Grobowiec świetlików

Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Grobowiec świetlików – pełnometrażowy film anime z 1988 roku; reżyserem i autorem scenariusza jest Isao Takahata; poniższe cytaty (jeśli nie zaznaczono inaczej) pochodzą z tłumaczenia Seweryna Pazleja, które czytał lektor Tomasz Orlicz.

  • Dlaczego świetliki tak szybko umierają?
    • Postać: Setsuko
  • Dosyć tego! Pojmiecie wreszcie, że trwa wojna? Skaranie boskie! Para szkodników – oto czym jesteście. Chowacie się zamiast pomagać. Zamieszkajcie sobie w tym schronie na stałe.
    • Postać: ciotka Seity i Setsuko
  • Nie martw się, Setsuko. Najesz się do syta. Już nigdy więcej cię nie opuszczę. Obiecuję.
    • Postać: Seita
  • Przegraliśmy wojnę? Cesarstwo wielkiej Japonii skapitulowało? A flota? Co takiego? Okręt mojego ojca też [poszedł na dno]? To dlatego tata nie pisał! (zostaje odepchnięty przez jednego z Japończyków, po czym wybiega) Niech go piekło pochłonie! Tato! Taty też już nie ma. Nie żyje. Tato!
    • Postać: Seita

O Grobowcu świetlików[edytuj]

  • Niezwykły film. Trudno nie docenić siły zawartego w nim antywojennego przesłania, ale przecież jest też coś więcej. Nie brak głosów, że to wciąż jeden z najodważniejszych artystycznie filmów animowanych.
    • Autor: Andrzej Kołodyński, Grobowiec świetlików, „Kino”, nr 2/2014 (560), luty 2014, s. 69.
  • Wstrząsający obraz II wojny światowej. W tym wypadku chodzi o okres bombardowań japońskich miast przez amerykańskie siły powietrzne. Arcydzielność animacji studia Ghibli objawia się na kilku poziomach. Przede wszystkich w brawurowym ukazaniu koszmaru wojny z perspektywy dzieci: niewinnych, bezbronnych i zagubionych we wszechobecnych chaosie. Chyba żaden inny reprezentant kina wojennego nie jest do tego stopnia prawdziwie bolesny i dogłębnie wzruszający. Grobowiec świetlików pozbawiony jest heroicznej tonacji. Cały ciężar przeniesiony jest na tragiczny los ofiar i desperacką próbę przetrwania. Japońska animacja generuje specyficzne emocje, raczej nieobecne w amerykańskich produkcjach. Nawet tych najlepszych. Tak rzadko spotykana w kinie wojennym konwencja kina animowanego sprawia, że Grobowiec świetlików wypełniony jest niesamowitością i trudnym do opisania mistycyzmem. Wielkie, natchnione jedyne w swoim rodzaju kino.