Mariusz Baryła

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Mariusz Baryła (ur. 1964) – polski poeta., autor dwóch książek poetyckich: "Koniec wieku" (1994) i "Okna" (1999). Debiutował w 1984 r. w "Radarze". Swoje utwory publikował we wszystkich najważniejszych pismach literackich w kraju, a także w antologiach. Czterokrotny laureat nagrody "Czerwonej Róży" w Gdańsku (1985, 1987, 1990, 2020), nagrody poetyckiej Warszawskiej Jesieni Poezji (1986), nagrody im. Georga Trakla przyznanej przez Austriacki Konsulat Generalny w Krakowie (1993), nagrody im. Zbigniewa Herberta w Toruniu (2016), nagrody im. Cypriana Kamila Norwida w Pruszkowie (2021), nagrody specjalnej w ramach Małopolskiej Nagrody Poetyckiej "Źródło" w Tarnowie (2021).

  • Fotografuj zoomem: histeryczny saksofon
    zaraz potem czuły niczym dziecko pośród
    piskląt; talerze perkusji sypiące refleksami
    i bas konający jak zwierzę. A on siedział
    i czuwał – z czupryną ognia na głowie
    w białej koszuli poplamionej mrokiem.
    • Źródło: Krzysztof Komeda
  • Nie kocha świat szaleńców, wizjonerów, tłukących
    w szyby zaparkowanych samochodów jak oszalałe
    brunatne motyle. Nikt nie podnosi słuchawki żeby
    zadzwonić gdziekolwiek, do schroniska dla zwierząt,
    do międzymiastowej, czy do wielkiego budynku z wieżą
    by wyrwać ze snu złote hełmy strażackie.
    Mieszczańskie ciała kobiet i mężczyzn wpłynęły
    w morze przedmiotów i papierowych pieniędzy.
    • Źródło: Okna
  • Ojcze mój który nie wiem gdzie jesteś
    zawsze pamiętam i mówię do chłopca
    różne rzeczy czuję że bywasz przy mnie
    gdy niebezpiecznie zbliżam się do linii
    ciągłej. Wkrótce pogadamy o wozach
    i nieskończonej czerwieni ich lakierów.
    Cudowni są bezkarni oszuści i święte
    ich słowa. Dziękuję za wspaniałe pokusy
    którym nie potrafiłem się oprzeć
    • Źródło: Ojcze mój który nie wiem gdzie jesteś
  • post trwał przeszło dziewięćdziesiąt
    dni dzieciom szarzały oczy
    i zapadały się policzki jednak
    w całym Litzmannstadt
    nie znalazł się choćby jeden
    owdowiały Feldfebel o imieniu
    Joseph który wziąłby za żonę Miriam
    brzemienną włókniarkę o semickich
    rysach i przywrócił nazwy
    przedmiotów i funkcji aby
    rzeczownik König stał zawsze
    przed słowem Führer
    • Źródło: Pomarańcze