Safona

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Safona

Safona (VII w. p.n.e.–VI w. p.n.e.) – poetka starożytnej Grecji.

  • Bogowie wiedzą, że śmierć jest nieszczęściem. Inaczej chętnie umieraliby sami.
  • Dobrych ludzi nikt nie zapomina.
  • I czarne włosy posiwieją.
  • Ironia jest potwierdzeniem pustki.
  • Jaka wina, taka kara.
  • Kiedy gniew zawładnie tobą, trzymaj język za zębami.
  • Nawet groźnym bogom nieraz łzawią oczy.
  • Nie czas modlitwie po przegranej bitwie.
  • Nie wszystko można w życiu zdobyć. Trzeba raczej wybierać.
  • Niedola ludzi jednoczy.
  • Przyjaźń jest subtelną rozkoszą szlachetnych dusz.
  • Uroda cieszy tylko oczy, dobroć jest wartością trwałą.
  • Wiem, że moje ręce nie dotkną nieba.
  • Złoto nie śniedzieje.
  • Złoto potrafi zabałamucić nawet uczciwego człowieka.

O Safonie[edytuj]

  • Po Safonie, jak po porządnej burzy, zaległa cisza. Tyle że burza wypełniła na chwilę całe miasto swym dosadnie i niewątpliwie brzmiącym grzmotem, a Safona dotknęła tylko kilku lat w dziejach świata, uratowała tylko kilka wersów w gazecianej powodzi, dopisała tylko kilka milczeń do ogólnoludzkiego hałasu.
    • Autor: Olga Masiuk, Brakująca część Safony, „Akcent” nr 3, 2001
  • Safona chyba nie była piękną kobietą, nie uznawała jej za taką starożytność, zapewne nie przedstawiałaby się w ten sposób mieszkańcom XX-wiecznego świata. Niska brunetka, być może o małych ustach, dość pospolitym, choć pokrytym przecież arystokratyczną skórą, nosie, możliwe, że bez tego ujmującego wcięcia w talii, które prowadzi do górzystości bioder. Ale, jak mawiali starożytni, pełna wdzięku, jakby spadła z nieba z Charytami, w jej głowie szumiała woda z leśnych źródeł, jej oczy przypominały kwiaty.

To, co stanowiło urok Safony, leżało poza zasięgiem ludzkiego wzroku. Należało raczej zamknąć oczy, aby poczuć zapach jej ciała, oddychać przesyconym jej słowami powietrzem. To, co najważniejsze nie przyjmowało żadnych kształtów, było ulotne, wręcz nieistniejące, a jednak zostawiało ślad wspomnień.

    • Autor: Olga Masiuk, Brakująca część Safony, „Akcent” nr 3, 2001
  • Trudno jednak określić rolę, jaką w świecie poetyckim odegrała Safona. Jest matką poezji czy jej kochanką? Pierwsza kobieta zajmująca się lirycznym rzemiosłem, pełna macierzyńskich uczuć (…), a jednak kobieta, pociągająca i pożądająca, pociągająca i pożądająca poezja, kobieta – poezja.
    • Autor: Olga Masiuk, Brakująca część Safony, „Akcent” nr 3, 2001