Królestwo Aragonii

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Skocz do: nawigacja, szukaj
Korona Domu Aragonii u szczytu potęgi w XV wieku, ciemniejszym kolorem zaznaczono terytorium właściwe Aragonii

Królestwo Aragonii – historyczne państwo istniejące formalnie w latach 1035–1707, faktycznie zaś niezależne do czasów unii z Królestwem Kastylii, z którym od przełomu XV i XVI wieku utworzyło Królestwo Hiszpanii.

  • Aragonia odegrała znaczną rolę w rekonkwiście. Podczas skomplikowanej rozgrywki zawiązywano różne sojusze: Aragonia łączyła się z Kastylią, by naciskać Maurów, lub z Maurami, by powstrzymać Kastylijczyków.
    • Autor: Norman Davies, Zaginione królestwa, przeł. Bartłomiej Pietrzyk, Joanna Rumińska-Pietrzyk, Elżbieta Tabakowska, wyd. Znak, Kraków 2010, s. 181.
  • W niektórych regionach Korony Aragońskiej współistniały chrześcijaństwo, judaizm i islam. Nie było jednak reguły. Na ziemiach odzyskanych niedawno w wyniku rekonkwisty przeważali wciąż Maurowie. W większej części miast oraz miasteczek Aragonii i Katalonii mieszkali oni w zamkniętych dzielnicach, gdzie jednak dochodziło do przyspieszonej asymilacji językowej. Na wsi pozostawiano ich często pod nadzorem templariuszy. Żydzi również żyli osobno, zgodnie z zasadami Talmudu, odgrywali wszakże ważną rolę w życiu intelektualnym, w medycynie i handlu. Bardzo trudno skwantyfikować rozmiar tolerancji lub prześladowań. (…) Jednak (…) aż do końca XV wieku królestwo-hrabstwo i podległe mu terytoria były oprócz Rzeczypospolitej Obojga Narodów jednymi z nielicznych miejsc w Europie, gdzie Żydom świetnie się powodziło.
    • Autor: Norman Davies, Zaginione królestwa, przeł. Bartłomiej Pietrzyk, Joanna Rumińska-Pietrzyk, Elżbieta Tabakowska, wyd. Znak, Kraków 2010, s. 197–198.
  • W odróżnieniu od Kastylii, w Aragonii ponad centralizm stawiano szacunek dla lokalnego prawa i tożsamości. Obecnie sądzi się, że legendarną „przysięgę z Sobrarbę” stanowiącą formalną umowę między władcą a poddanymi wymyślono znacznie późnej. Odzwierciedla ona jednak w gruncie rzeczy starą tradycję.
    • Autor: Norman Davies, Zaginione królestwa, przeł. Bartłomiej Pietrzyk, Joanna Rumińska-Pietrzyk, Elżbieta Tabakowska, wyd. Znak, Kraków 2010, s. 181.

Zobacz też: