Mur Hadriana

Mur Hadriana

Mur Hadriana (łac. Vallum Hadriani, ang. Hadrian’s Wall) – wał obronny wyznaczający północną granicę rzymskiej Brytanii wybudowany w latach 121–129 n.e.

• Rozciągał się na przestrzeni 120 km od ujścia rzeki Tyne na wschodzie po Zatokę Solway Firth na zachodzie. Na całej jego długości co pięćset metrów rozmieszczono wieże strażnicze, a co półtora kilometra – większe, ufortyfikowane bramy. Każdy posterunek był widoczny z dwóch sąsiednich. (…) Oczywiście w wielu miejscach mur został rozebrany, gdyż na przestrzeni 15 stuleci pełnił rolę protoplasty marketu budowlanego. Okoliczni mieszkańcy używali pochodzących z wału fachowo przyciętych kamieni wielkości bochna chleba do budowy domów i kościołów. Nawet najlepiej zachowane odcinki mają teraz wysokość 1,5 m, a nie trzy metry, jak za czasów cesarza.
  • Autor: Cullen Murphy, Mur Hadriana, „The Atlantic”, 26 kwietnia 2013.

• Uciążliwa droga snuje się bez końca, bez końca… wiatr poświstuje ci w pióropuszu… mijasz ołtarze, poświęcone legionom i wodzom już zapomnianym (…) A kiedy już ci się zdaje, żeś dotarł na sam koniec świata, widzisz nagle dym ciągnący się, jak zasięgnąć okiem ze wschodu na zachód, a potem pod jego pokrowcem obaczysz (…) długi, niezbyt wysoki rząd wieżyc, to wznoszący się wzwyż, to opadający, to chowający się w załomach gruntu, to znów ukazujący się wyraziście. To właśnie ów słynny mur!
  • Autor: Rudyard Kipling, Puk z Pukowej Górki, tłum. Józef Birkenmajer

• Vallum było w istocie rodzajem „muru berlińskiego”, zaś jego głównym zadaniem było uniemożliwienie swobodnego kontaktowania się ludności obu części Brytanii. Po obu stronach muru zamieszkiwała przecież ta sama społeczność, sztucznie teraz rozdzielona.
  • Autor: Wojciech Lipoński, Narodziny cywilizacji Wysp Brytyjskich, wyd. Bene Nati, Poznań 1995, s. 132.
  • Zobacz też: Mur Berliński, Celtowie

Zobacz też:

• Hadrian