Piotr III Romanow

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piotr III Romanow

Piotr III Romanow (1728–1762) – cesarz Rosji od stycznia do lipca 1762.

  • Bawcie się, dzieci!
    • Opis: wrzucając Stanisława Augusta Poniatowskiego do łóżka swej żony Katarzyny tuż po aresztowaniu go, gdy wychodził z jej sypialni.
    • Źródło: Adam Ian, Seks i sława. Od Kleopatry do Polańskiego, tłum. Agnieszka Tynecka, Tomasz Bednarowicz, Robert Foltyn, Time after Time, Los Angeles-Łódź 1991, ISBN 8390036002, s. 22.
  • Co ci zrobiłem?
    • Opis: do Aleksieja Orłowa, który miał go zamordować.
    • Źródło: Isabelle Bricard, Leksykon śmierci wielkich ludzi, op. cit., s. 359.
  • Nie dość było, że nie pozwolono mi rządzić w Szwecji i że zabrano mi rosyjską koronę? Teraz chcą pozbawić mnie życia!
    • Opis: niedługo przed swoją śmiercią, gdy cierpiał z powodu otrucia.
    • Źródło: Isabelle Bricard, Leksykon śmierci wielkich ludzi, op. cit., s. 359.
  • To by się dopiero mój sługa uśmiał, jakby nas tak leżących zobaczył!
    • Opis: w noc poślubną.
    • Źródło: Helmut Werner, Tyranki. Najokrutniejsze kobiety w historii, tłum. Monika Gajowa, Wydawnictwo Jeden Świat, Warszawa 2005, ISBN 8389632241, s. 189.
  • Zupełnie nie wiem, jak to się dzieje, że moja żona zachodzi w ciążę.
    • Źródło: Adam Ian, Seks i sława. Od Kleopatry do Polańskiego, op. cit., s. 19.

O Piotrze III Romanowie[edytuj]

Wypowiedzi Katarzyny II[edytuj]

  • Gdyby chciał być kochany, nie byłoby to dla mnie trudne. Jestem bowiem z natury skłonna i przyzwyczajona do tego, aby wypełniać swoje obowiązki. Jednak musiałabym mieć męża posiadającego zdrowy rozsądek, a tego wielki książę, niestety, nie posiada.
    • Źródło: Helmut Werner, Tyranki. Najokrutniejsze kobiety w historii, op. cit., s. 197.
  • Mąż mój wydał rozkaz zabicia mnie i mojego dziecka!
    • Opis: zawołanie do garnizonów wojskowych podczas zamachu stanu w 1762.
    • Źródło: Helmut Werner, Tyranki. Najokrutniejsze kobiety w historii, op. cit., s. 189.
  • Obawiając się skandalu, przystałam tylko na ostatnią trójkę.
    • Opis: kiedy Piotr III zażądał po obaleniu kochanki, psa, murzyńskiego służącego i skrzypce w więzieniu.
    • Źródło: Henri Troyat, Catherine the Great, Aidan Ellis, 1993, cyt. za: Shelley Klein, Największe zbrodniarki w historii, tłum. Barbara Gutowska-Nowak, wyd. Muza, Warszawa 2006, ISBN 8373198547, s. 76.
  • Pokochałabym mego męża, gdyby choć tylko on choć trochę chciał lub potrafił dać się kochać. Lecz w pierwszych dniach mego małżeństwa doszłam do kilku gorzkich wniosków na jego temat. Powiedziałam sobie: „Jeżeli pokochasz tego człowieka, staniesz się najbardziej żałosną istotą na ziemi. Uważaj. Co się tyczy uczuć do tego jegomościa, myśl raczej o sobie, madame”.
    • Źródło: Memoirs, cyt. za: Shelley Klein, Największe zbrodniarki w historii, op. cit., s. 74.
  • Prawdę powiedziawszy sądzę, że bardziej pociągała mnie korona Rosji niż jego osoba.
    • Autor: Jean des Cars, Kobiety, które zawładnęły Europą. Najpotężniejsze królowe, wyd. Muza, Warszawa 2014, s. 109.
  • W tym czasie wielki książę, szczególnie gdy wieczorami podpił sobie, co zdarzało mu się co dzień, powziął wyraźną skłonność do księżniczki kurlandzkiej. Nie odstępował jej na krok, rozmawiał wyłącznie z nią; nie zachowywał przy tym żadnej dyskrecji, nie licząc się ani z obecnością moją, ani innych, tak że poczułam się urażona i dotknięta w miłości własnej, widząc jak przedkładał ponad mnie tę małą pokrakę. (…) Do oczu napłynęły mi łzy i poszłam spać. Zaledwie zasnęłam, gdy przyszedł wielki książę, aby się również położyć. Był tak pijany, że nie wiedział, co robi, i zaczął opowiadać mi o niezwykłych zaletach swojej ślicznotki. Udałam, że mocno śpię, aby go zmusić wreszcie do milczenia. On jednak podniósł głos, aby mnie obudzić, widząc zaś, że nie daje znaku życia, dwa czy trzy razy dość mocno trącił mnie w bok pięścią, aż wreszcie, pomstując na mój mocny sen, odwrócił się i zasnął. Po tych kuksańcach wiele tej nocy płakałam…

