Aladyn (film 1992)

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Aladyn (ang. Aladdin) – amerykański film animowany z 1992 roku w reżyserii Rona Clementsa i Johna Muskera; swobodna adaptacja historii o Aladynie i magicznej lampie z Baśni z tysiąca i jednej nocy. Autorami scenariusza są Ron Clements, John Musker, Ted Elliott i Terry Rossio, a polskich dialogów – Elżbieta Łopatniukowa.

Information icon.svg Uwaga: W dalszej części znajdują się cytaty ze szczegółami fabuły lub z zakończenia utworu.

Wypowiedzi postaci[edytuj]

Aladyn[edytuj]

  • Zobaczysz Abu, jeszcze będziemy wszystko mieli. I bogactwa, i pałac. I nie będziemy mieli żadnych problemów.
    • Opis: do Abu
  • Abu, nie panikuj! (Widzi, że lecą na skały) Teraz panikuj!
    • Opis: kiedy uciekali z Jaskini Cudów.
    • Zobacz też: panika
  • Taki bogacz, a nie stać go na lepsze maniery?
    • Opis: do księcia Ahmeda, chcącego uderzyć batem dwójkę dzieci, które wbiegły mu pod konia.
  • Podstępny syn szakala!
    • Opis: uwięzieni w pułapce.
    • Zobacz też: pułapka

Dżafar[edytuj]

  • Ile razy mam cię zabijać, chłopcze?
    • Opis: do Aladyna, kiedy stanęli do ostatecznej walki.
  • Wasza wysokość ma talent do głupich zwierząt.
    • Opis: do sułtana, kiedy ten wcisnął do dzioba Jago herbatnika.

Dżin[edytuj]

  • Al, nie mogę ci pomóc. Pracuje dla signora psychopaty.
    • Opis: do Aladyna, kiedy zobaczył, że ten wkrada się do pałacu opanowanego przez Dżafara.
  • Jestem baran, co? Jesteś bee! Wiesz? I koniec z darmochą!
    • Opis: zamieniając się w owcę, do Aladyna, kiedy dowiedział się, że wyciągnął go z Jaskini Cudów, a Aladyn nie wykorzystał przy tym ani jednego życzenia.
  • O, persiak, nie widzieliśmy się od milenium.
    • Opis: do latającego dywanu.

Inne[edytuj]

  • Allah powinien nam zabronić mieć córki!
    • Allah forbid you should have any daughters! (ang.)
    • Opis: sułtan do Dżasminy, kiedy ta odmówiła wyjścia za księcia Ahmeda.
    • Zobacz też: córka
  • Dżafarze, weź się w garść. Ale siebie, nie mnie!
    • Opis: Jago do wściekłego Dżafara, po tym, jak odkryli, że książę Ali to Aladyn.
  • To nie jest zwykła lampa! Kiedyś odmieniła życie pewnego młodzieńca, który tak jak ona nie zdradzał wyglądem swojej wartości. Jak nieoszlifowany diament.
    • Opis: narrator na początku filmu do swojego przyjaciela.

Dialogi[edytuj]

Strażnik 1: Tam jest!
Strażnik 2: Nie uciekniesz mi tak łatwo!
Aladyn: (trzymając w ręku chleb) A to było łatwo? (widzi grupę kobiet śmiejących się z niego)
Razoul: (do strażników) Wy dwaj tamtędy! A ty, szybko za mną! Tu go znajdziemy! (Aladyn podchodzi do kobiet, przebrany za jedną z nich)
Aladyn: Witajcie.
Kobieta 1: Dzień się dopiero zaczął, Aladynie. A ty już masz kłopoty.
Aladyn: Kłopoty? Jeszcze nie. Będę, jak mnie złapią.
Razoul: WRESZCIE!
Aladyn: I już mam!

Sułtan: (wymachując ubraniem Ahmeda) To dlatego książę Ahmed tak stąd wyskoczył!
Dżasmina: Ależ, ojcze! Radża tylko się z nim bawił. Prawda, Radża? Tylko się bawiłeś z tym zadufanym, wystrojonym księciem, prawda?
Sułtan: Córeczko, nie możesz odrzucać wszystkich kandydatów, którzy się zjawiają! Prawo mówi wyraźnie...
Dżasmina: Że muszę poślubić księcia... (Sułtan mówi: <<Że musisz poślubić księcia>>)
Sułtan: ...do najbliższych urodzin.
Dżasmina: To jest złe prawo!
Sułtan: Zostały ci już tylko trzy dni!
Dżasmina: Ojcze, ja nie chcę być zmuszona do małżeństwa. Wyjdę za mąż, ale tylko z miłości.
Sułtan: Dżasminko, nie chodzi już o to prawo. Ale wiesz, ja przecież nie będę żył wiecznie. Chciałbym, żebyś miała kogoś, kto by się o ciebie troszczył i ochronił cię.
Dżasmina: Ale zrozum mnie, ojcze! Ja nigdy dotąd nie zrobiłam nic sama. Nie miałam żadnych przyjaciół. (Radża spogląda w górę, warcząc) Oprócz ciebie. (Radża kładzie się, uśmiechając się) Nigdy nawet nie byłam za murami pałacu.
Sułtan: Dżasminko, ty jesteś księżniczką.
Dżasmina: To w takim razie nie chcę już być księżniczką!
Sułtan: No to już. Allah powinien nam zabronić mieć córki! (Radża burknął, zmieszany)

Aladyn: (znajdując lampę) To to? To odbyliśmy taką drogę? (nagle widzi, że Abu ma chwycić rubin z małpiego posągu) Abu! NIE! (Abu chwycił rubin)
Jaskinia Cudów: ZDRAJCY! Dotknęliście wbrew zakazu skarbów! (Abu nieśmiało próbuje odłożyć rubin z powrotem na dłoń posągu, ale posąg topi się) Nigdy już nie ujrzycie światła DNIA!!!

