Polski Kodeks Honorowy

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Polski Kodeks Honorowy (znany też jako Kodeks Boziewicza) – publikacja z 1919 r. dotycząca zasad postępowania honorowego, w tym odbywania pojedynków, autorstwa Władysława Boziewicza. W Polsce międzywojennej podstawowy dokument (pozaprawny) regulujący te zasady.

Calendar.png
Ten artykuł ma chronologiczny układ cytatów.

Część pierwsza: Zasady pokojowego postępowania honorowego[edytuj]

  • Pojęciem osoby, zdolnej do żądania i dawania satysfakcji honorowej albo krótko: osobami honorowymi lub z angielskiego: gentlemanami nazywamy (z wykluczeniem osób duchownych) te osoby płci męskiej, które z powodu wykształcenia, inteligencji osobistej, stanowiska społecznego lub urodzenia wznoszą się ponad zwyczajny poziom uczciwego człowieka.
    • Źródło: Rozdział I: Osoby zdolne do żądania i dawania satysfakcji honorowej, Art.l.
  • Do wyrządzenia obrazy nie potrzeba zamiaru obrażenia. Sam fakt rozstrzyga. Jednakowoż zupełnie inaczej odpowiada obrażający przypadkowo, bez zamiaru, a inaczej obrażający z premedytacją (o czym niżej).
    • Źródło: Rozdział II: Obraza, Art. 15.
  • Gentleman nie powinien nigdy na zniewagę reagować zniewagą.
    • Źródło: Rozdział VI: Postępowanie honorowe, Art. 52
  • Jasno i bez jakichkolwiek zastrzeżeń winna brzmieć treść oświadczenia honorowego. Wszelkie usiłowania osłabienia treści takiego oświadczenia przez dodawanie zastrzeżeń lub usprawiedliwiań, są niedopuszczalne.
    • Źródło: Rozdział VIII: Zadośćuczynienie, Art. 114

Część druga: Pojedynek[edytuj]

  • Wprost nadużyciem należy nazywać grasujący w niektórych okolicach Polski zwyczaj, uprawniający wyzwanego do wyboru broni. Niesłychany ów usus zakradł się do nas, zdaje się z niektórych południowo-niemieckich okolic, gdzie ma bardzo starą tradycję. Genezą zaś jego jest średniowieczne rozporządzenie Fryderyka Barbarosy, przyznające wyzwanemu prawo wyboru miejsca, czasu, broni i sędziego spotkania.
    • Źródło: Rozdział XIV: Wybór broni, uwaga do Art. 217
  • Zarówno do pojedynku pistoletowego, jak też do pojedynku na szable, nie nadają się tereny piaszczyste (wydmy piasku), albo tereny częściowo stałe, częściowo zaś pokryte piaskiem, usuwającym się pod stopami.
    • Źródło: Rozdział XVI: Teren walk, Art. 250