Stanisław Piętak

Stanisław Piętak (1909–1964) – polski poeta i prozaik.

(…) Kasztanka widocznie podziębiła się mocno na pastwisku (ostatnio było kilka chłodnych nocy) i ze smutnie zwieszonym łbem , kaszląc raz po raz, ciągnęła wóz. (…) Karol Sobowiec, młody magister filozofii, siwedzący na wozie z lejcami i batem w ręku, wyglądał też nienajlepiej. Był chudy, blady, głowa zwisała mu niemal jak kobyle, oczy patrzyły smutno, prawie ponuro. (…) (s. 5)
(…) i przeleżał w szpitalu dłuższy czas. Dopiero jesienią 1946 roku wrócił do normalnego życia. Nie poszedł jednak do szkolnioctwa, jak planował sobie przedtem, rychło porwało go wartkie życie polityczne ówczesnego czasu.
KONIEC (s. [221].)
- Źródło: Łuna : Powieść, Wydawnictwo Ludowe, Warszawa 1949

Ziemia odsłania się ta sama, a jednak inna,
Wybucha zieleń i woda źródlana.
Wiosna, która przeżywa swój byt w dwa, trzy miesiące,
trwa ledwo kilka godzin…
- Źródło: Ze snów, „Życie Literackie” nr 35, 1 września 1957, s. 8.

O Stanisławie Piętaku

Był przede wszystkim bardzo skromnym człowiekiem. Gdy chodził jeszcze do liceum, tu w Tarnobrzegu, to ksiądz Gunia chciał, żeby on koniecznie do seminarium poszedł. Nawet mu to stryj mój obiecał, ale później mu jakoś się odmieniło.
- Autor: Franciszek Bolesław Piętak
- Źródło: Sabina Olszewska, Życie Piętaka. Sarmacja Kalety, 30 września 2009

Jak przyjeżdżał do nas, to się z wszystkimi sąsiadami witał i żona jego z podobnym charakterem była. Nawet się nie wstydziła na boso pochodzić. Tak jakby ze wsi pochodziła.
- Autor: Stanisława Piętak
- Źródło: Sabina Olszewska, Życie Piętaka. Sarmacja Kalety, 30 września 2009

U Piętaka poczucie odpowiedzialności jest najgłębszym i najistotniejszym rysem ludzkiej natury… Był osobowością niesłychanie złożoną. Nie znaliśmy go dobrze jako człowieka i nie znamy jako pisarza. Nie mam wątpliwości, że będziemy go jeszcze odkrywać. I może zrozumiemy go lepiej.
- Autor: Henryk Bereza, Sztuka czytania