Dżin: To jak, o panie?
Aladyn: To spełnisz moje trzy dowolne życzenia, tak?
Dżin: (udaje Williama F. Buckleya) Prawie. Jest tylko kilka zastrzeżeń, klauzule w preambule.
Aladyn: Jakie?
Dżin: Zasada pierwsza: nie mogę nikogo zabić, (odcina głowę palcem) więc nawet nie proś. Zasada druga: (wkłada głowę z powrotem) nie mogę nikomu kazać, żeby się w kimś zakochał. (głowa zmienia się w usta, które całują Aladyna, potem jego głowa przybiera pierwotną postać) Słodyczy ty moja. (leży płasko) Zasada trzecia: (wstaje i zmienia się w zombie) nie mogę nikomu przywrócić życia. I w ogóle żadne wampiry i upiory nie wchodzą w grę! (staje się normalnym Dżinem) A po za tym, co zechcesz?
Aladyn: Zastrzeżenia, czyli ograniczenia, co do życzeń? Też mi wszechmocny Dżin. Nawet nie może przywrócić komuś życia. No nie wiem, Abu. To pewnie nas stąd nie wyciągnie. Musimy sami znaleźć wyjście.
Dżin: (staje przed Abu i Aladynem) Przepraszam?! (szydzi w irytacji) Pan do mnie rozmawia? Pan potarł moją lampę? Pan mnie obudził? Pan mnie tu ściągnął? A teraz pan po prostu odchodzi?! No nie, nic z tego! Jeszcze nie teraz! BĘDĘ SPEŁNIAŁ ŻYCZENIA, WIĘC SIADAJ!!! (Aladyn i Abu siadają na dywan, Dżin dołącza do nich) W razie niebezpieczeństwa, (wskazuje na kierunki wieloma rękoma) wyjścia są tu, tu, tu, tu, tu, tu, tu, tu, tu, tu... WSZĘDZIE! (skraca dodatkowe ręce) Proszę trzymać ręce w obrębie dywanu! (dywan odlatuje i wyskakuje z jaskini)

Sułtan: A oto mój wielki wezyr. On też cię wita z radością.
Dżafar (zły): Szaloną.
  • Opis: sułtan przedstawia Aladynowi Dżafara.

Dżafar: Gazim był najwyraźniej nic nie wart.
Jago: O, a to mi dopiero odkrycie.
  • Opis: gdy próbowali po raz pierwszy zdobyć lampę z dżinem.

Jago: Jak sobie pomyślę, że będziemy musieli czołgać się u stóp tego bałwana i jego durnej córeczki do końca naszych dni...
Dżafar: Nie, Jago. Tylko do jej ślubu z jakimś palantem. Bo wówczas skaże nas na banicję lub... każe ściąć.
Jago: Zaraz, a jeśli ty byś został tym palantem?
Dżafar: Hmm... poskromić złośnicę i zostać sułtanem?

Dżin: Skąd jesteś? Jak się nazywasz?
Aladyn: Aladyn.
Dżin: Aladyn. To jak mam na ciebie mówić? Al, a może raczej Dyn, albo jak jeden Szkot do pieska: „Aladyn do nogi!”.

Dżin i dywan grają w szachy.

Dżin: Twój ruch! (dywan bierze hetmana i zbija pionek Dżina) Całkiem niezły ruch. (imituje Rodneya Dangerfielda) Ej, to nie do wiary! Przegrywam z dywanem!

Dżafar przebrany za starca: Takie skarby mogłyby zrobić wrażenie nawet na twojej księżniczce.
Aladyn: Tylko książę ma prawo ją poślubić.
Dżafar przebrany za starca: A słyszałeś kiedyś o złotej zasadzie? „Kto ma złoto, dyktuje zasady”.
  • Opis: Dżafar przebrany za starego więźnia namawia Aladyna, by udał się z nim do jaskini, gdzie ukryta jest lampa, a w raz z nią ogromne bogactwa.
  • Zobacz też: złoto

Dżafar: To skąd przybywasz, książę?
Książę Ali: Z bardzo daleką. Skądś, gdzie ty, wielki wezyrze, na pewno nie byłeś.
Dżafar: Czyżby?
  • Opis: gdy Aladyn przybył do Agrabahu jako książę Ali.

Dżafar: Widzę, że się palisz do walki.
Aladyn: A ja widzę, że boisz się ze mną walczyć, ty tchórzliwy wężu.
Dżafar: Wężu, powiadasz. Czy chcesz naprawdę się przekonać, co to znaczy... wężowa potęga?
  • – I'm just getting warmed up!
    – Are you afraid to fight me yourself, you cowardly snake?
    – A snake, am I? Perhaps you'd like to see how SSSSNAKE-LIKE I CAN BEEEE! (ang.)
  • Opis: Dżafar i Aladyn walczą ze sobą; po tym dialogu Dżafar zamienił się w wielką kobrę.