Licia Troisi

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Licia Troisi

Licia Troisi (ur. 1980) – włoska pisarka.

Wojny świata wynurzonego[edytuj]

Nowe królestwo[edytuj]

(wł. Un Nuovo Regno, tłum. Zuzanna Umer)

  • Była wolna, wolna, aby żyć.
    • Źródło: epilog
  • Chciałem ci tylko przypomnieć, że ona się pogodziła, że ja się pogodziłem i że możesz to zrobić i ty, jeżeli tylko zechcesz. Ten świat jeszcze ciebie potrzebuje, bo ta historia nie wypełni się bez twojego udziału. Jeszcze raz, tak jak w przeszłości. I chociaż to prawda, że duża część twojego życia minęła, jest jeszcze miejsce na ostatnią rzecz: na dobry koniec. Dobry koniec może odkupić nawet najbardziej nieuleczalny z bólów – dodał i z uśmiechem wskazał na talizman.
    • Źródło: rozdział 23, Trup puszczy
    • Zobacz też: świat
  • Dla tego, kto umarł, nie można już nic zrobić, a winy nie da się zmazać. Ale temu, kto jeszcze żyje, wciąż można pomóc.
    • Źródło: rozdział 7, Dwójka zabójców
  • Ludzie zawsze myślą, że życie jest prostą drogą, ale się mylą. Życie jest cyklem; przeklętym kręgiem, po którym kręci się wkoło. Na końcu okazuje się, że masz w rękach dokładnie to samo, co miałeś na początku, i kończysz w miejscu, z którego wyszedłeś – zawyrokował.
    • Źródło: rozdział 23, Trup puszczy
    • Zobacz też: życie
  • Pożar zawsze zostawia po sobie popioły.
    • Źródło: rozdział 26, Ku końcowi wszystkiego
    • Zobacz też: pożar
  • Sens naszego istnienia przewyższa czas życia. Kara istot śmiertelnych, czy też może ich dar, jest następująca: należy żyć, nie rozumiejąc. Nadzieja jest jedyną limfą, która pozwala nam iść naprzód. Będzie jeszcze wojna i rozpacz, po nich pokój i nadzieja, a potem znowu mrok. To w tym wiecznym kręgu zamyka się znaczenie, jedyne, do którego jako śmiertelni możemy aspirować.
    • Źródło: rozdział 23, Trup puszczy
  • – Zostało mi tak niewiele, czego mógłbym się uczepić… I nie chcę, aby mi to odebrano.
    – Nikt nie może nam odebrać wspomnień – powiedział Lonerin ze smutnym uśmiechem.
    – Mylisz się. Rzeczywistość wyrywa je nam jedno po drugim.
    • Źródło: rozdział 23, Trup puszczy
    • Zobacz też: wspomnienia
  • Życie jest wieczną ucieczką od samych siebie, nic nie można na to poradzić.
    • Źródło: rozdział 5, Trójka w podróży

Sekta zabójców[edytuj]

(wł. La setta degli assassini, tłum. Zuzanna Umer)

  • Ale ja potrzebowałem Cię, nieznośnie. Potrzebowałem Twojego życia, aby rozbudzić moje, potrzebowałem Twojego uwielbienia, aby poczuć, że jeszcze coś dla kogoś znaczę.
    • Źródło: rozdział 32, Początek historii
  • Koncentracja idzie w parze z cierpliwością, z umiejętnością czekania. Chodzi o odczytywanie świata jak książki, zespolenie się z nim. Czucie go w kościach i interpretowanie jego sygnałów aż do znalezienia chwili, jedynej, kiedy można skutecznie uderzyć. Oto istota zabójstwa.
  • To dlatego, że nie patrzysz uważnie. Nie ma dwóch identycznych chwil, świat nieustannie płynie, przemienia się, zmienia kształt, ale ty jesteś za bardzo rozkojarzona, żeby zdać sobie z tego sprawę. Odgłos wiatru jest jak śpiew, to powolny, to znów gwałtowny. Daleki grzmot. Metaliczne kroki owadów na ziemi. Odłamki czarnego kryształu toczące się w oddali. Naucz się słuchać.
    • Źródło: rozdział 19, Podróż szkoleniowa
    • Zobacz też: owad, wiatr