Giambattista Marino

Giambattista Marino (1621)

Giambattista Marino (także Giovan Battista Marino; 1569–1625) – włoski poeta, główny przedstawiciel literatury włoskiego baroku.

• Głupiec! Do kogo mówię?
  Nieszczęsny! Co czynię?
  Cierpienie swe powierzam
  Brzegowi nieczułemu,
  Skale niemej, głuchemu wiatrowi…
  Jedyną odpowiedzią,
  Ach, szum fal rozszemranych!
  • Źródło: Echo; Lira, XIX, przeł. Adam Szymanowski
  • Zobacz też: cierpienie

• Goreję, Panie; coraz większy wstaje
  Ogień palący wnętrzności w perz suchy;
  To twoje dzieło bez żadnej otuchy
  Kona i z swym się gościem już rozstaje.
  • Źródło: Sonet (Goreję, Panie...), przeł. Jan Andrzej Morsztyn

• Kochaj, w miłości miłość ma nagrodę
  Największą, jaką za miłość się płaci.
  • Źródło: Pieszczoty Wenery i Adonisa, przeł. Edward Porębowicz

• W oczach, gdzie smutek i gdzie śmierć przebywa,
  Światło się pali, krwawo, mętnie, marnie.
  Spojrzenie skośne i źrenica krzywa
  Są jak komety, oczy jak latarnie.
  Z nozdrzy i wargi bladej się dobywa
  Opar trujący i smród czarny garnie;
  A gniew i pycha, i rozpacz przemienia
  W grzmot jego jęki, w błyskawice tchnienia.
  • Źródło: Rzeź niewiniątek (1632), przeł. Agnieszka Kuciak
  • Zobacz też: szatan