Dźwięki i ślady

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dźwięki i ślady (szw. Klanger och spar) – cykl wierszy Tomasa Tranströmera opublikowany w 1966. Tłumaczenia polskie ze zbioru Wiersze i proza 1954–2004, Wydawnictwo a5, Kraków 2012

Calendar.png
Ten artykuł ma chronologiczny układ cytatów.
  • Czym jest ja? Czasem dawno temu
    na kilka sekund byłem bardzo blisko
    tego, czym JA jest, czym JA jest, czym JA jest.
    Lecz gdy już wreszcie JA dostrzegłem
    JA się rozwiało i powstała dziura
    przez którą spadłem w dół jak Alicja.
    • Źródło: Portret z komentarzem, tłum. L. Neuger
  • Student czyta nocą. Czyta i czyta aby być wolnym
    i po dyplomie stać się szczeblem dla następnego człowieka.
    Trudne przejście.
    Ten kto już dotarł ma długą drogę przed sobą.
    • Źródło: Z dziennika afrykańskiego (1963), tłum. L. Neuger
  • Łatwo kochać fragmenty
    które były długo w drodze.
    Inskrypcje na dzwonach kościelnych
    i przysłowia w poprzek świętych
    i wielotysiącletnie nasiona.
    • Źródło: Hommages, tłum. L. Neuger
  • To niesłychane poczuć, jak rośnie mój wiersz
    gdy mnie ubywa.
    Rośnie, zajmuje moje miejsce.
    Wypiera mnie.
    Wypycha mnie z gniazda.
    Wiersz jest gotowy.
    • Źródło: Poranne ptaki, tłum. M. Wasilewska-Chmura
  • Być zawsze widocznym – żyć
    w roju oczu -
    to musi nadawać szczególny wyraz twarzy.
    • Źródło: Samotność, tłum. M. Wasilewska-Chmura
  • Człowiek poznaje świat zawodem jakby rękawiczką.
    W południe chwilę odpoczywa a rękawiczki odkłada na półkę.
    Tam rosną gwałtownie, rozprzestrzeniają się
    i zaciemniają cały dom od środka.
    • Źródło: Otwarte i zamknięte przestrzenie, tłum. L. Neuger