Stanisław Leszczyński

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stanisław Leszczyński

Stanisław Bogusław Leszczyński (1677–1766) – król Polski i wielki książę litewski w latach 1705-1709 oraz ponownie w latach 1733–1736, książę Lotaryngii od 1738.

  • Głos wolny, wolność ubezpieczający.
  • Można zręcznie i delikatnie pochwalić kobietę, mówiąc źle o jej rywalkach.
  • Serce zajęte miłością, podobne jest do powierzchni wody mocno wzburzonej; która tylko sama sobie zostawiona, naturalnym sposobem może odzyskać spokojność i jasność; wszystkie inne środki bardziej, by ją jeszcze wzburzyły.
  • Skromność powinna być cnotą tych, którym brak innych cnót.
    • Oryg.: La modestie devrait être la vertu de ceux à qui les autres manquent.
    • Źródło: Joseph de Laporte, L'esprit des monarques philosophes, Marc-Aurele, Julien, Stanislas et Frederic, Vienne 1765. Cytowane m.in. przez Arthura Schopenhauera.

O Stanisławie Leszczyńskim[edytuj]

  • Król ten w swoim nowym państwie [w Lotaryngii] więcej zrobił dobrego niż wszyscy królowie Sarmacji nad brzegiem Wisły.
    • Opis: opinia Woltera z 1749
    • Źródło: Cudzoziemcy o Polsce. Relacje i opinie, wybrał i opracował J. Gintel. T. 2: wiek XVIII-XIX. Kraków 1971
  • Otyły, średniego wrostu, twarz okrągła, duże brwi siwe, nos mierny orli, zęby zniszczone, sczerniałe od tytoniu, wiek od lat 50 do 60, lecz bliżej sześćdziesiątki.
    • Źródło: Cesarski list gończy za królem Stanisławem z roku 1733, cyt. za: J. Feldman, Stanisław Leszczyński, Warszawa 1984
  • Wizerunki jego z czasów młodocianych ukazują dorodnego mężczyznę o pociągłej twarzy, orlim nosie, bujnym wąsie, podgolonej po sarmacku czuprynie, oczach pełnych ognia i życia - osobliwa mieszanka kobiecego wdzięku z jurnym temperamentem.
    • Autor: J. Feldman, Stanisław Leszczyński, Warszawa 1984
  • Władca, którego naród polski dwa razy na tron powołał; który w nieszczęściu sercem czułym, spokojnym, a nawet wesołym najdotkliwsze ciosy losu znosił; który na koniec zaszczycony wszelkimi cnotami człowieka i monarchy, jak ów Marek Aureliusz od współczesnych jednomyślnie królem-filozofem nazwany został.
    • Źródło: Materiały do historii Stanisława Leszczyńskiego, Wyd. E. Raczyński, Poznań 1841