Krzysztof Baranowski

Krzysztof Tadeusz Baranowski (ur. 1938) – polski żeglarz, jachtowy kapitan żeglugi wielkiej, dziennikarz, nauczyciel, krótkofalowiec SP5ATV.

Droga na Horn (1974)

(Państwowe Wydawnictwo Iskry, Warszawa 1975)

Cieszyłem się zielenią na wzgórzach, paletą barw na dachach schludnego miasteczka, granatem wody w zatoce i wyciem wiatru za ścianą ciepłego domu.
- Źródło: s. 284.

Dla własnego uspokojenia przyjąłem wytłumaczenie, że płytka woda i silny prąd pływowy, przeciwny do wiatru, wywołały szczególny efekt na powierzchni wody. Kto zresztą dobrze wie, jakie niespodzianki kryje morze?
- Źródło: s. 221.

Dziś mija rocznica mojego rozstania z Ewą, a do Plymouth jeszcze 1800 mil. Podobnie liczyłem mile do Hornu, ale kiedy Wielki Przylądek został za rufą, opadło napięcie. Tęsknota już nie tłumiona strachem gryzie mnie w każdym dniu tego najdłuższego z etapów.
- Źródło: s. 307.

Nad pasmem gór coś błyska. Ni to latarnia, ni ogień. Na skrawek czystego nieba między górami wyłazi krawędź księżyca, a po chwili cała, olbrzymia tarcza. Czyżby na Tasmanii specjalnie tuczyli księżyce?
- Źródło: s. 191.

Po raz czwarty zrzucam bezan. Dmucha sztormowo. Na dziobie woda się gotuje, bo trudno inaczej określić tę kipiel. Zdumiewające, że jacht bez żadnej pomocy z mojej strony idzie właściwym kursem, jakby znał drogę do stajni. Odnoszę wrażenie, że jestem zbędny na pokładzie i jeśli wysiądę za burtę, nic się nie zmieni w życiu jachtu. Ty ślepy koniu!
- Źródło: s. 102.

W końcu nie jest źle. Spotkaliśmy burzę, jak się godzi, i teraz jedziemy na jej grzbiecie w pożądanym kierunku. To się powinno nazywać – ujeżdżanie sztormu. A może jeszcze lepiej – sztormem na oklep.
- Źródło: s. 68.

Z gramatyką jestem dość często na bakier i następstwo czasów nie ma racji bytu w moim rozkołysanym świecie. Teraźniejszość plącze się z czasem zaprzeszłym, a przyszłość znika, jakby nie istniała. Jedyny dowód, że czas obecny istnieje naprawdę, to zapis w dzienniku.
- Źródło: s. 232.

Zapada mrok i ląd przestaje być częścią krajobrazu. Jest fikcyjną przestrzenią, jaka rozpościera się za linią brzegową. Najważniejszy jest brzeg, ale tylko po to, by rozmieścić na nim latarnie morskie i ograniczyć morze. Ląd może się nie nazywać, może nie istnieć, kiedy jacht ucieka nad morze, byle dalej od przeszkód nawigacyjnych, które nieodmiennie wiążą się z lądem.
- Źródło: s. 50.

Kobieta jest zawsze zagrożeniem dla samotnego żeglarza. Odyseusz przez siedem lat przesiedział u nimfy Kalipso i pewnie siedziałby dalej, gdyby Atena podczas zgromadzenia Bogów na Olimpie nie przypomniała sobie o nim. U Kirke, na innej wyspie, też bawił na tyle długo, że zdążyła mu urodzić syna Telegonosa. O kobiety rozbijały się wielkie wyprawy i wielkie plany. Nie dlatego że kobiety namawiały mężczyzn, by pozostali (choć robiły to i robią wszystkie), ale mężczyźni okazywali słabość i chęć pozostania.
- Źródło: Drugi raz dookoła świata
- Zobacz też: Odyseusz