Blade Runner 2049

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Skocz do: nawigacja, szukaj

Blade Runner 2049 – amerykański film noir science fiction z 2017 roku w reżyserii Denisa Villeneuve’a, stanowi kontynuację Łowcy androidów z 1982 roku. Autorami scenariusza są Hampton Fancher i Michael Green.

Information icon.svg Uwaga: W dalszej części znajdują się cytaty ze szczegółami fabuły lub z zakończenia utworu.

Obsada i reżyser filmu,
San Diego, 2017

Wypowiedzi postaci[edytuj]

  • Czasami kochać kogoś, znaczy trzymać się od niego z daleka.
    • Postać: Rick Deckard
  • Myślałeś, że to ty jesteś tym jedynym?
    • Postać: Freysa, przywódczyni replikantów
    • Opis: do policjanta K.
  • Nasze światy dzieli mur. Powiedz którejś stronie, że muru nie ma… Wywołałeś wojnę.
    • Postać: porucznik Joshi
    • Opis: do policjanta K.
  • Zawsze wiedziałam, że jesteś wyjątkowy.
    • Postać: Joi, cyfrowa projekcja kobiety obdarzona sztuczną inteligencją
    • Opis: do policjanta K., replikanta, który wierzy, że się urodził.

Dialogi[edytuj]

K: Czy ten pies jest prawdziwy?
Rick Deckard: Zapytaj go.

O filmie[edytuj]

  • Tak, dzisiaj nawet przemoc, a może szczególnie przemoc i perwersyjne fiksacje są dziecinne i sentymentalne, a zza barokowego kostiumu brutalności nie wyłania się głębsza myśl o człowieczeństwie: im więcej dekapitacji, tym w istocie wszystko to dosłownie bez głowy robione. Na tym tle „Blade Runner 2049” jawi się jako skończone arcydzieło, a do tego optymistyczna antyutopia – za 30 lat nie dość, że ludzkość wciąż będzie istniała, to jeszcze nie wszyscy jej przedstawiciele będą dokumentnie skretyniali.
  • W ciągu dwudziestu lat, jakie w świecie filmu dzielą pierwszego i drugiego Blade Runnera w Stanach doszło do wybuchu jądrowego, który zniszczył niemal wszystkie istniejące elektroniczne zapisy. Kryzys ekologiczny jeszcze bardziej się pogłębił. Na tej pustyni dobrze ma się jedynie władza korporacyjnego kapitału i sprzężonego z nią policyjnego aparatu. Kto może ucieka do ziemskich kolonii położonych w innych układach planetarnych. Patrząc na ten ekranowy świat nie sposób nie poczuć dojmującego przygnębienia. Ekranowa dystopia to przecież nasz świat tylko trochę bardziej. (…) Ale w świecie Blade Runnera od tego koszmaru można przynajmniej uciec w gwiazdy. My dobrze wiemy, że w 2049 roku nigdzie nie polecimy. Podróże międzygwiezdne – jeśli w ogóle okażą się kiedyś możliwe – pozostają kwestią bardzo odległej przyszłości.

Zobacz też[edytuj]