Piotr I Wielki

Piotr I Wielki

Piotr I Aleksiejewicz Wielki (1672–1725) – car Rosji od 1682 roku, a od 1721 cesarz; twórca imperialnej Rosji.

• Podwładny powinien przed obliczem przełożonego mieć wygląd lichy i durnowaty, tak by swoim pojmowaniem istoty sprawy nie peszyć przełożonego.
  • Подчинённый перед лицом начальствующим должен иметь вид лихой и придурковатый, дабы разумением своим не смущать начальство. (ros.)
  • Opis: cytat przypisywany, rzekomy ukaz carski z 9 grudnia 1709, ale brak potwierdzających go źródeł.
  • Źródło: Указы Петра Первого (Великого): 5 знаменитых законов, установленные царём, kp.ru

• Polska to dla Rosji pomost do Europy, a Bałtyk to nasze okno na świat.
  • Zobacz też: Morze Bałtyckie

• Strata czasu jest, podobnie do śmierci, nieodwracalna.
  • Źródło: Melania Sobańska-Bondaruk, Stanisław Bogusław Lenard (oprac.), Wiek XVI-XVIII w źródłach. Wybór tekstów źródłowych z propozycjami metodycznymi dla nauczycieli historii i studentów, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1997, ISBN 8301124385, s. 399.
  • Zobacz też: czas, śmierć

• Zastałem Rosję strumyczkiem, pozostawię ją rzeką; jeśli moi następcy rozumnie poprowadzą losy Rosji, uczynią z tego wielki ocean, którego wody zaleją całą Europę, bez względu na przeszkody ludzi, którzy będą starali się wstrzymać zalew.
  • Źródło: Wioletta Zielecka, Wielki reformator w: Romanowowie (tom 3. z serii Dynastie Europy), Biblioteka Gazety Wyborczej, ISBN 9788326800832, 2010, s. 59.

O Piotrze I

• Cieśla i nawigator, ten władca zadowalał się przy projektowaniu swego miasta [Petersburga] jednym instrumentem – linijką. Rozpościerała się przed nim płaska równina i miał wszelkie dane, by odnosić się do niej jak do mapy, gdzie linie proste są najkorzystniejsze. Jeżeli nawet są w tym mieście zakręty, to nie dlatego, że tak zostało zaplanowane, lecz dlatego, że był kreślarzem niestarannym – co rusz palec ześlizgiwał mu się z linijki i kreska wiła się pod paznokciem.
  • Autor: Josif Brodski, Przewodnik po przemianowanym mieście, tłum. Andrzej Mietkowski, w: Śpiew wahadła, Paryż 1989, s. 50.
  • Zobacz też: Petersburg