. Miał kochanki, żony poślubiane w tajemnicy, walizki pełne dolarów, konta w Szwajcarii, trzy apartamenty w Paryżu, a nawet Legię Honorową, przyznaną mu w 1987 roku przez François Mitteranda. Latynoski macho i zwolennik rozwiązań siłowych, który wyobrażał sobie, że będzie drugim Castro, a skończył w pace.
    • Autor: Philippe Broussard, Seks, narkotyki i Noriega w: Ostatnie dni dyktatorów, op. cit., s. 213.
  • Noriega był jednym z najbardziej odrażających latynoamerykańskich dyktatorów XX wieku. W jego postaci ujawniły się z niezwykłą wyrazistością wszystkie negatywne cechy tak typowe dla autokratów z Ameryki Łacińskiej, a mianowicie – populistyczna retoryka, za którą kryje się wyłącznie brutalna chęć dominacji, łączenie władzy politycznej z zachowaniami przestępczymi, skłonność do teatralizacji życia społecznego, patologiczna mania wielkości oraz niewyobrażalna wprost nieuczciwość i niemoralność. Skończył Noriega tak jak niemal wszyscy dyktatorzy – obalony i powszechnie znienawidzony.
    • Autor: Marek Bankowicz, Demokraci i dyktatorzy, Krakowski Instytut Wydawniczy, Kraków 1993, ISBN 8390038503, s. 262–263.
  • Noriega musi zostać osądzony.
    • Autor: George H.W. Bush
    • Źródło: Philippe Broussard, Seks, narkotyki i Noriega w: Ostatnie dni dyktatorów, op. cit., s. 213.
  • Sprawa Noriegi pozostała nierozwiązana i była jednym z głównych problemów, które musiała rozstrzygnąć administracja George’a Busha.
    • Autor: Artur Gruszczak, Międzynarodowe uwarunkowania kryzysu w Panamie, „Sprawy Międzynarodowe”, 1989, nr 12, s. 83.
    • Opis: mimo rozlicznych działań administracji Ronalda Reagana nie udało się doprowadzić do usunięcia Noriegi.