Alfred Aleksander Konar

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów

Alfred Aleksander Konar (1862–1940 lub 1941). Prawdziwe nazwisko Alfred Aleksander Kinderfreund [1], Polski pisarz pochodzenia żydowskiego – powieści obyczajowe obrazujące mieszczańskie środowisko Warszawy, nowele, komedie, aforyzmy. Zginął w getcie warszawskim. [2]

  • Dobry strzelec nie daje Panu Bogu kul nosić.
  • Karykaturą dumy jest arogancja.
  • Kobiety są jak róże: niby zupełnie do siebie podobne, a jednak zapach, forma i kolor każdej z nich jest trochę inny.
  • Kochamy zanadto nasze dzieci, a za mało naszych rodziców.
  • Miłość – to wariacja. Lecz tylko idioci nie wariują.
  • Miłość jest jak eter. Może zabić, ale może też... ulotnić się.
  • Należy wierzyć w cośkolwiek, choćby we własną niewiarę.
  • Płciowa cnota u mężczyzny uchodzi za większą hańbę niż niecnota u kobiety.
  • Podobno szalejący z miłości, byli już przedtem wariatami.
  • Sceptyk traktuje sceptycznie nawet swój własny sceptycyzm.
  • Szczęściem wydaje się to, czego się nie ma.
  • Szkoda tych pięknych marzeń, które już się spełniły!
  • Taktyka – to nieprawa córka ojca Taktyka i matki Obłudy.
  • W potęgę lekarzy wierzą jedynie... zdrowi.
  • Wyrozumiałość jest owocem znajomości własnych błędów.
  • Z biegiem lat pozbywamy się wielu wad i... zalet.
  • Znacznie znośniej jest się nudzić samemu niż we dwoje.
Źródło: „http://pl.wikiquote.org/wiki/Alfred_Aleksander_Konar”