Hans Christian Andersen

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Hans Christian Andersen, 1869

Hans Christian Andersen (1805–1875) – duński baśniopisarz.

  • By mi dogodzić, gdym prosił o czary,
    Dała mi babcia swoje okulary.
    • For denne ene Gang din Lyst jeg stiller, / Begyndte hun og gav mig sine Briller (duń.)
    • Źródło: Kalosze szczęścia (duń. Lykkens Kalosker).
    • Opis: tymi słowami Andersen pisał o swojej babci, z której opowiadań zasłyszanych w dzieciństwie czerpał później tematy do swoich baśni.
  • Chociaż się urodziło pomiędzy kaczkami, lecz z łabędziego jaja, więc i ono także łabędziem stać się musiało nakoniec!
    • Źródło: Brzydkie kaczątko, wyd. Gebethner i Wolff, 1908, s. 18, tłum. Cecylia Niewiadomska.
  • Moja ojczyzna, Dania, jest krajem prawdziwej poezji.
    • Źródło: z pamiętnika Andersena
  • Naiwność to tylko jedna cząstka mych baśni, humor bowiem stanowi ich sól.
    • Źródło: z listu do Jonasa Collina
    • Zobacz też: naiwność
  • Od nożyczek Andersena
    papier w bajkę się zamienia.
    Wycinanka twa gotowa,
    dziękuję za dobre słowa!
    • Fra H.C. Andersens Sax / Sprang et Eventyr strax / Du Klipningen fik / Du er den milde Kritik! (duń.)
    • Źródło: podpis na jednej z wycinanek Andersena
  • Podróżować to żyć.
    • At reise er at leve. (duń.)
    • Opis: słowa Andersena często przez niego powtarzane w kontekście jego zamiłowań do podróży.
  • Teraz dopiero wiem, co to jest ciąg ptaków, teraz dopiero rozumiem, co to znaczy przemierzać ziemię!
    • Opis: słowa Andersena, podróżującego dotychczas dyliżansem po Europie, kiedy po raz pierwszy wsiadł w Niemczech do pociągu.
  • Życie każdego człowieka jest baśnią napisaną przez Boga.
  • Życie to najbardziej zdumiewająca bajka.

O Hansie Christianie Andersenie[edytuj]

  • Pana jest chwała, a mój wstyd.
    • Opis: słowa Meislinga, nauczyciela Andersena, w czasie przypadkowego spotkania po latach na ulicach Odense (kiedy Andersen był już znanym pisarzem), przepraszające go za złe traktowanie w szkole i uznające jego wyższą pozycję. Słowa te bardzo wzruszyły Andersena.
  • w lamp gasnących nocy jasny węzeł
    ciężkie liście podniesionych powiek
    taką porą przyszedł Andersen
    w snach najdalszych spokojny człowiek.

Zobacz też[edytuj]