Parmenides

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Parmenides

Parmenides z Elei (ok. 540–470 p.n.e.) – grecki filozof.

  • Bądź szczery w tłumie, a szybko cię zadepczą.
  • Bogowie opuszczają tych, którzy nie potrafią sprzymierzyć się z losem.
  • Byt jest, a niebytu nie ma.
  • Ciało musi być godne głowy.
  • Dusza i ciało są jak małżeństwo – dlatego muszą zestarzeć się równocześnie.
  • Gdyby nagana była mi obojętna, nie zważałbym także na pochwały.
    • Źródło: Leksykon złotych myśli, wyboru dokonał Krzysztof Nowak, Warszawa 1998.
  • Istota cierpienia jest nie do poznania, chociaż jest nam wszystkim wspólna.
  • Jest to, co jest, a nie ma tego, czego nie ma.
  • Każdy człowiek na świecie nawet w cierpieniu kocha życie.
  • Kiedy jesteśmy szczęśliwi, jesteśmy zawsze dobrzy, lecz kiedy jesteśmy dobrzy – nie zawsze jesteśmy szczęśliwi.
  • Kobieta swoim pocałunkiem przezwyciężyć może nawet śmierć.
  • Kto chce zguby, niechaj zawierzy człowiekowi.
  • Kto nie ma o czym mówić – rozprawia o niczym.
  • Kto pięknie śni, ten potem przeklina poranek.
  • Kula najdoskonalszy kształt nie ma początku ani końca.
  • Lubimy przeważnie tych, którym się nie wiedzie. Kochamy tych, którzy już nie mają szans na powodzenie.
  • Milczenie to najtrudniejsza i najdoskonalsza zarazem sztuka.
  • Szlachetny człowiek wymaga od siebie, prostak – od innych.
  • Sztuka jest cudownym zaklęciem... Jak czarodziejska fujarka potrafi nas od złego uwolnić.
  • Trud człowieka uczciwego zawsze zaowocuje.
  • Tyle jest rodzajów szczęścia, ile ludzkich miar.
  • W szlachetnych sercach nie ma miejsca dla zawiści.
  • Wielkość człowieka mierzy się wielkością wolności.
  • Wierzę w poezję, miłość, śmierć – dlatego właściwie wierzę w nieśmiertelność.
  • Wady są wszystkim ludziom jednakowe.