Klub Dumas
Z Wikicytatów, wolnej kolekcji cytatów
Klub Dumas (hiszp. El Club Dumas) – powieść Arturo Pérez-Reverte'a z 1993 roku; tłum. Filip Łobodziński.
- Bary i cmentarze pękają w szwach od niezastąpionych przyjaciół.
- Postać: Lucas Corso
- Ci, których obchodzą tylko książki, nie potrzebują nikogo więcej, i to mnie przeraża.
- Postać: Irene Adler
- Gdy człowiek ma przy sobie książkę, nigdy nie jest sam, nieprawdaż? (...) Każda strona przypomina nam jakiś dzień z przeszłości, przywołuje ówczesne emocje. Godziny szczęśliwe zaznaczone kredą, ponure węglem... Gdzie wtedy byłem? Który to książę nazwał mnie swym przyjacielem, który żebrak bratem?...
- Postać: Boris Balkan
- Każdy czytelnik ma takiego diabła, na jakiego zasłużył.
- Zobacz też: czytelnik
- Kiedyś odejdę, nadal cię nie znając. Wtedy wspomnisz moje duże ciemne oczy. Moje milczące wymówki. Moje żałosne jęki przy zasypianiu. Moje troski, których nie potrafisz odegnać. Przypomnisz sobie to wszystko, kiedy mnie już nie będzie.
- Postać: Nikon
- Miny i gesty każdego człowieka odzwierciedlają to, co przeżył i co przeczytał.
- Postać: Irene Adler
- Ojczyzną każdej istoty ludzkiej jest utracony raj dzieciństwa.
- Postać: Boris Balkan
- Świętokradztwo tłumaczy się tylko poprzez wiarę. Jedynie wierzący potrafi się go dopuścić, czując jednocześnie cały tragiczny wymiar swojego uczynku. Nigdy nie przeraziłaby nas profanacja religii, która byłaby nam obojętna. To tak, jakby bluźnić nie mając żadnego bóstwa na myśli. Absurd.
- Postać: Víctor Fargas
- Tęcza jest mostem prowadzącym z ziemi do nieba. Rozpadnie się na kawałki, gdy będzie się zbliżać koniec świata i diabeł przejedzie nią konno.
- Postać: Irene Adler
- Zobacz też: diabeł, koniec świata, tęcza
