Henryk II Pobożny

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk II Pobożny

Henryk II Pobożny (1196/1207–1241) – książę śląski, krakowski i wielkopolski; poległy w bitwie z Tatarami pod Legnicą.

  • Gorze się nam stało.
    • Opis: wypowiedziane tuż przed śmiercią słowa Henryka Pobożnego na widok klęski jego wojsk podczas bitwy z Mongołami pod Legnicą 9 kwietnia 1241. Uważane za jedno z najwcześniej zapisanych zdań w języku polskim
    • Źródło: Maciej Wilamowski, Konrad Wnęk, Lidia A. Zyblikiewicz, Leksykon polskich powiedzeń historycznych, Kraków 1998, s. 44.

O Henryku II Pobożnym[edytuj]

  • Pobożność Henryka wyrażała się w jego pewnych zdolnościach nadprzyrodzonych. Zginął on bowiem w bitwie z Tatarami pod Legnicą zaledwie po trzech latach panowania. Prawdopodobnie – jak sądzą dziś historycy – bitwa ta w ogóle nie miała miejsca. Tatarzy takiej bitwy nie odnotowali. Stawia to Henryka Pobożnego w dość niezręcznej sytuacji, gdyż został zabity na polu bitwy, której nie było. W polskiej tradycji bitwa urosła do pokaźnych rozmiarów i mówi się nawet, że Tatarzy zebrali 9 worków uszu obciętych poległym w niej chrześcijanom. Gdyby obcinali nie uszy, lecz palce u nóg, to Henryk Pobożny po śmierci w ogóle nie zostałby odnaleziony. Po bitwie, jako że był już wówczas pozbawiony głowy, rozpoznano go bowiem jedynie na podstawie tego, że miał u lewej nogi sześć palców, a nie była to bynajmniej cecha anatomiczna występująca na tym etapie ewolucji u wszystkich Polaków. Nadprzyrodzone zdolności Pobożnego obejmują też – mimo drastycznie skróconego żywota – spłodzenie dwanaściorga dzieci. Sztuka to tym większa, że jako Pobożny dokonał tego z jedną żoną. Niestety, i ten wyczyn skończył się dla niego smutno: wszystkie te dzieci chciały potem rządzić jakimś księstwem, a niektórym to się nawet udało. Pobożny miał więc i może życie nadprzyrodzone, ale nie cudowne.