Inne[edytuj]

  • Często sprawiał wrażenie młodzieńca niespełna rozumu, który na domiar złego nie wyrósł jeszcze z lat dziecinnych. Bawił się lalkami, marionetkami, żołnierzami wyciętymi z papieru (…).
  • Człowiek ten doprawdy nie miał szczęścia nie tylko za życia, ale poś mierci. Historycy i pisarze obrzucali Piotra Fiodorowicza najróżniejszymi epitetami. „Tępy żołdak” i „lokaj Fryderyka II”, „wróg wszystkiego, co rosyjskie” i „chroniczny alkoholik”, „ograniczony pyszałek”, „nieudolny małżonek” – to jeszcze niepełny zbiór określeń, które do dzisiaj spotyka się we wzmiankach o tym imperatorze rosyjskim.
  • Dał się złożyć z tronu z taką łatwością, z jaką dziecko kładzie się spać.
    • Autor: Fryderyk II Wielki
    • Źródło: Isabelle Bricard, Leksykon śmierci wielkich ludzi, op. cit., s. 359.
  • Już podczas nocy poślubnej Katarzyna miała okazję się przekonać, że w Rosji nawet pożycie intymne wygląda inaczej niż w pozostałej części świata. Piotr wlazł do wyra, nie zdejmując swoich ciężkich buciorów, po czym przez następną godzinę czy dwie oddawał się zabawie ze swoją imponującą kolekcją lalek, podczas której oznajmił wielkiej księżnej, że od dziś ma nową kochankę. A na koniec odwrócił się na drugi bok i zaczął chrapać. Jak się okazało, tego typu zachowanie powtarzało się odtąd co noc przez kolejnych dziewięć lat, dopóki Piotr nie przeniósł się do własnego łóżka (wcześniej jakoś nie wpadł na ten pomysł). Kilka lat później, kiedy znaleziono go martwego, a wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazywały morderstwo, Katarzynę uznano za osobę przynajmniej częściowo odpowiedzialną za ten stan. Doprawdy, sam nie wiem, skąd ten pomysł!
    • Autor: Will Cuppy, Życie i upadek prawie wszystkich, Wydawnictwo Książkowe „Twój Styl”, Warszawa 2005, tłum. i wstęp Wojciech Tyszka, ISBN 8371634099, s. 178–179.
  • Matuszko, łaskawa caryco! Co mam wyrazić i opisać w związku z tym, co się wydarzyło? Nie zaszczycisz swego wiernego sługi zaufaniem. Lecz powiem prawdę, jak w obliczu Boga. Matuszko, gotów jestem umrzeć, ale nie wiem, jak doszło do tego nieszczęścia. Jesteśmy zgubieni, jeśli nie okażesz mi łaski. Matuszko – jego już nie ma. Nikt by w to nie uwierzył. Jak mogliśmy sobie uroić, że podniesiemy rękę na cara. Lecz, caryco, nieszczęście już się stało. Przy stole u księcia Fiodora doszło do kłótni i zanim zdążyliśmy ich rozdzielić, jego już nie było.
    • Autor: Aleksiej Orłow
    • Opis: list z jego reakcją na tajemniczą śmierć Piotra III Romanowa.
    • Źródło: Helmut Werner, Tyranki. Najokrutniejsze kobiety w historii, op. cit., s. 189.
