Mieczysław Romanowski

Mieczysław Romanowski (ok. 1860)

Mieczysław Romanowski (1833–1863) – poeta polski.

• Aniołeczko! Dziewczę moje,
  Na rozstanie rączkę daj.
  • Źródło: Pożegnanie (1863)

• Błogosław, Boże, rolnika dłoni,
  Nie dopuść nigdy nań głodu.
  Gdy sieje, niech mu skowronek dzwoni;
  Gdy zbiera, użycz mu chłodu.
  • Źródło: Prośba

• Co tam marzyć o kochaniu…
  • Źródło: Co tam marzyć, w: Poezye Mieczysława Romanowskiego, wyd. Karola Wilda, Lwów 1863, s. 22.

• Co śni serce, niech raz prześni!
  W twarde życie twarde pieśni
  Niech wiodą jak w tan.
  A miast ręce rękojeści
  Szczery uścisk gdy obwieści
  Z niebios chwilę Pan.
  • Źródło: Co tam marzyć, w: Poezye Mieczysława Romanowskiego, wyd. Karola Wilda, Lwów 1863, s. 22.

• Gdzie ja się z tęsknym sercem obrócę.

• Jam przedburzowiec, przeklęte plemię!
  • Źródło: Żegnaj, z 1857 roku

• Lećcie, me pieśni! Niech wam towarzyszy
  Szczęśliwa gwiazda pod gościnne strzechy
  Zwiastujcie burzę śród gniotącej ciszy,
  Smutnych pozdrówcie dźwiękami pociechy,
  Lećcie, witajcie ludzi po kolei,
  Jak ptactwo wiosny, okrzykiem nadziei.
  • Źródło: Sestyny, 1904

• Orły, sokoły!
  Dajcie mi skrzydła!
  • Źródło: początek wiersza z 1856 roku

• Przebaczcie, ojce, mężowie zbrojni!
  Wyście już w grobach spali spokojni,
  Minione boje wara się i nie śnią,
  A ja was moją rozbudzam pieśnią.
  • Źródło: Ku ojcom

• Tyś pobladła, drżą ci dłonie,
  Dziewczę lube, nie bój się;
  Ho — ho! marne ich pogonie,
  Nie dosięże Tatar mnie.
  • Źródło: Ucieczka, 1913