Théophile Gautier

Théophile Gautier

Théophile Gautier (1811–1872) – francuski pisarz, prekursor parnasizmu.

• Drobna jest łódź nasza między oceany:
  Fala ją odrzuca ku niebu ze stali,
  A niebo powraca szalejącej fali –
  Więc klęknijmy wszyscy pod ten maszt strzaskany.
  
  Od grobu nas dzieli jeno jedna deska:
  Może dzisiaj w głębi wód gorzkiego łoża
  Zaśniem pod całunem białej piany morza, –
  A świecić nam będzie łyśnica niebieska...

• Źródło: W burzy. Modlitwa, [w:] Liryka francuska. Serya pierwsza, wyd.J. Mortkowicz, Warszawa 1911, s. 13, tłum. Bronisława Ostrowska.

• Kochać to znaczy podziwiać sercem.

• Od chwili, gdy rzecz staje się użyteczna, przestaje być piękna.
  • Źródło: Poésies complètes, 1876

• Sztuki piękne wszystkich krajów stanęły twarzą w twarz.
  • Opis: o pierwszej międzynarodowej ekspozycji sztuki w czasie wystawy przemysłowo-handlowej w Paryżu.
  • Źródło: „Monitor”, 19 maja 1855, cyt. za: Zdzisław Kępiński, Impresjonizm, Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1982, s. 28.

• To, co piszę, nie nadaje się dla małych dziewczynek.
  • Ce que j'écris n'est pas pour les petites filles. (fr.)
  • Źródło: Albertus, 1832

• Wielka idea, którą mógł zrealizować dopiero nasz wiek z jego cudownymi środkami komunikacji.
  • Opis: o pierwszej międzynarodowej ekspozycji sztuki w czasie wystawy przemysłowo-handlowej w Paryżu.
  • Źródło: „Monitor”, 19 maja 1855, cyt. za: Zdzisław Kępiński, Impresjonizm, op. cit., s. 28.

• Ze wszystkich ruin świata, bez wątpienia najbardziej smutną jest ruina człowieka.
  • Zobacz też: człowiek, ruina

Zobacz też

• „Awatar”, czyli zamiana dusz