  • Niestety, splendor zorganizowanych uroczystości [ślubnych] nie szedł w parze z tym, co Katarzynie miał do zaoferowania młody małżonek. Piotr był wyjątkowo szpetny, miał postarzałą i zniekształconą przez ospę twarz, a ponadto wiele wad, które ujawniły się z biegiem lat. Okazało się, między innymi, że jest uzależniony od alkoholu. Katarzyna odkryła także, że jej mąż jest sadystą. Pewnego dnia, gdy weszła do jego komnaty, zobaczyła miniaturową szubienicę, na której wisiał szczur. Na pytanie, co było powodem tak okrutnego zachowania, Piotr zupełnie poważnie odparł, że zwierzak musiał zostać przykładnie ukarany za zjedzenie kilku miniaturowych żołnierzyków, którymi przyszły car uwielbiał się bawić.
    • Autor: José María López Ruiz, Tyrani i zbrodniarze. Najwięksi nikczemnicy w dziejach świata, tłum. Agata Ciastek, Dom Wydawniczy Bellona, Warszawa 2006, s. 193.
  • Ojciec (…) nie interesował się nim wcale, powierzając wychowanie syna tępym i okrutnym oficerom, sam odszedł z tego świata w 1739 roku. Chłopiec miał wtedy jedenaście lat i jego przyszłość zapowiadała się żałośnie. Słaby, zastraszony z powodu nieustannych kar, młody książę nienawidził wszystkiego, do czego usiłowano go brutalnie wdrożyć, a zwłaszcza nauki. Bardzo wcześnie, czując się szykanowany, zapowiadał, że w przyszłości tez będzie ćwiczył ludzi i to w sposób bezwzględny. Postawa maltretowanego młodzieńca, który chciał się zemścić na wszystkich. Powtarzał, że będzie urządzał defilady wojskowe w stylu pruskim, pił jak kozak i zadawał się z wieloma kobietami. Jego obyczajów nie złagodziła, niestety, gra na skrzypcach, której namiętnie się oddawał i w której starano się mu nie przeszkadzać. Praktycznie od wczesnej młodości Piotr odznaczał się uporem, ograniczoną inteligencją, był kapryśny i infantylny. Niewątpliwie smutne, spartańskie dzieciństwo i brak rodzicielskiej troski ukształtowały jego posępną i obłudną osobowość. Swoista forma samoobrony.
    • Źródło: Jean des Cars, Kobiety, które zawładnęły Europą. Najpotężniejsze królowe, op. cit., s. 102.
  • Wychwalając usilnie Prusaków, Piotr obraża Rosjan, którzy zmuszani są do naśladowania zwyczajów panujących w Poczdamie i stylu życia berlińczyków. Ogólny zamęt zamienia się w strach, kiedy mąż Katarzyny zaczyna sobie poczynać tak, jakby Petersburg stał się obiektem oblężenia i to cudowne miasto pogrąża się w klimacie rzekomej wojny i huku coraz liczniejszych salw artyleryjskich. Od rana do wieczora nad brzegami Newy ogłuszająca kanonada wprawia w przerażenie mieszkańców. Szczytem szaleństwa jest wydany przez Piotra III rozkaz jednoczesnego wystrzelenia ze stu potężnych dział, które mogą wstrząsnąć posadami nadbrzeży, kanałów i pierwszych mostów.
    • Autor: Jean des Cars, Kobiety, które zawładnęły Europą. Najpotężniejsze królowe, op. cit., s. 105.