Krzysztof Boczkowski (poeta)

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Krzysztof Boczkowski (ur. 1936) – polski poeta.

  • Jestem zmęczona, Pawle. Jestem stara,
    a ty ciągle masz pretensje do świata i ludzi
    – jak mały chłopiec, którego rozpuściła matka.
    • Źródło: Verlaine
  • Na drewnianej werandzie, gdzie nasturcje jak płomyki
    pną się po śniadych schodach,
    i stary dębowy stół jest środkiem świata;
    z siostrą cioteczną próbuję zrozumieć uśmiechy dorosłych
    • Źródło: W dzieciństwie i później
  • Teraz gdy zrozumiał już,
    że jest stary
    ceni ją bardziej niż wtedy gdy młoda wchodziła do domu
    – nogi smugi księżyca na trawie
    srebrne, z zielonymi sprzączkami na czarnych pantoflach [...]
    jej słowa były łąką o świcie i
    czerwonymi wargami nocy.
    • Źródło: Śniadanie na trawie
  • Węzły miłości – były mym labiryntem.
    Krążyłem w nich i umieram
    na starość.
    • Źródło: Minotaur