Ziemia obiecana

Ziemia obiecana – powieść autorstwa Władysława Reymonta.

• — Błazen.
  — Z jakiego punktu? — zapytała Mela, która najpierw się uspokoiła.
  — Ze wszystkich ludzkich punktów — odpowiedział twardo i podniósł się, oglądając za kapeluszem, w który Fela próbowała wsadzić obydwie nogi.
  — Uciekasz, Mieciek? — pytała zdumiona jego surowem spojrzeniem.
  — Muszę iść, bo muszę się wstydzić tego, że jestem człowiekiem.
  — François, otworzyć wszystkie drzwi, bo obrażone człowieczeństwo wychodzi — wołał drwiąco Bernard (...).
  • Opis: rozmowa Wysockiego z Melą na wieczorku u Müllerów.
  • Źródło: tom I, rozdział VII, wyd. G. Gebethner i spółka, Kraków 1899, s. 175 - 176.

• (...) bo pan dobrze wie, że płotkę zjada duży kiełbik, kiełbika zjada okoń, a okonia zjada szczupak, a szczupaka? Szczupaka zjada człowiek! A człowieka zjadają drudzy ludzie, jedzą go bankructwa, jedzą choroby, jedzą zmartwienia, aż go w końcu zjada śmierć. To wszystko jest w porządku i jest bardzo ładnie na świecie, bo z tego robi się ruch.
  • Postać: Dawid Halpern
  • Źródło: tom I, rozdział XIII, wyd. G. Gebethner i spółka, Kraków 1899, s. 382 - 383.

• – Dla mądrych jest zawsze dobry czas.
  – A kiedyż będzie dla uczciwych? – zapytał ironicznie.
  – Sza, panie Trawiński, oni mają niebo, po co im dobre czasy.
  • Opis: Dawid Halpern w rozmowie z Kazimierzem Trawińskim.
  • Źródło: tom I, rozdział IX, wyd. G. Gebethner i spółka, Kraków 1899, s. 229 - 230.

• Nic nie szkodzi, bo ja się panu przyznam po cichu, że zaraz skoro tylko zostanę narzeczonym, przejdę na katolicyzm. Mnie jest wszystko jedno, bo i tak moją religią jest miłość.
  • Postać: Murray
  • Źródło: tom I, rozdział XII, wyd. G. Gebethner i spółka, Kraków 1899, s. 334.

• Nie ma co gadać! Daję sto rubli i cztery sztuki białego towaru, ale proszę pań, niech wyraźnie stoi w pismach, że Szaja Mendelsohn dał na kolonie letnie sto rubli i cztery sztuki towaru. Ja się nie chwalę, ale niech ludzie wiedzą, że ja mam dobre serce...
  • Postać: Szaja Mendelsohn
  • Źródło: tom II, rozdział VI, wyd. G. Gebethner i spółka, Kraków 1899, s. 158.

• Nie pamiętał, że Müllerowskie gmachy rosły przez lat trzydzieści, że pawilon wznosił się po pawilonie, że lata całe składały się na te potężne, huczące pracą mury; nie, on pragnął mieć odrazu podobną fabrykę.
  • Opis: uczucia Krola Borowieckiego
  • Źródło: tom II, rozdział XVII, wyd. G. Gebethner i spółka, Kraków 1899, s. 331.

• Niech stoi. Wszyscy stawiają pałace i ja kazałem postawić, mają salony i ja mam salony, mają powozy i konie i ja mam powozy i konie. Kosztuje drogo, niech kosztuje i niech sobie stoi, niech ludzie wiedzą, że Müller może mieć pałace, a woli mieszkać w starym domu.
  • Postać: Müller
  • Źródło: tom I, rozdział XIII, wyd. G. Gebethner i spółka, Kraków 1899, s. 367.

• Niezależność mają tylko nędzarze, bo już nawet i miliarderzy są jej pozbawieni. Człowiek posiadający rubla jest już niewolnikiem tegoż rubla.
  • Postać: Kurowski
  • Źródło: tom I, rozdział XII, wyd. G. Gebethner i spółka, Kraków 1899, s. 346.

• – Przegrałem własne szczęście!... Trzeba je stwarzać dla drugich — szepnął wolno i mocnym, męskiem spojrzeniem, jakby ramionami niezłomnych postanowień ogarnął miasto uśpione i te obszary nieobjęte, wyłaniające się z mroków nocy.
  • Opis: rozmyślania Borowieckiego.
  • Źródło: tom II, rozdział XXIII, wyd. G. Gebethner i spółka, Kraków 1899, s. 410.

• Są miłości cieplarniane, które w zwykłej atmosferze zamierają. Są miłości ameby, które muszą obwinąć się dookoła ukochania i trwają dotąd, dopóki stamtąd czerpią życie. Są miłości — dźwięki, trzeba je wywoływać, aby były, bo same w sobie nie istnieją.
  • Źródło: tom II, rozdział XVII, wyd. G. Gebethner i spółka, Kraków 1899, s. 335.

• — Straszne jest życie! — szepnęła Anka.
  — Nie, straszne są tylko nasze wymagania od niego, straszne są tylko nasze marzenia o pięknie, straszne są tylko nasze pożądania dobra i sprawiedliwości, bo nigdy się nie urzeczywistniają i nie pozwalają brać życia takiem, jakiem ono jest. W tem leży źródło wszelkich cierpień.
  — I nadziei! — dorzuciła Nina (...).
  • Opis: rozmowa Anki z Niną i Kazimierzem Trawińskim.
  • Źródło: tom II, rozdział XXII, wyd. G. Gebethner i spółka, Kraków 1899, s. 384.

• To ja się leczę, ja nic nie robię, tylko sobie chodzę po Łodzi i patrzę jak ona mi rośnie, to jest najlepsze lekarstwo na moją chorobę.
  • Postać: Dawid Halpern
  • Źródło: tom II, rozdział III, wyd. G. Gebethner i spółka, Kraków 1899, s. 86.

• Wspomnijcie mnie czasem, jeśli chcecie i pamiętajcie, nie marnujcie życia na robienie pieniędzy, nie róbcie z siebie bydląt pociągowych, nie stawajcie się maszynami, nie znikczemniajcie się pracą nadmierną.
  • Postać: Myszkowski
  • Źródło: tom II, rozdział XVIII, wyd. G. Gebethner i spółka, Kraków 1899, s. 344.