Théophile Gautier
Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Théophile Gautier (1811–1872) – francuski pisarz, prekursor parnasizmu.
- Drobna jest łódź nasza między oceany:
Fala ją odrzuca ku niebu ze stali,
A niebo powraca szalejącej fali –
Więc klęknijmy wszyscy pod ten maszt strzaskany.
Od grobu nas dzieli jeno jedna deska:
Może dzisiaj w głębi wód gorzkiego łoża
Zaśniem pod całunem białej piany morza, –
A świecić nam będzie łyśnica niebieska...
- Źródło: W burzy. Modlitwa, [w:] Liryka francuska. Serya pierwsza, wyd.J. Mortkowicz, Warszawa 1911, s. 13, tłum. Bronisława Ostrowska.
- Kochać to znaczy podziwiać sercem.
- Od chwili, gdy rzecz staje się użyteczna, przestaje być piękna.
- Źródło: Poésies complètes, 1876
- Sztuki piękne wszystkich krajów stanęły twarzą w twarz.
- Opis: o pierwszej międzynarodowej ekspozycji sztuki w czasie wystawy przemysłowo-handlowej w Paryżu.
- Źródło: „Monitor”, 19 maja 1855, cyt. za: Zdzisław Kępiński, Impresjonizm, Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1982, s. 28.
- To, co piszę, nie nadaje się dla małych dziewczynek.
- Ce que j'écris n'est pas pour les petites filles. (fr.)
- Źródło: Albertus, 1832
- Wielka idea, którą mógł zrealizować dopiero nasz wiek z jego cudownymi środkami komunikacji.
- Opis: o pierwszej międzynarodowej ekspozycji sztuki w czasie wystawy przemysłowo-handlowej w Paryżu.
- Źródło: „Monitor”, 19 maja 1855, cyt. za: Zdzisław Kępiński, Impresjonizm, op. cit., s. 28.
- Ze wszystkich ruin świata, bez wątpienia najbardziej smutną jest ruina człowieka.
- Zobacz też