Pieśń o głodzie

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Pieśń o głodzie (oryg. Pieśń o głodźe) – poemat Brunona Jasieńskiego z 1922 roku.

  • ńe będźemy już odtąd umierać więcej,
    ktużby nas takih pięknyh i olbżymih gżebał.
    roześmiejće śę wszyscy,
    weźće śę za ręce
    i prosto marszałkowską pujdźemy do ńeba.

    jak może każdy z nas,
    co dźiśaj tańczą,
    stać sę martwym,
    śmierdzącym,
    po kturym śę skrupulatńe wykadza zakrystję.
    nas,
    z kturyh każdy sam jest żyjącą monstrancją
    na serca swego białą euharystję.

    pozdejmujće ih z kszyżuw!
    ńeh źemią kroczą
    ći,
    co hćeli pszez wieki umierać za nas.
    żyće cudownym sokiem trysnęło nam w oczy,
    jak pod nożem dojżały ananas!
  • O niewiadomi bezimienni ludzie,
    zagłodzeni w Saharach milionowych miast (...)!

O poemacie[edytuj]

Zobacz też[edytuj]