Jerzy Sosnowski

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jerzy Sosnowski (1896–1942?) – podpułkownik wywiadu wojskowego – Oddziału II Sztabu Generalnego, polski szpieg w Niemczech w latach 1926–1935, zdobył m.in. plany na temat ataku III Rzeszy na Polskę i niemiecko-sowieckiej operacji „Kama”.

  • Byłem szpiegiem z zamiłowania. Szpiegostwo to pasja, jak sport – takie swoiste zawody, w których walczy się mózgiem. (…) W moim zleceniu chodziło z grubsza o to, by dotrzeć do wyższych sztabów. Ale właściwym celem każdego szpiega jest przecież dostać się do Reichwehrministerium (Ministerstwa Obrony Rzeszy). Dostałem na to tyle pieniędzy, ile chciałem wydać.
  • Chodziło o to, by wybraną agentkę, która dopiero miała zostać zwerbowana, najpierw całymi tygodniami, a może i miesiącami poddawać obróbce psychologicznej i wywierać na nią sugestywny wpływ, tak aby pewnego dnia zrodziło się pragnienie wykonywania dla mnie pracy szpiega.
    • Opis: na temat Benity von Falkenhayn, sekretarki w Ministerstwie Obrony Rzeszy, żony porucznika Abwehry i swojej kochanki, grudzień 1926.
    • Źródło: Janusz Piekałkiewicz, Dzieje szpiegostwa, Warszawa 1999.
  • Kiedy damy przeszły na ty, udzieliłem pani von Falkenhayn bliższych instrukcji (…). Nie chciałem, by żądała dokumentu, to bowiem mogłoby panią von Natzmer odstraszyć (…). W tym przypadku najważniejsze było zaufanie.
    • Opis: we wrześniu 1928 o zwerbowaniu Renaty von Natzmer, majora w Inspektoracie Wojsk Zmechanizowanych, kuzynki prezydenta Rzeszy von Hindenburga i swojej kochance.
    • Źródło: Janusz Piekałkiewicz, Dzieje szpiegostwa, Warszawa 1999.
  • Kiedy usłyszałem o istnieniu Planu A, odezwała się moja ambicja. Taka rzecz to przecież marzenie każdego szpiega. Żadne pieniądze nie wystarczą, żeby zapłacić za tego rodzaju robotę szpiegowską.
    • Opis: o zdobyciu Planu A – niemieckiego planu działań wojennych przeciwko Polsce i Francji, najtajniejszego dokumentu III Rzeszy. Polskie dowództwo nie uwierzyło w tak ogromny sukces Sosnowskiego i uznało cały plan za prowokację Abwehry, a samego podpułkownika za zdrajcę. Dopiero po 1 września 1939 okazało się, że dokument przedstawiał autentyczny zapis przyszłych działań Wehrmachtu.
    • Źródło: Janusz Piekałkiewicz, Dzieje szpiegostwa, Warszawa 1999.
  • Salon, wielkie bankiety – to był parawan, ochrona przed podejrzeniami i atakami kontrwywiadu niemieckiego. Wydawałem duże przyjęcia, zapraszałem do siebie ważne osobistości i oficerów, aby stworzyć niejako dla zabezpieczenia sobie tyłów sztafaż pełen niewinnych, nieszkodliwych ludzi. Gdyby niemiecki kontrwywiad zaczął węszyć, musiałby ugrzęznąć w martwym punkcie. (…)
    • Źródło: Janusz Piekałkiewicz, Dzieje szpiegostwa, Warszawa 1999.
  • Szpiegostwo, owszem jest niebezpieczne. Ale też jakże frapujące!
    • Opis: do Lei Niako, swojej kochanki i podwójnej agentki, która później wyda go Abwehrze.
    • Źródło: Janusz Piekałkiewicz, Dzieje szpiegostwa, Warszawa 1999.
  • W Warszawie łapali się za głowy, jak to możliwe, że kobieta może mieć w ogóle dostęp do tak ważnych dokumentów. Polski sztab generalny uważa, że w szafach umieszcza się specjalnie fałszowane materiały. Próbowałem odeprzeć jego wątpliwości i nadmieniłem, że wszystko, co dotychczas dostarczyła pani von Natzmer, było prawdziwe. Wobec tego Plan A też musi być prawdziwy.
    • Opis: relacja z grudnia 1932.
    • Źródło: Janusz Piekałkiewicz, Dzieje szpiegostwa, Warszawa 1999.

O Jerzym Sosnowskim[edytuj]

  • Ich zbrodnia jest tak ciężka, że w tym wypadku nie mogę przystać na żadne ustępstwa.
    • Autor: Adolf Hitler
    • Opis: o wyroku na podpułkownika Sosnowskiego (skazanego na dożywocie) i jego agentki: Benitę von Falkenhayn, Renatę von Natzmer i Irene von Jenę (skazane z wyjątkiem tej ostatniej na ścięcie głowy toporem), styczeń 1935.
    • Źródło: Janusz Piekałkiewicz, Dzieje szpiegostwa, Warszawa 1999.